Combien tu gagnes?
Πόσα βγάζεις;
Η κρίσιμη ερώτηση των ημερών μας, ο τρόπος με τον οποίο σε μετράνε, το κριτήριο για να σε προμηθεύσει η τράπεζα με μεγαλύτερο δάνειο, το μέτρο της επιτυχίας όταν συναντάς τους μακρινούς συγγενείς στο γάμο της κόρης του θείου Χαρίλαου, το κριτήριο για να απασχολήσεις την εφορία (σε μια ιδανική χώρα).**
Έχεις ποτέ σκέφτεί αν ανήκεις στους προνομιούχους του -μάταιου τούτου- κόσμου;
Σου θυμίζω ότι υπάρχει μελέτη σύμφωνα με την οποία είμαστε πιο ευτυχισμένοι όταν κερδίζουμε περισσότερα από τον διπλανό μας … παρά όταν κερδίζουμε τα ίδια (κι ας είναι τα διπλάσια)! Ας όψεται ο ανταγωνισμός!
[Μόνο εκεί λειτουργεί?]
ΟΚ λοιπόν, ας ανταγωνιστούμε!
Βγάλτα να τα μετρήσουμε!
Και μετά πες μου αν αισθάνεσαι καλύτερα ή χειρότερα ως άνθρωπος.
Καταρακώθηκα. Αισθάνθηκα το βάρος της ευθύνης να με σπρώχνει με πίεση προς τα κάτω. Με καταπλάκωσε.
Πίστευα ότι βρίσκομαι πιο κοντά στους πολλούς. Στους προλετάριους του πλανήτη. Στους πεινασμένους. Στους άκληρους.
Το γεγονός ότι δεν είμαι τόσο χαμηλά, σημαίνει ότι πολλαπλασιάζονται οι προσωπικές μου ευθύνες για να βοηθήσω όσους είναι.
Μετά έκανα μερικές δοκιμές. Έβαλα κάποια μικρότερα ποσά. Για παράδειγμα το όριο του αφορολόγητου στην Ελλάδα (12.000 ευρώ). Μετά ακόμα λιγότερα: υπολόγισα τη γενιά των 700 € (8.400 / έτος).
Και πάλι, ανήκουμε (ως έλληνες) στους προνομιούχους. Ανήκουμε “στη Δύση”.
Ανήκουμε σε εκείνους που μπορούν να κάνουν κάτι για να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής των ανθρώπων που υποφέρουν.
Είναι καιρός να το συνειδητοποιήσουμε και να αναλάβει ο καθένας την προσωπική του ευθύνη.
[Ο Ανέστης το συνειδητοποίησε ήδη.]
** Το “πόθεν” βγαίνουν αυτά, είναι άλλου Μουφτή Κοράνι!
Βρε Espoir συγγνώμη κιόλας αλλά το τεστ ήταν μία βλακεία και μισή. Το οποίο έχει στόχο να σου δημιουργήσει ενοχές μπας και δώσεις κανα φράγκο στην φιλανθρωπική οργάνωση. Το πρόβλημα όμως φυσικά δεν είναι χρηματικό. Είναι νέτα σκέτα πολιτικό. Με την έννοια της πολιτικής οργάνωσης του καταμερισμού του πλούτου, και άλλα βαριά μαρξιστικά.
Η βασική μου διαφωνία δεν είναι στο αν έχουμε πολλά ή λίγα, είναι πολύ περισσότερο στο ότι αποδίδεις ατομική ευθύνη (σε σενα και πιθανά σε όλους τους άλλους). Δεν ξέρω το εισόδημα σου (και ούτε με ενδιαφέρει να μάθω φυσικά), αλλά δεν εξαρτάται από αυτό αν είσαι εκμεταλλευόμενη ή αφεντικό. (Μην μπω στη διαδικασία να πιάσω την ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ του μισθού…). Το ποια είναι η θέση σου σε αυτό τον κόσμο είναι αν εκμεταλλεύεσαι άλλους. Και όχι αν πάρεις μία τηλεόραση που φτιάχνεται στα sweatshops του Βιετναμ δεν εκμεταλλεύεσαι ΕΣΥ τα παιδάκια. Αυτός που εκμεταλλεύεται τα παιδάκια είναι αυτός που τα φτιάχνει φτηνά και τα πουλάει ακριβά. Γιατί η τηλεόραση του κοστίζει 200 και την πουλάει 1000. Τέλος πάντων αν και δεν ξέρω αν έγινα κατανοητός, μην μπαίνεις στη διαδικασία να ψάχνεις προσωπικές ευθύνες…
Commentaire par βααλ — 10 février 2008 @ 4:05
Συμφωνώ μαζί σου, είναι αλήθεια ότι με πιάνει ενοχικό σύνδρομο πολύ εύκολα.
Για περισσότερο από ένα χρόνο, πηγαίνοντας στη δουλειά κάθε πρωί περνούσα από ένα μεγάλο φανάρι όπου είχε «πιάτσα» ένας κουλουρτζής. Φαινόταν ταλαιπωρημένος τύπος. Δεν ξέρω αν είχε κάνει φυλακή ή αν είχε περάσει κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας / εξάρτησης. Τον έβλεπες εκεί το πρωί, είτε είχε καύσωνα, είτε χιόνιζε. Σταθερός, να περιμένει να σταματήσουν στο φανάρι για να πάρουν κουλούρι.
Ομολογώ ότι κάθε πρωί μου έσφιγγε την καρδιά. Σκεφτόμουν πώς μπορώ να βοηθήσω αυτόν τον άνθρωπο. Τι θα ήταν καλύτερο να κάνω; Μήπως αν έβγαζα ένα 20άρικο να του το δώσω, θα το έπαιρνε ως προσβολή;
Κάποια μέρα συνειδητοποίησα ότι ο εργοδότης μου, ο οποίος έκανε ακριβώς την ίδια διαδρομή τα πρωινά, δεν είχε καμία τέτοια σκέψη. Αυτός που ουσιαστικά ΕΙΝΑΙ δημιουργός του προβλήματος, επειδή φοροδιαφεύγει, επειδή διαπραγματεύεται μικρές αμοιβές, είτε επειδή κατέχει μεγαλύτερο μέρος του πλούτου από εκείνο που του αντιστοιχεί.
Κι όμως, τη στιγμή που εγώ ένοιωθα τύψεις, πάω στοίχημα ότι ο εργοδότης μου δεν είχε την παραμικρή ενόχληση. Αισθάνεται ότι τα πράγματα είναι έτσι επειδή υπάρχει κάποιος λόγος και ότι εκείνος ΑΞΙΖΕΙ να βρίσκεται στη θέση που έχει.
[Το ότι κληρονόμησε ένα κάρο χρήματα από επιχείρηση που άνθισε επί χούντας γιατί συνεργαζόταν άριστα με τους συνταγματάρχες, δεν του δημιουργεί τύψεις …]
Ναι, ο στόχος της σελίδας είναι να μας δημιουργήσει ενοχές. Να σκεφτούμε λίγο. Δεν είναι κακό. Δε σημαίνει ότι δεν προσπαθούμε να χτυπήσουμε το κακό στη ρίζα του. Άλλωστε, ο αγώνας αυτός είναι διαρκής.
Commentaire par espοir — 10 février 2008 @ 6:36
Δεν ξερω τι λέτε εσείς και τι αριστεροαερολογείτε, αλλά εγώ είμαι πλούσιος.
Του χρόνου θα με γράφει και το Φορμπζ.
Και τ’ αντιχρόνου θα ψηφίζω Νεοφιλελεύθερους.
Commentaire par ΠανωςΚ — 11 février 2008 @ 12:37
Έτσι είναι άμα έχεις ταξική συνείδηση!
Commentaire par espοir — 11 février 2008 @ 1:39
Όπως τα λες espoir, αυτοί που πρέπει να νιώθουν ενοχές και να προβληματιστούν, σφυράνε αδιάφορα, ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΔΙΑΦΟΡΑ!
βααλ, δεν υπάρχει σχετικότητα μισθού, αλλά σχετικότητα πράξεων και συνείδησης…
Commentaire par hliaxtina — 12 février 2008 @ 1:23
εμ …!
[Καλημέρα!]
Commentaire par espοir — 12 février 2008 @ 8:39