[Καλημέρα!]

βααλ, δεν υπάρχει σχετικότητα μισθού, αλλά σχετικότητα πράξεων και συνείδησης…

Συμφωνώ μαζί σου, είναι αλήθεια ότι με πιάνει ενοχικό σύνδρομο πολύ εύκολα.

Για περισσότερο από ένα χρόνο, πηγαίνοντας στη δουλειά κάθε πρωί περνούσα από ένα μεγάλο φανάρι όπου είχε «πιάτσα» ένας κουλουρτζής. Φαινόταν ταλαιπωρημένος τύπος. Δεν ξέρω αν είχε κάνει φυλακή ή αν είχε περάσει κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας / εξάρτησης. Τον έβλεπες εκεί το πρωί, είτε είχε καύσωνα, είτε χιόνιζε. Σταθερός, να περιμένει να σταματήσουν στο φανάρι για να πάρουν κουλούρι.

Ομολογώ ότι κάθε πρωί μου έσφιγγε την καρδιά. Σκεφτόμουν πώς μπορώ να βοηθήσω αυτόν τον άνθρωπο. Τι θα ήταν καλύτερο να κάνω; Μήπως αν έβγαζα ένα 20άρικο να του το δώσω, θα το έπαιρνε ως προσβολή;

Κάποια μέρα συνειδητοποίησα ότι ο εργοδότης μου, ο οποίος έκανε ακριβώς την ίδια διαδρομή τα πρωινά, δεν είχε καμία τέτοια σκέψη. Αυτός που ουσιαστικά ΕΙΝΑΙ δημιουργός του προβλήματος, επειδή φοροδιαφεύγει, επειδή διαπραγματεύεται μικρές αμοιβές, είτε επειδή κατέχει μεγαλύτερο μέρος του πλούτου από εκείνο που του αντιστοιχεί.

Κι όμως, τη στιγμή που εγώ ένοιωθα τύψεις, πάω στοίχημα ότι ο εργοδότης μου δεν είχε την παραμικρή ενόχληση. Αισθάνεται ότι τα πράγματα είναι έτσι επειδή υπάρχει κάποιος λόγος και ότι εκείνος ΑΞΙΖΕΙ να βρίσκεται στη θέση που έχει.

[Το ότι κληρονόμησε ένα κάρο χρήματα από επιχείρηση που άνθισε επί χούντας γιατί συνεργαζόταν άριστα με τους συνταγματάρχες, δεν του δημιουργεί τύψεις …]

Ναι, ο στόχος της σελίδας είναι να μας δημιουργήσει ενοχές. Να σκεφτούμε λίγο. Δεν είναι κακό. Δε σημαίνει ότι δεν προσπαθούμε να χτυπήσουμε το κακό στη ρίζα του. Άλλωστε, ο αγώνας αυτός είναι διαρκής.

Η βασική μου διαφωνία δεν είναι στο αν έχουμε πολλά ή λίγα, είναι πολύ περισσότερο στο ότι αποδίδεις ατομική ευθύνη (σε σενα και πιθανά σε όλους τους άλλους). Δεν ξέρω το εισόδημα σου (και ούτε με ενδιαφέρει να μάθω φυσικά), αλλά δεν εξαρτάται από αυτό αν είσαι εκμεταλλευόμενη ή αφεντικό. (Μην μπω στη διαδικασία να πιάσω την ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ του μισθού…). Το ποια είναι η θέση σου σε αυτό τον κόσμο είναι αν εκμεταλλεύεσαι άλλους. Και όχι αν πάρεις μία τηλεόραση που φτιάχνεται στα sweatshops του Βιετναμ δεν εκμεταλλεύεσαι ΕΣΥ τα παιδάκια. Αυτός που εκμεταλλεύεται τα παιδάκια είναι αυτός που τα φτιάχνει φτηνά και τα πουλάει ακριβά. Γιατί η τηλεόραση του κοστίζει 200 και την πουλάει 1000. Τέλος πάντων αν και δεν ξέρω αν έγινα κατανοητός, μην μπαίνεις στη διαδικασία να ψάχνεις προσωπικές ευθύνες…