Café au sang

UPDATED

Διαβάζω τι γίνεται στην Παλαιστίνη εδώ:

Για τρίτη συνεχή ημέρα εκατοντάδες στρατιώτες της ισραηλινής κατοχής και πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ, βανδαλίζουν και τρομοκρατούν τη μικρή παλαιστινιακή πόλη Beit Ummar των 10.000 κατοίκων που βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα βόρεια της Χεβρώνας στη νότια Δυτική Όχθη.

Οι δυνάμεις κατοχής κήρυξαν την πόλη «κλειστή στρατιωτική ζώνη» και οι στρατιώτες εισβάλουν σε σπίτια, τρομοκρατούν πολίτες, προβαίνουν σε ξυλοδαρμούς νεολαίων και βανδαλίζουν δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες.

Σύμφωνα με κατοίκους με τους οποίους υπήρξε τηλεφωνική επικοινωνία, οι ισραηλινοί στρατιώτες «εξαπέλυσαν ένα κύμα συλλογικής τιμωρίας μαζικών συλλήψεων».

«Πρώτα διέταξαν όλους τους άρρενες ηλικίας από 12 έως 70 ετών να μεταβούν στα προαύλια των σχολείων και στους δρόμους, ενώ η θερμοκρασία είναι υπό το μηδέν, και στη συνέχεια στρατιώτες με βαρύ οπλισμό εισέβαλαν σε σπίτια δέρνοντας νέους και κακοποιώντας λεκτικά τις γυναίκες, βανδαλίζοντας περιουσίες και σπάζοντας ηλεκτρικές συσκευές» δήλωσε ο ηλικιωμένος κάτοικος Yousuf Abu Ayyash. Οι μέθοδοι του στρατού, είπε, θύμιζαν μεσαίωνα.

«Πού στον κόσμο σήμερα το κράτος αναπτύσσει μπουλντόζες μέσα στην καρδιά αστικών κέντρων με σκοπό να καταστρέψει επιχειρήσεις και καταστήματα; Αν θέλουν να συλλάβουν κάποιον μπορούν να το κάνουν, αλλά γιατί να καταστρέψουν την επιχείρησή του; Γιατί να καταστρέψουν το σπίτι του;»

Μέχρι στιγμής τουλάχιστον εξήντα κάτοικοι έχουν συλληφθεί και κρατούνται σε μεγάλα φορτηγά. Οι περισσότεροι εικάζεται ότι θα σταλούν στη φοβερή φυλακή του Kitziot, στην έρημο Νεγκέβ, όπου στοιβάζονται χιλιάδες Παλαιστίνιοι, μεταξύ αυτών επαγγελματίες, γιατροί, φοιτητές και διανοούμενοι, χωρίς απαγγελία κατηγορίας ή δίκη για την εναντίωσή τους στην ισραηλινή κατοχή.

Το Ισραήλ κρατάει φυλακισμένους περισσότερους από 11.000 Παλαιστινίους, προφανώς ως μέσο διαπραγμάτευσης και εκβιασμού των Παλαιστινίων ώστε να προβούν σε πολιτικούς και εδαφικούς συμβιβασμούς προς το σιωνιστικό κράτος.

Στους συλληφθέντες της νύχτας της Τετάρτης περιλαμβάνονται νέοι και παιδιά όπως ο 15χρονος Muntaser Fakhri Ikhlayel και ο 16χρονος ξάδελφος του Adam Hasan Ikhalyel.

Σύμφωνα με τις δημοτικές αρχές ένας αριθμός κατοίκων φέρει τραυματισμούς από το σκληρό ξυλοδαρμό των στρατιωτών, επειδή παραβίασε την απαγόρευση κυκλοφορίας που επιβλήθηκε στην πόλη.

Ο εκλεγμένος δήμαρχος της πόλης, Farhan Alkam, βρίσκεται στη φυλακή χωρίς απαγγελία κατηγορίας ή δίκη λόγω των «θρησκευτικών του πεποιθήσεων».

Επιπλέον προκλήθηκαν ζημιές σε μεγάλο τμήμα του συστήματος ύδρευσης και αποχέτευσης, ενώ μεγάλος αριθμός προσωπικών υπολογιστών, κινητών τηλεφώνων και προσωπικών εγγράφων κατασχέθηκαν.

Οι κάτοικοι λένε ότι ο ισραηλινοί στρατιώτες οχυρώθηκαν μέσα σε σπίτια ιδιωτών αφού περιόρισαν υπό την απειλή όπλου την οικογένεια σε κάποιο μικρό δωμάτιο ή στην κουζίνα.

Την Τετάρτη μια στρατιωτική μπουλντόζα κατεδάφισε ένα μπακάλικο στο κέντρο της πόλης που ανήκε στον Sabri Zamel Abu Mariya. Καμία εξήγηση δεν συνόδευε την κατεδάφιση.

 

Πρόσφατα μου στείλανε ένα email σχετικά με τη Rachel Corrie. Ήταν από τις ΗΠΑ και -προς τιμήν της- δεν είχε παρωπίδες. Πήγε στο Ισραήλ για να υπερασπιστεί τους άμαχους που στενάζουν υπό τον κλοιό των εποίκων και των στρατευμάτων που τους φρουρούν.

Η 23-χρονη Rachel Correy κατέληξε νεκρή στις 16 Μαρτίου 2003, κάτω από Ισραηλινή μπουλντόζα της εταιρίας Caterpillar που την ισοπέδωσε σαν να ήταν ένα κομμάτι κρέας.

Μερικές φωτογραφίες από την εν ψυχρώ δολοφονία της:

Οι δικοί της άνθρωποι, συγκλονισμένοι από τη στυγνή δολοφονία της, έδωσαν στη δημοσιότητα τα emails που τους έστελνε. Μιλούσε για τα εγκλήματα του Ισραήλ που διαπράτει γενοκτονία των Παλαιστινίων με την ανοχή -και αρκετές φορές τη συνεργασία- του πλανήτη. Συνεργαζόμαστε κανονικά με το Ισραήλ (ως χώρα), στέλνουμε χιλιάδες τουρίστες εκεί. Δεχόμαστε (τους εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας) Ισραηλινούς στη χώρα μας, σαν να μην τρέχει τίποτα.

Σε κάποιο σημείο η Rachel αναρωτιέται κάτι εντελώς λογικό: αν αύριο ξυπνούσαμε και γνωρίζαμε πως ό,τι φτιάχνουμε για τα παιδιά μας με κόπους και θυσίες θα έρθει να τα καταστρέψει μια μπουλντόζα, αν ξέραμε ότι τα παιδιά μας κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να δολοφονηθούν, θα κάναμε κι εμείς απελπισμένες απόπειρες αυτοκτονίας σε αντίποινα;

Η οικογένειά της μήνυσε την εταιρία Caterpillar επειδή γνωρίζει ότι τα μηχανήματα που πουλάει στο Ισραήλ θα χρησιμοποιηθούν για εγκλήματα. Η μήνυσή τους απορρίφθηκε από τα Αμερικανικά δικαστήρια επειδή “θα προκαλούσε πρόβλημα στις διεθνείς σχέσεις της χώρας”.

Όμως παρά την προσπάθεια των ΜΜΕ στις ΗΠΑ για να θάψουν την ιστορία και να ξεχαστεί στα γρήγορα (κάτι μου θυμίζει!), ο κόσμος θυμάται. Η ιστορία της έγινε θεατρικό έργο, υπάρχει ίδρυμα στο όνομά της και εκδίδονται κάρτες (με το σύνθημα “Αν μάθαιναν όλη την αλήθεια οι Αμερικάνοι”). Κυκλοφορούν chain-mails και υπάρχουν δεκάδες ιστοσελίδες, είναι εύκολο να βρείτε περισσότερα στοιχεία.

Αντιγράφω 2 από τα emails της Rachel Corrie από εδώ:

February 7 2003
Hi friends and family, and others,

I have been in Palestine for two weeks and one hour now, and I still have very few words to describe what I see. It is most difficult for me to think about what’s going on here when I sit down to write back to the United States. Something about the virtual portal into luxury. I don’t know if many of the children here have ever existed without tank-shell holes in their walls and the towers of an occupying army surveying them constantly from the near horizons. I think, although I’m not entirely sure, that even the smallest of these children understand that life is not like this everywhere. An eight-year-old was shot and killed by an Israeli tank two days before I got here, and many of the children murmur his name to me – Ali – or point at the posters of him on the walls. The children also love to get me to practice my limited Arabic by asking me, “Kaif Sharon?” “Kaif Bush?” and they laugh when I say, “Bush Majnoon”, “Sharon Majnoon” back in my limited arabic. (How is Sharon? How is Bush? Bush is crazy. Sharon is crazy.) Of course this isn’t quite what I believe, and some of the adults who have the English correct me: “Bush mish Majnoon” … Bush is a businessman. Today I tried to learn to say, “Bush is a tool”, but I don’t think it translated quite right. But anyway, there are eight-year-olds here much more aware of the workings of the global power structure than I was just a few years ago.

Nevertheless, no amount of reading, attendance at conferences, documentary viewing and word of mouth could have prepared me for the reality of the situation here. You just can’t imagine it unless you see it – and even then you are always well aware that your experience of it is not at all the reality: what with the difficulties the Israeli army would face if they shot an unarmed US citizen, and with the fact that I have money to buy water when the army destroys wells, and the fact, of course, that I have the option of leaving. Nobody in my family has been shot, driving in their car, by a rocket launcher from a tower at the end of a major street in my hometown. I have a home. I am allowed to go see the ocean. When I leave for school or work I can be relatively certain that there will not be a heavily armed soldier waiting halfway between Mud Bay and downtown Olympia at a checkpoint with the power to decide whether I can go about my business, and whether I can get home again when I’m done. As an afterthought to all this rambling, I am in Rafah: a city of about 140,000 people, approximately 60% of whom are refugees – many of whom are twice or three times refugees. Today, as I walked on top of the rubble where homes once stood, Egyptian soldiers called to me from the other side of the border, “Go! Go!” because a tank was coming. And then waving and “What’s your name?”. Something disturbing about this friendly curiosity. It reminded me of how much, to some degree, we are all kids curious about other kids. Egyptian kids shouting at strange women wandering into the path of tanks. Palestinian kids shot from the tanks when they peak out from behind walls to see what’s going on. International kids standing in front of tanks with banners. Israeli kids in the tanks anonymously – occasionally shouting and also occasionally waving – many forced to be here, many just agressive – shooting into the houses as we wander away.

I’ve been having trouble accessing news about the outside world here, but I hear an escalation of war on Iraq is inevitable. There is a great deal of concern here about the “reoccupation of Gaza”. Gaza is reoccupied every day to various extents but I think the fear is that the tanks will enter all the streets and remain here instead of entering some of the streets and then withdrawing after some hours or days to observe and shoot from the edges of the communities. If people aren’t already thinking about the consequences of this war for the people of the entire region then I hope you will start.

My love to everyone. My love to my mom. My love to smooch. My love to fg and barnhair and sesamees and Lincoln School. My love to Olympia.

Rachel
February 27 2003

(To her mother)

Love you. Really miss you. I have bad nightmares about tanks and bulldozers outside our house and you and me inside. Sometimes the adrenaline acts as an anesthetic for weeks and then in the evening or at night it just hits me again – a little bit of the reality of the situation. I am really scared for the people here. Yesterday, I watched a father lead his two tiny children, holding his hands, out into the sight of tanks and a sniper tower and bulldozers and Jeeps because he thought his house was going to be exploded. Jenny and I stayed in the house with several women and two small babies. It was our mistake in translation that caused him to think it was his house that was being exploded. In fact, the Israeli army was in the process of detonating an explosive in the ground nearby – one that appears to have been planted by Palestinian resistance.

This is in the area where Sunday about 150 men were rounded up and contained outside the settlement with gunfire over their heads and around them, while tanks and bulldozers destroyed 25 greenhouses – the livelihoods for 300 people. The explosive was right in front of the greenhouses – right in the point of entry for tanks that might come back again. I was terrified to think that this man felt it was less of a risk to walk out in view of the tanks with his kids than to stay in his house. I was really scared that they were all going to be shot and I tried to stand between them and the tank. This happens every day, but just this father walking out with his two little kids just looking very sad, just happened to get my attention more at this particular moment, probably because I felt it was our translation problems that made him leave.

I thought a lot about what you said on the phone about Palestinian violence not helping the situation. Sixty thousand workers from Rafah worked in Israel two years ago. Now only 600 can go to Israel for jobs. Of these 600, many have moved, because the three checkpoints between here and Ashkelon (the closest city in Israel) make what used to be a 40-minute drive, now a 12-hour or impassible journey. In addition, what Rafah identified in 1999 as sources of economic growth are all completely destroyed – the Gaza international airport (runways demolished, totally closed); the border for trade with Egypt (now with a giant Israeli sniper tower in the middle of the crossing); access to the ocean (completely cut off in the last two years by a checkpoint and the Gush Katif settlement). The count of homes destroyed in Rafah since the beginning of this intifada is up around 600, by and large people with no connection to the resistance but who happen to live along the border. I think it is maybe official now that Rafah is the poorest place in the world. There used to be a middle class here – recently. We also get reports that in the past, Gazan flower shipments to Europe were delayed for two weeks at the Erez crossing for security inspections. You can imagine the value of two-week-old cut flowers in the European market, so that market dried up. And then the bulldozers come and take out people’s vegetable farms and gardens. What is left for people? Tell me if you can think of anything. I can’t.

If any of us had our lives and welfare completely strangled, lived with children in a shrinking place where we knew, because of previous experience, that soldiers and tanks and bulldozers could come for us at any moment and destroy all the greenhouses that we had been cultivating for however long, and did this while some of us were beaten and held captive with 149 other people for several hours – do you think we might try to use somewhat violent means to protect whatever fragments remained? I think about this especially when I see orchards and greenhouses and fruit trees destroyed – just years of care and cultivation. I think about you and how long it takes to make things grow and what a labour of love it is. I really think, in a similar situation, most people would defend themselves as best they could. I think Uncle Craig would. I think probably Grandma would. I think I would.

You asked me about non-violent resistance.

When that explosive detonated yesterday it broke all the windows in the family’s house. I was in the process of being served tea and playing with the two small babies. I’m having a hard time right now. Just feel sick to my stomach a lot from being doted on all the time, very sweetly, by people who are facing doom. I know that from the United States, it all sounds like hyperbole. Honestly, a lot of the time the sheer kindness of the people here, coupled with the overwhelming evidence of the wilful destruction of their lives, makes it seem unreal to me. I really can’t believe that something like this can happen in the world without a bigger outcry about it. It really hurts me, again, like it has hurt me in the past, to witness how awful we can allow the world to be. I felt after talking to you that maybe you didn’t completely believe me. I think it’s actually good if you don’t, because I do believe pretty much above all else in the importance of independent critical thinking. And I also realise that with you I’m much less careful than usual about trying to source every assertion that I make. A lot of the reason for that is I know that you actually do go and do your own research. But it makes me worry about the job I’m doing. All of the situation that I tried to enumerate above – and a lot of other things – constitutes a somewhat gradual – often hidden, but nevertheless massive – removal and destruction of the ability of a particular group of people to survive. This is what I am seeing here. The assassinations, rocket attacks and shooting of children are atrocities – but in focusing on them I’m terrified of missing their context. The vast majority of people here – even if they had the economic means to escape, even if they actually wanted to give up resisting on their land and just leave (which appears to be maybe the less nefarious of Sharon’s possible goals), can’t leave. Because they can’t even get into Israel to apply for visas, and because their destination countries won’t let them in (both our country and Arab countries). So I think when all means of survival is cut off in a pen (Gaza) which people can’t get out of, I think that qualifies as genocide. Even if they could get out, I think it would still qualify as genocide. Maybe you could look up the definition of genocide according to international law. I don’t remember it right now. I’m going to get better at illustrating this, hopefully. I don’t like to use those charged words. I think you know this about me. I really value words. I really try to illustrate and let people draw their own conclusions.

Anyway, I’m rambling. Just want to write to my Mom and tell her that I’m witnessing this chronic, insidious genocide and I’m really scared, and questioning my fundamental belief in the goodness of human nature. This has to stop. I think it is a good idea for us all to drop everything and devote our lives to making this stop. I don’t think it’s an extremist thing to do anymore. I still really want to dance around to Pat Benatar and have boyfriends and make comics for my coworkers. But I also want this to stop. Disbelief and horror is what I feel. Disappointment. I am disappointed that this is the base reality of our world and that we, in fact, participate in it. This is not at all what I asked for when I came into this world. This is not at all what the people here asked for when they came into this world. This is not the world you and Dad wanted me to come into when you decided to have me. This is not what I meant when I looked at Capital Lake and said: “This is the wide world and I’m coming to it.” I did not mean that I was coming into a world where I could live a comfortable life and possibly, with no effort at all, exist in complete unawareness of my participation in genocide. More big explosions somewhere in the distance outside.

When I come back from Palestine, I probably will have nightmares and constantly feel guilty for not being here, but I can channel that into more work. Coming here is one of the better things I’ve ever done. So when I sound crazy, or if the Israeli military should break with their racist tendency not to injure white people, please pin the reason squarely on the fact that I am in the midst of a genocide which I am also indirectly supporting, and for which my government is largely responsible.

I love you and Dad. Sorry for the diatribe. OK, some strange men next to me just gave me some peas, so I need to eat and thank them.

Rachel

Και καπάκι αντιγράφω από εδώ:

“Ένα ευχαριστώ σε όλους τους πελάτες των Starbucks”

Από τον Howard Schlutz*, 11 Ιουλίου 2006

 

Αγαπητέ πελάτη των Starbucks,
Πρώτα από όλα θέλω να σε ευχαριστήσω που έκανες την Starbucks την παγκόσμια εταιρία των $6.4 δισ. δολαρίων, με περισσότερους από 90,000 εργαζόμενους, 9,700 καταστήαμτα, και 33 εκατομμύρια πελάτες εβδομαδιαίως. Κάθε latte και macchiato που πίνεις, είναι μία συνεισφορά στην στενή συμμαχία ανάμεσα στις Η.Π.Α και το Ισραήλ, άλλωστε – όπως διαβεβαιώθηκα και κατά την βράβευσή μου με το βραβείο “50th Anniversary Friend of Zion Tribute Award” – αυτό είναι ένα κλειδί για τις επιτυχημένες δημόσιες σχέσεις του Ισραήλ σε μακρόχρονα πλαίσια. Το καθημερινό σου φραπουτσίνο μας βοηθάει να πληρώνουμε διάφορες φοιτητικές εργασίες στη βόρεια Αμερική και το Ισραήλ, τις οποίες παρουσιάζουμε στη συνέχεια υπό το πρίσμα της Ισραηλινής πεποίθησης για την Ιντιφάντα.
Τα Starbucks, μέσω του Jerusalem Fund of Aish HaTorah, ένα διεθνές δίκτυο εβραϊκών μορφωτικών κέντρων, σπονσοράρει τα Ισραηλινά στρατεύματα σε μία προσπάθεια να ισχυρποιηθεί η σύνδεση ανάμεσα στα αμερικανική, ευρωπαϊκή και ισραηλινή αμυντική βιομηχανία και να εκτεθούν οι πιο σύγχρονες ισραηλινές ιδέες περι αμυντικών συστημάτων. Ως συνεισφορά απο την πλευρά μου στον πόλεμο κατά της παγκόσμιας έξαρσης του αντι-σημιτισμού, η οποία αποτελεί και το αίτιο πίσω από την τρέχουσα κατάσταση και διαμάχη στη Μέση Ανατολή, βοηθώ το δίκτυο Aish HaTorah ενισχύοντας χρηματικά τον ιστοχώρο “honestreporting.com” και παράγοντας υλικό ενημέρωσης για την Ισραηινή πλευρά της ιστορίας.

Χωρίς εσένα, πολύτιμέ μου πελάτη, δε 8α ήμουν σε θέση να δαπανώ εκατοντάδες εκατομύρια δολάρια κάθε χρόνο για τη στήριξη των πολιτών του Ισραήλ που δέχονται τρομοκρατικές επιθέσεις και να υπενθυμίζω σσε κάθε Εβραίο της Αμερικής. $5 δισ. δολάρια κάθε χρόνο που προέρχοντα από την κυβέρνηση των Η.Π.Α δεν φτάνουν ούτε για “ζήτω” για να πληρωθούν το πολεμικό υλικό, οι μπουλντόζες και οι φράχτες ασφαλείας που είναι απαραιτητα για την προστασία αθώων Ισραηλινών από τον αντι-σημιτική μουσουλμανική τρομοκρατία. Οι χορηγίες από πλευράς μεγαλοεπιχηρήσεων είναι αναγκαίες.

Έχοντας μεγαλόπνοα σχέδια, η Starbucks δώρησε ένα κατάστημα της στο στρατό των Η.Π.Α για να βοηθήσουν στον “Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας”. Δε μπορώ να περιγράψω πόσο ζωτικής σημασίας είναι ο Πόλεμος αυτός για τη συνέχιση της ευημερίας του κράτους του Ισραήλ. Την επόμενη φορά που θα βρεθείς σε ένα κατάστημα Starbucks, σε παρακαλώ θυμίσου πως με κάθε φλιτζάνι που πίνεις βοηθάς σε έναν… ανώτερο σκοπό.

 

*Howard Schultz

Chairman & Chief Global Strategist

 

Starbucks Coffee Stores (ελληνιστί Καφενείο “Starbucks”)

==============

 

Το άρθρο αυτό φυσικά και δε γράφτηκε από τον ίδιο τον Schultz, που είναι ένα από τα πιο επιφανή μέλη της σιωνιστικής κοινότητας των Η.Π.Α. Για να πούμε την αλήθεια θα μπορούσε να είχε γραφτεί, αφού ο πραγματικός συγγραφέας του είναι ο Andrew Winkler που συνέθεσε το κείμενο το 2006 βασισμένος σε καταγεγραμμένα λόγια του ίδιου του μεγαλοστελέχους αλλα και των πραγματικών δράσεων “αγάπης” της εταιρίας με το στρατό των Η.Π.Α, το Ισραήλ και τον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας. Σχετικές πληροφορίες μπορείτε για τις πηγές του να διαβάσετε εδώ. Αναφορές επίσης υπάρχουν για ακόμα μία “ανθρωπιστική ληστεία” που διαπράτει η εταιρία κατά του καφέ της Αιθιοπίας!

**Ο Winkler αρθρογραφεί στο αναφέρει ZioPedia.org και χρηματοδοτείται από τη συλλογικότητα Jews Anonymous που είναι μία διεθνής πρωτοβουλία κατά των απόψεων περί ανωτερότητας της εβραϊκής φυλλής και γενικά προοδευτικού και ανθρωπιστικού αντιλόγου στην δολοφονική ιμπεριαλιστική μηχανή ΗΠΑ-Ισραήλ.

**Περισσότερε πληροφορίες για το εβραϊκό δίκτυο Aish HaTorah εδώ.

**Το άρθρο μεταφράστηκε στα ελληνικά από το αγγλικό Ziopedia. Μία αλλη πηγή για το ίδιο αρθρο εδώ.

 

 

 

 

Και σχολιάζω:

Δε σου λέω να πάρεις ένα πλακάτ με τη φωτογραφία των νεκρών παιδιών του Λιβάνου και να στηθείς έξω από το Starbucks. Φαντάζομαι ότι μπορείς να το κάνεις δηλαδή, αλλά μπορεί να μη θέλεις.

Δε σου λέω να απαιτήσεις από το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης σου να μην τους δώσει άδεια, όπως έχεις δικαίωμα να κάνεις. Γι’ αυτό το λόγο είναι ανοιχτές οι συνεδριάσεις των Δημοτικών Συμβουλίων, για να πηγαίνει ο κάθε πολίτης τους και να εκθέτει την άποψή του και να τους ενημερώνει όταν κάτι δεν πάει καλά.

Δε σου λέω να πας στον εφημέριο της εκκλησίας που είναι εκεί κοντά να του ζητήσεις να “καθαρίσει” τη φάση, γιατί μπορεί να το κάνει πολύ χαλαρά. Τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος που βρίσκονται “κοντά” (σε μια ζώνη 200 m νομίζω) σε ναό, οφείλουν να έχουν την άδεια του ναού για να πάρουν άδεια λειτουργίας από το Δημοτικό Συμβούλιο.

Μπορείς όμως να πας να πιεις καφέ ΑΛΛΟΥ.

Δόξα τω Βούδα, έχουμε πολλά καφενεία, για όλα τα γούστα.

 

UPDATE :

Ένα μωρό 6 μηνών και τρία ακόμη παιδιά δολοφονήθηκαν από Ισραηλινά πυρά, μαζί με τουλάχιστον 14 Παλαιστίνιους. Οι 3 στη Δυτική όχθη, οι 15 στη Γάζα. Σε διάστημα 24 ωρών.

Την ίδια στιγμή, ένας Ισραηλινός είναι νεκρός από ρουκέτα.

 

At least 14 Palestinians, including a six-month-old baby and three other children, have been killed in Israeli missile attacks on Hamas targets in Gaza this week.

One Israeli has also died in a series of cross-border rocket attacks on the Israeli town of Sderot.

——-

The Israeli army killed within the last 24 hours 18 Palestinians in the West Bank and Gaza Strip in an unprecedented escalation of violence, Palestinian medics said Thursday.

Mo’aweya Hassanein, chief of emergency and ambulance service in the Palestinian ministry of health, said that a total of 18 Palestinians were killed in the last 24 hours, among them 15 were killed in the Gaza Strip and three in the West Bank.

He added that among the 18 killed, four were children including a five-month-old infant from the Gaza City. The other 14 were militants.