travail

Προειδοποίηση: αυστηρώς προσωπικό ποστ.

Εδώ και μερικές μέρες δεν προλαβαίνω να πάρω ανάσα. Κοιμάμαι κατά μέσο όρο 3-4 ώρες, ξυπνάω με κόκκινα μάτια και χωρίς ενέργεια.

Όταν φτάνεις στο σημείο να ακούς τη συζήτηση για τη ντόπα των Ολυμπιακών και να αναρωτιέσαι αν θα έκανε κάτι για σένα (επειδή τρέχεις σαν το Βέγγο να τα προλάβεις όλα), τότε είσαι σε κακό δρόμο. 

Βρίσκομαι σε ένα επαγγελματικό σταυροδρόμι. Έχω μια επιλογή που μοιάζει επίπονη, αλλά φαίνεται να έχει λαμπρό μέλλον. Δύσκολη δουλειά, πολύ σκληρή. “Αντρική”.

Αν κάνω αυτή την επιλογή, θα αλλάξει ριζικά η ζωή μου (μας). Σε τέτοιο σημείο που δε θα έχει πισωγύρισμα (π.χ. μετακόμιση).

Αν πάει καλά, θα με (μας) απογειώσει. Πάμε στην επόμενη πίστα. Όχι μόνο οικονομικά.

Αν όχι, θα σπάσω άσχημα τα μούτρα μου. Θα πρέπει να αρχίσω πάλι από το μηδέν.

Έχω κάνει μερικές τέτοιες ενάρξεις από μηδενός. Θα έχω το κουράγιο να το ξανακάνω; Όταν είσαι 18 ή 25 είναι εύκολο. Αλλά οι πτώσεις από ψηλά είναι πιο επικίνδυνες. Όσο πιο ψηλά, τόσο πιο δυνατή η πρόσκρουση με το έδαφος.

Εντάξει, μας τρομάζει. Εμένα ακόμα περισσότερο, αφού στους δικούς  μου ώμους θα πέσει η ευθύνη της αποτυχίας.

Σε κάθε περίπτωση, μια νέα επαγγελματική πορεία θα ρουφήξει όλη τη ζωή από μέσα μου για ένα χρόνο (μέχρι να προσαρμοστώ στις νέες συνθήκες). Για 12 μήνες θα πρέπει να καλύπτω και τις υπόλοιπες επαγγελματικές μου υποχρεώσεις. Δηλαδή να τρέχω ακόμα περισσότερο από σήμερα.

Και το καυτό ερώτημα που πρέπει να απαντήσω (το συντομότερο) είναι … με πόσα χρήματα δέχομαι (???) να πάρω αυτό το ρίσκο;

[Πρέπει να βγαίνουν και τα λεφτά για τη ντόπα. Να μην είναι κινέζικη ... ]

Μάλλον είμαι αρκετά φιλόδοξη για να κάτσω στα αυγά μου. Με γοητεύει το νέο, το διαφορετικό, το δημιουργικό.

Αν σπάσω τα μούτρα μου πάντως, θα έχω απεριόριστο χρόνο για blogging.