Δεν είναι κακό να διαθέτει ο μέσος πολίτης τα απαραίτητα χρήματα ώστε να μπορέσει π.χ. να πάει περισσότερες και καλύτερες διακοπές. Αλλά όταν τα χρήματα αυτά διατείθενται ώστε να αλλάζει κάθε χρόνο το DVD, ή να πετάει την παλιά TV επειδή πείσθηκε ότι με την επίπεδη θα απολαύσει περισσότερο το EURO, τότε δημιουργούμε πρόβλημα.

Είναι αυτό το ρημάδι το “εφήμερο φαίνεσθαι”.

Έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να πεισθούμε ότι “το σύστημα” ενδιαφέρεται για το περιβάλλον και παράλληλα να μην υπονοηθεί ότι πρέπει να διακόψουμε τη σπατάλη. Να μη μας περάσει καν από το μυαλό.

Δυστυχώς, κοντεύουμε να ξεχάσουμε ότι δείκτης ευημερίας είναι το πόσα παιδιά ΔΕΝ εγκαταλείπουν το σχολείο για να εργαστούν, ή η δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Ένα απόσπασμα από ένα πρόσφατο άρθρο της Ελευθεροτυπίας:

” Όταν ας πούμε δεν θίγεται η ιερή αγελάδα της μοντέρνας ιδεολογίας, η Ανάπτυξη και η Πρόοδος, όταν αποσιωπάται το πρόβλημα των ορίων τού «πάντα περισσότερο», καταλήγει κάπου εδώ: στην καλύτερη περίπτωση σε έναν προσκοπικό νεορομαντισμό και όλο και πιο συχνά στην αμήχανη περιφορά δημόσιων ευχών που ζητούν να ικανοποιήσουν τους πάντες. Και η ψευδαίσθηση ότι «το περιβάλλον είναι θέμα που μας ενώνει όλους» είναι ίσως η χείριστη των υπηρεσιών που προσφέρουν οι ταγοί της νέας θρησκευτικότητας.”, ενώ παρακάτω συνεχίζει:

“Η συστηματική κατήχηση των πολιτών στο εφήμερο φαίνεσθαι και στην άμεση απόδοση, ο προσηλυτισμός προοδευτικών και συντηρητικών στην ίδια κλίμακα απαντήσεων για το τι συνιστά καλή ζωή και ευημερία δεν επιτρέπει αισιόδοξες προβλέψεις. “