;>

[Αχ, τα νιάτα μας!]

Βob Dylan – The Wicked Messenger

There was a wicked messenger
From Eli he did come,
With a mind that multiplied
The smallest matter.
When questioned who had sent for him,
He answered with his thumb,
For his tongue it could not speak, but only flatter.

He stayed behind the assembly hall,
It was there he made his bed,
Oftentimes he could be seen returning.
Until one day he just appeared
With a note in his hand which read,
“The soles of my feet, I swear they’re burning.”

Oh, the leaves began to fallin’
And the seas began to part,
And the people that confronted him were many.
And he was told but these few words,
Which opened up his heart,
“If ye cannot bring good news, then don’t bring any.”

Δεν ξέρω ποιος την έχει μεγαλύτερη (την απήχηση), αλλά τα δημοσκοπικά παιχνίδια βγάζουν μάτι.

Σε παραπέμπω εδώ: http://esp0ir.wordpress.com/2008/06/22/eke_oikologia
;)

[Μάλλον δεν αρκούσαν για να πιάσει το 3%. Αλλά και το 2,5% δε θα ήταν ωραίο;]

Πάντως έχεις δίκιο: οι δημοσκόποι πλάθουν σε μεγάλο βαθμό κοινή γνώμη. Όχι απαραίτητα εσκεμμένα: γνωρίζω ότι ο κόσμος έχει πάψει να ανταποκρίνεται. Το “Δεν απαντώ” (όχι σε μεμονωμένη ερώτηση, αλλά σε όλη τη δημοσκόπηση) πολλαπλασιάζεται. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, εκείνοι που δεν απαντούν μπορούν κάλλιστα να διαμορφώνουν διαφορετική δυναμική.

[Για να μη σου πω πόσους έχω ακούσει να λένε ότι δήλωσαν εσκεμμένα λάθος στοιχεία για το τι ψήφισαν την προηγούμενη φορά!]

Σε άρθρο του στην Ελευθεροτυπία με τίτλο: “Το περιβάλλον: μια νέα θεότητα” [14/06/08] ο Νικόλας Σεβαστάκης γράφει:

“Ποιο είναι εδώ το ενοχλητικό; Μάλλον όχι καθαυτό το γεγονός της ιδιοποίησης της περιβαλλοντικής ευαισθησίας από τον “έξυπνο” φιλελευθερισμό των free press και των οικολογούντων του γλυκού νερού που πολλαπλασιάζονται με ανησυχητικό ρυθμό. Αυτό είναι ως ένα βαθμό αναμενόμενο. Tο ενοχλητικό είναι η διαχείριση αυτής της ευαισθησίας με τους όρους μιας θρησκευτικότητας χωρίς θρησκεία, μιας καλής συνείδησης που βασίζεται όμως στη λήθη και στη σκανδαλώδη παραμέληση κρίσιμων παραμέτρων της οικολογικής κρίσης. Όταν ας πούμε δεν θίγεται η ιερή αγελάδα της μοντέρνας ιδεολογίας, η Ανάπτυξη και η Πρόοδος, όταν αποσιωπάται το πρόβλημα των ορίων τού «πάντα περισσότερο», καταλήγει κάπου εδώ: στην καλύτερη περίπτωση σε έναν προσκοπικό νεορομαντισμό και όλο και πιο συχνά στην αμήχανη περιφορά δημόσιων ευχών που ζητούν να ικανοποιήσουν τους πάντες. Και η ψευδαίσθηση ότι «το περιβάλλον είναι θέμα που μας ενώνει όλους» είναι ίσως η χείριστη των υπηρεσιών που προσφέρουν οι ταγοί της νέας θρησκευτικότητας.”, ενώ παρακάτω συνεχίζει:

“Η συστηματική κατήχηση των πολιτών στο εφήμερο φαίνεσθαι και στην άμεση απόδοση, ο προσηλυτισμός προοδευτικών και συντηρητικών στην ίδια κλίμακα απαντήσεων για το τι συνιστά καλή ζωή και ευημερία δεν επιτρέπει αισιόδοξες προβλέψεις. “

Όπως βλέπεις, οι δημοσκοπήσεις δεν μετρούν τις τάσεις — τις δημιουργούν…