Κανείς δεν γνωρίζει ότι δεν διατείθενται πόροι στους καποδιστριακούς δήμους για αντιπυρικές ζώνες και οχήματα ή εξοπλισμό (πέραν κάτι φιλοδωρημάτων, που φτάνουν ίσα για τους καφέδες και τις βενζίνες των πυροσβεστών).
Στρουθοκαμηλίζουμε. Έτσι, κάθε καλοκαίρι αποτελεί μεγάλη έκπληξη το ότι καιγόμαστε ΠΑΛΙ.
Ακριβώς η ίδια λογική ισχύει και για τα εργατικά ατυχήματα / δυστυχήματα. Κανείς δεν γνωρίζει ότι η Επιθεώρηση Εργασίας κάνει τα στραβά μάτια. Ότι εμφανίζεται μόνο κατόπιν εορτής, ίσα για να πείσει το φιλοθεάμον κοινό ότι το Κράτος υπάρχει και το γνωστό μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο.
Κανείς δε γνωρίζει ότι όποιος εργαζόμενος κάνει καταγγελία για τις παρανομίες του εργοδότη του στην Επιθεώρηση Εργασίας, κινδυνεύει να μην ξαναβρεί ποτέ του δουλειά. Κινδυνεύει να πεινάσει η οικογένειά του.
Κι έτσι, οι εργάτες είναι αναγκασμένοι να σωπαίνουν και να ανέχονται τις παρανομίες. Να εργάζονται ανασφάλιστοι. Να παρακολουθούν τις επιτροπές να εκδίδουν πιστοποιητικά με μια τυπική και σύντομη επισκόπηση. Διεκπαιρέωση γραφειοκρατίας.
Αναγκάζονται να μην φοράνε όλα τα απαραίτητα μέσα προστασίας επειδή δεν τους δόθηκαν, για να μειωθεί το κόστος. Κι ας τους βάλανε να υπογράψουν ότι τα παρέλαβαν.
Αναγκάζονται να υποκύπτουν στις πιέσεις για υπερωρίες, παρά τη σκληρή δουλειά, ώστε να παραδοθεί συντομότερα το πλοίο: ο χρόνος είναι χρήμα … στις εφοπλιστικές τσέπες. Δείτε τα άρθρα για την εντυπωσιακή άνοδο των ναύλων και θα καταλάβετε. Τα κινέζικα κοντέηνερς περιμένουν στοιβαγμένα.
Αναγκάζονται να ελπίζουν ότι κάποιος συνδικαλιστικός φορέας θα πράξει τα δέοντα. Όταν το θυμηθεί. Αν δεν είναι εντελώς απαξιωμένος. Που ευτυχώς, στο Πέραμα, δεν είναι, ακόμη.
Οι “καθωσπρέπει” των ΜΜΕ, σπεύδουν να νουθετήσουν τους συνδικαλιστές, να μην τολμήσουν να εκμεταλλευτούν τα πτώματα για να προωθήσουν τις θέσεις τους!!!
Σωστά! Διότι τους διαθέτουν απεριόριστο χρόνο στις άλλες μέρες, και τους καλούν να πουν τα προβλήματα και τις αγωνίες των εργαζομένων.
Αν κάποιος θεωρεί ότι υπερβάλλω, είναι εύκολο να διαπιστώσει την αλήθεια: την επόμενη φορά που θα περάσετε από κάποιο γιαπί (οικοδομή), κοντοσταθείτε ένα λεπτό και ρίξτε μια ματιά. Μετρήστε πόσοι εργαζόμενοι φοράνε ειδικά καπέλα, ειδικά δερμάτινα γάντια, προστατευτικά υποδήματα και φόρμες.
[Δεν αναφέρω προστατευτικά γυαλιά και ωτοασπίδες, για να μη με θεωρήσετε υπερβολική.]
Κι έτσι, κάθε λίγο θρηνούμε θανάτους από πτώσεις ή ηλεκτροπληξία. Θανάτους που θα είχαν αποφευχθεί αν η Επιθεώρηση Εργασίας έκανε μια περαντζάδα από τα γιαπιά. Αν έμπαινε στον κόπο να ανοίξει το βιβλίο υποδείξεων του τεχνικού ασφαλείας και ρωτούσε τον εργολάβο γιατί δεν τις εφαρμόζει.
Αν επέβαλε μια φορά αυστηρό πρόστιμο στους εργολάβους, που δεν εφαρμόζουν τα μέτρα ασφαλείας. Αν υπήρχε σοβαρή πιθανότητα να καταδικαστεί προληπτικά σε φυλάκιση κάποιος εργοδότης, επειδή εξέθεσε σε σοβαρό κίνδυνο δεκάδες εργαζομένους του.
Μόνο που ο Νόμος στην Ελλάδα, φαίνεται να λειτουργεί σε όφελος των ισχυρών και των παπατζήδων.
Δεν ξέρω τι ακριβώς έγινε στο Πέραμα. Ξέρω όμως ότι υπήρχαν ανασφάλιστοι εργαζόμενοι και κανείς δεν μιλάει γι’ αυτό. Κανένας “αρμόδιος” [το ΙΚΑ Πειραιά για παράδειγμα?] δεν έβγαλε ένα δελτίο τύπου με το πρόστιμο που επέβαλαν στον εργοδότη. Ίσως επειδή ΔΕΝ επέβαλαν τίποτα.
Ξέρω επίσης ότι ο εργοδηγός δεν ήταν παρών. Καταζητείται και μάλλον κρύβεται για να γλιτώσει το αυτόφωρο.
Ούτε ο τεχνικός ασφαλείας ήταν παρών. Αν ήταν, θα είχε τραυματιστεί. Παρόλο που, όπως γράφτηκε, είναι υποχρεωμένος από το νόμο να παραβρίσκεται τουλάχιστον 5 ώρες ημερησίως. Παρόλο που τυπικά απαγορεύεται να εργάζεται και σε δεύτερο πλοίο ταυτόχρονα.
Μπορεί το ατύχημα να συνέβη όταν ο εργοδηγός είχε πάει να πάρει καφέδες και αφού ο τεχνικός ασφαλείας είχε συμπληρώσει το υποχρεωτικό 5ωρο του. Μπορεί. Μπορεί επίσης να είχε επισημάνει πηγές επικινδυνότητας και ο εργοδότης να τον αγνόησε.
Και τότε, η Επιθεώρηση Εργασίας τι κάνει;
Γιατί, ειδικά στο Πέραμα ή στον Πειραιά, η Επιθεώρηση Εργασίας δεν διαθέτει έναν επιστήμονα που να κάνει μετρήσεις; Ή έστω, γιατί δεν ζητά να μισθώσει / δανειστεί κάποιον από το Γενικό Χημείο του Κράτους; Να κάνει μετρήσεις στα καράβια και να διαπιστώσει αν οι συνθήκες εργασίας είναι όπως θα έπρεπε.
[Το ίδιο ισχύει για τα βενζινάδικα, τη μεταλλουργία, γενικώς για τη βιομηχανία ... για κάθε είδους επικίνδυνη εργασία.]
Κάτι ακόμα: για να δημιουργηθεί εκρηκτική ατμόσφαιρα, πρέπει οι ατμοί να είναι σχεδόν αποπνικτικοί. Αν οι εργαζόμενοι δεν το αντιλήφθηκαν, πάει να πει ότι είναι κάτι συνηθισμένο, ρουτίνα.
Δηλαδή, αυτοί οι άνθρωποι εργάζονται καθημερινά σε συνθήκες βενζινάδικου. Εισπνέουν τον καρκίνο επί 8? 10? ώρες την ημέρα. Και κανείς δε μιλάει γι’ αυτό.
Θα περιμένουμε το επόμενο δυστύχημα για να διαπιστώσουμε πάλι τα ίδια. Ως τότε, διαφημίσεις, Μύκονος και αιμοσταγείς γεωργιανοί δολοφόνοι.
