2) Με το σημερινό οικονομικό σύστημα, είναι αδύνατο. Διότι αν ο άλλος έχει σπίτι στην Κυψέλη, αν βρει δουλειά στο Φάληρο, ή στη Ραφήνα, ή στο Σχηματάρι, είτε θα πουλήσει το σπίτι (10% ?) είτε απλά θα πηγαινοέρχεται. Ειδικά αν ο/η σύζυγος εργάζεται σε αντίθετη κατεύθυνση. Αν ζούσαμε στον “εφαρμοσμένο σοσιαλισμό” … το ξανασυζητούσαμε το μοντέλο.

Ευτυχώς, το internet μικραίνει τις αποστάσεις, και περιορίζει τις ανάγκες μετακίνησης.

1) Οι ευθύνες δεν είναι αόριστες, ανήκουν σε όλους αλλά επιπρόσθετα θα πρέπει να δούμε ποιοι έχουν μεγάλο όφελος από αυτή την κατάσταση. Για παράδειγμα αν γίνουν αυτά που λες τότε κάποιες εταιρείες και μέτοχοι θα σταματήσουν να υπερπλουτίζουν με αυτούς τους ρυθμούς.

2) Θα πρέπει να απαιτήσουμε την αλλαγή του τρόπου και ωρών εργασίας, δεν μπορεί κάποιοι να εργάζονται 15 ώρες σε απόσταση 20 χιλιομέτρων και να απαιτούμε από αυτούς τους ανθρώπους να είναι σωστοί πολίτες, σωστοί οικολόγοι, σωστοί οικογενειάρχες, σωστοί διαχειριστές των αναγκών τους κτλ, κτλ, κτλ.

Το έχω πει πολλές φορές και το επαναλαμβάνω με κάθε ευκαιρία γιατί το θεωρώ κεφαλαιώδους σημασίας ότι τα μεγάλα ωράρια, οι πολλές ώρες εργασίας, και η ποιότητα της δουλειάς καθορίζει το ποιοι είμαστε και πώς ζούμε. Μάλιστα οι πολλές ώρες εργασίας δεν επιτρέπουν και σε πολλούς νέους να μπούνε στην αγορά εργασίας.

Η ταύτιση της δουλειάς με τη ζωή μας πρέπει να τελειώσει, και ατομικά και κοινωνικά με μέτρα και αλλαγή νοοτροπίας.