Σας έχει τύχει να παρα-παίρνετε τον εαυτό σας – τις αξίες σας, την καθημερινότητά σας, τα πιστεύω σας – στα σοβαρά … και μια μέρα να κοιτάζετε από απόσταση την κατάσταση και να διαπιστώνετε πως το έχετε παρακάνει;
Μήπως παρασοβαρέψαμε;
Μήπως είναι ώρα να αυτοσαρκαστούμε;
Οι πολλές ώρες που πέρασα στο δρόμο το Σεπτέμβριο, με έφεραν αναπάντεχα στην Αθήνα. Την απεχθάνομαι και την αποφεύγω. Για μένα αυτή η πόλη είναι ο ορισμός της απανθρωπιάς. Από παιδί θυμάμαι όλα τα ταξίδια [και ήταν πολλά...] να είναι στο τρέξιμο, στο άγχος, με το ρολόι, με το πρόγραμμα. Όταν μεγάλωσα, δεν βελτιώθηκε καθόλου αυτή η εντύπωση: στερεοποιήθηκε και απέκτησε υπόσταση.
Ένα από αυτά τα πρωινά του φθινοπώρου, επειδή δεν βιαζόμουν ιδιαίτερα – αποφάσισα ότι δεν θα σκοτωθώ κιόλας για να τα προλάβω όλα – είχα την πολυτέλεια της επιλογής του τρόπου μετακίνησης. Έχοντας απαλλαγεί από τις αποσκευές μου και φορώντας αναπαυτικό παπουτσάκι για περπάτημα, έβγαλα το χάρτη μου και άρχισα να καταστρώνω σχέδια.
Επειδή παρασοβαρέψαμε και η κατάσταση είναι δύσκολη, σκέφτηκα να σκάσει ένα γελάκι το χειλάκι σας:
Το να μένεις στο κρεβάτι σου και να φωνάζεις “Ω, Θεέ μου!” δεν συνιστά εκκλησιασμό, σύμφωνα με την Καθολική Αρχιεπισκοπή του Γκάλβεστον.
Εντάξει, άνευ παρεξήγησης, εγώ η άθεη, τα επικαλούμαι συχνά τα θεία σε τέτοιες καταστάσεις. Όχι ως εκκλησιαζόμενη όμως. Εκτός εάν έχει αλλάξει ο ορισμός της … μετάληψης και δεν μου το έχουν πει – έχω και πολύ καιρό να ασχοληθώ, βλέπετε!
Έχω αναφερθεί πολλές φορές στις υποχρεώσεις των πολιτών σε μία δημοκρατία. Με πιο πρόσφατη αυτή, εξ αφορμής της επετείου “αποκατάστασης της Δημοκρατίας”.
Το να είσαι ισότιμος πολίτης εμπεριέχει και καθήκοντα, ώστε να μπορείς να απολαμβάνεις τα δικαιώματα της συγκεκριμένης ιδιότητας.
Πρόκειται για στοιχειώδεις έννοιες, τις οποίες τελευταία έχουμε την τάση να λησμονούμε ή να παραβλέπουμε ως ασήμαντες. Κι όμως, καθόλου τέτοιες δεν είναι, εάν και εφόσον μας ενδιαφέρει να προασπίσουμε το πολίτευμα.
Αν έπρεπε να το περιγράψω θα έλεγα ότι είναι ένα αντιφατικό … happy blues song σε λίγο progressive rock εκτέλεση.
Birds flying high you know how I feel
Sun in the sky you know how I feel
Breeze driftin’ on by you know how I feel
It’s a new dawn
It’s a new day
It’s a new life
For me
And I’m feeling good
Διάβασα ένα συμπαθέστατο κείμενο στην ηλεκτρονιή μορφή της Ελευθεροτυπίας, το οποίο με έβαλε σε προβληματισμό.
***
ΤΟ κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο του ιταλού δημοσιογράφου και συγγραφέα Μάρκο Μπελπολίτι «Senza vergogna» (Guanda, 2010).
Η ντροπή δεν υπάρχει πλέον. Αυτό το συναίσθημα που μας υπαγορεύει να νιώθουμε μια ταραχή ή ένα αίσθημα αναξιοπρέπειας μπροστά στις συνέπειες μιας φράσης μας ή μιας ενέργειάς μας, που μας οδηγεί να σκύβουμε το κεφάλι, να χαμηλώνουμε τα μάτια, να αποφεύγουμε το βλέμμα του άλλου, να είμαστε ταπεινωμένοι και φοβισμένοι, φαίνεται ότι έχει χαθεί. Σήμερα η ντροπή, αλλά και η δίδυμη αδελφή της η σεμνότητα, δεν αποτελεί πλέον ένα φρένο στο θρίαμβο της επιδειξιομανίας, στην ηδονοβλεψία, τόσο μεταξύ των απλών ανθρώπων όσο και μεταξύ των ηγετικών τάξεων.
Σήμερα το Οξύ ψιλο-διακοπεύει, ψιλο-ρεπάρει, ψιλό-βαριέται. Γενικά, είμαι σε μία happy go lucky διάθεση … και παρόλο που είχα προετοιμάσει ένα κείμενο, επειδή το βρίσκω αρκετά καταθλιπτικό, δεν θα το ανεβάσω.
Βρίσκομαι στο radio bubble cafe και είμαι καλά.
Επειδή μερικές μέρες είναι έτσι. Και φορτίζουμε μπαταρίες για τις υπόλοιπες.
Από Δευτέρα αγοράζω τσατσάρα για να αρχίσω να σπάω δοντάκια. :)
Σταματήσαμε να αναζητούμε τα τέρατα κάτω από το κρεβάτι μας [συνηθισμένος φόβος των παιδιών στις ΗΠΑ να εντοπίζουν εκεί τον "μπαμπούλα"] όταν συνειδητοποιήσαμε ότι βρίσκονται μέσα μας. Έχουν βρει καταφύγιο στο μυαλό μας.
Μόνοι μας, λοιπόν, πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους δαίμονές μας. Μόνοι μας πρέπει να έχουμε το κουράγιο να τους κοιτάμε στα μάτια και να συνεχίζουμε.
All passion spent
We stay deaf to everything
All lost shame
All words of peace have died away
Both on our lips and in our hearts
All passion spent…now.
Das Gegenteil von Kunst…
Das Gegenteil von Kultur…
Das Gegenteil von Stolz…
Das Gegenteil von Liebe…
… ist die Gleichgültigkeit.
So go on and fail me
Come on and break me for good
‘Cause sometimes we feel alive
Why don’t you fail me?
Go on and break me once more
Let’s combine in the dance of war
Παίρνουμε πολλά ως δεδομένα στην καθημερινότητά μας. Μεταξύ αυτών και το δικαίωμα των συμπολιτών μας στην οικογένεια και στην ευτυχία.
Όμως, δεν έχουν όλοι οι πολίτες τα ίδια δικαιώματα. Για την ακρίβεια, υπάρχει ένα μικρό** ποσοστό το οποίο, με εντελώς φασιστικό τρόπο, στερείται του δικαιώματος να ζήσει ισότιμα με τους άλλους: οι ομοφυλόφιλοι που θέλουν να παντρευτούν.
[** Στατιστικές αναφέρουν ότι κατά μέσο όρο το 11% του γενικού πληθυσμού έχει κατεύθυνση ομοφυλόφιλη ή αμφιφυλόφιλη. Ποιο μέρος αυτών επιθυμεί να παντρευτεί, δεν μπορώ να το γνωρίζω.]
Για να βοηθήσω την πολυχρονεμένη μας κυβέρνηση στο θεάρεστο έργο της, αποφάσισα να ψάξω μερικούς τρόπους για να γίνει ευκολότερα και γρηγορότερα το πλιάτσικο η υλοποίηση των δεσμεύσεων που έχει εργολαβικά αναλάβει.
** Για την απόλυση των 100.000 δημοσίων υπαλλήλων, όπως απαιτεί η τρόικα, μπορεί να συσταθεί ένα εθνικό big brother. Κάθε βράδυ θα φεύγουν 300 δ.υ. Με αυτό το ρυθμό, θα πάρει βέβαια 333 ημέρες, αλλά θα είναι πιο αποδεκτό από το φιλοθεάμον κοινό.
Για τους ανθρώπους που επιλέγουν αυτή την απελπισμένη μορφή “αγώνα” [δημοσιοποίησης κυρίως] έχω ξαναφιερώσει 1-2 αναρτήσεις εδώ μέσα. Μόνο που, αυτή τη φορά, ο αγώνας δεν είναι εκτός έδρας: ένας Έλληνας αυτοπυρπολήθηκε έξω από τράπεζα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας.
Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ εδώ:
Πολλούς θανάτους έζησα, μα σαν κι αυτόν, κανέναν.
Έτσι κάπως θα το έλεγαν τα Διάφανα Κρίνα. Η Κρότκι το είπε αλλιώς:
via Кроткая
Не революционню, не поискю, не лопню,
не иду назад или вперед,
и все, что я хочу любить,
не содрогнуться меня больше!
Вокруг меня, тени были заморожены.
И еще я протянула руку.
Что я хотела делать … Я забыла.
Я буду ждать … Я буду ждать,
пока не помню, я подожду!
плавление мои глаза на свет телевидение,
с грустный мелодию затишье, меня хотят спать.
Те, кто проходят места отчаянию,
подвергнуться амнезией!
Неудивительно для меня, также, не понимаю
как еще я существую, несмотря все это.
Я хочу чтобы выбраться отсюда, и я буду еще жить (??),
внутри туман, который ставит на сон сердце.
Вокруг меня, битое стекло,
а еще я смотрю
что я хотела, чтобы увидеть … Я забыл!
Я буду ждать … Я буду ждать!
Пока вы не помню, я подожду!
[отверстий]
Η συζήτηση γύρω μου, προκαλούσε μαζικές αυτοκτονίες εγκεφαλικών κυττάρων: ένας στρατονόμος κι ένας αδειούχος φαντάρος – ποδοσφαιριστής στη Δ’ εθνική, ρωτούσαν έναν ΜΑΤατζή για τους ποδοσφαιρικούς αγώνες στους οποίους είχε λάβει μέρος, με την υπηρεσία του.
“Δείρατε κανέναν;” ρωτούσε ο ποδοσφαιριστής, και σχεδόν του τρέχανε τα σάλια από το ενδεχόμενο να απαντήσει θετικά ο “συνάδελφος” ένστολος.
“Μπα, με τις μολότοφ να πέφτουν βροχή, δεν προλαβαίνεις” είπε ο ΜΑΤατζής με παράπονο. Νοητική σημείωση της espoir, μία θετική χρήση των μολότοφ. Ασχέτως εάν αφορά καμμένους οπαδούς ποδοσφαιρικών ομάδων και δη, το είδος που πάει στα γήπεδα για να εκτονωθεί.
Συνηθίζω όταν αναφέρομαι στα “κουτάκια” να θέτω αρνητικό πρόσημο. Νομίζω πως είναι η πρώτη φορά που θα κάνω μια τόσο θετική αναφορά.
Αλλά, ας το προσεγγίσω λίγο διαφορετικά, για να μην σας μπερδεύω.
Ξεκινάς μια μέρα για μία περιπέτεια. Ξέρεις ότι θα είναι σύντομη. Φερ’ ειπείν πας για κατασκήνωση με την παρέα σου, σε κάποιο απομακρυσμένο νησί το οποίο πολύ δύσκολα θα καταφέρεις να ξαναεπισκεφθείς.
Διατηρώ μία επιφύλαξη για τον στίχο, επειδή έχει γραφτεί από άνδρα. Συγνώμη κιόλας, αλλά είναι λίγο άκυρο να προσπαθεί να φανταστεί πώς μία γυναίκα θυμάται το παρελθόν της. Εκτός εάν του το έχει εξηγήσει η ίδια.
Π.χ. δεν νομίζω πως οι περισσότερες γυναίκες θυμούνται καλά τα αυτοκίνητα των πρώην τους [πέρα από χρώμα και μοντέλο], σε αντίθεση με τους άνδρες, που, δεν ξέρω εάν το είχατε προσέξει, αλλά απομνημονεύουν κάθε λεπτομέρεια και αξεσουάρ. Βαλβίδες, ίππους, ζάντες, είδος φωτισμού … μέχρι και τί ρυθμίζεται ηλεκτρικά και τί όχι.
Μη με αρχίσετε με τις εξαιρέσεις. Ναι, υπάρχουν κι αυτές, σχεδόν πάντα.
Είπαμε όμως, αγαπάμε Μποφίλιου, οπότε ακούστε το:
Όλοι οι πρώην μου
πάνω στα χείλη μου αφήναν
μια γεύση πρώιμου,
κι οι συγκινήσεις που μου δίναν
άντε να κρατήσαν μονάχα δυο στιγμές
με το ρολόι μου.
Απόψε, στο Μέγαρο Μουσικής του Δήμου Θεσσαλονίκης παίζει η Συμφωνικη Ορχήστρα του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου.
Θα παρουσιάσουν αυτά. Μη ζητάτε πολλές λεπτομέρειες, όσα μου είπαν, σας τα μεταφέρω.
Εγώ πάντως, στις 21.00′ θα είμαι εκεί. :)
Επίσης κάποιο πουλάκι μου σφύριξε ότι τη συναυλία θα ακολουθήσουν μπύρες, σε κατάστημα ακριβώς απέναντι.
Είπα να ακολουθήσω κατά γράμμα την παραίνεση της Naomi Klein και να μην ασχοληθώ κι εγώ – ευθέως – με την 11η Σεπτεμβρίου. Φέτος κλείνουν 10 χρόνια και θα σας τα πρήξουν αρκετά όλοι γι’ αυτό το θέμα.
Σιγά το σλόγκαν θα πείτε!
Το είδα χθες στην ιστοσελίδα ενός Ρεπουμπλικάνου [εντάξει, ενδέχεται να το έχω τονίσει λανθασμένα] και άρχισα να σκέφτομαι:
α) εάν θα σήμαινε κάποια ουσιαστική διαφορά, πέραν των συμβολισμών και της σημειολογίας
β) εάν έχει σχέση με την Ελλάδα.
Επειδή μερικές φορές η καλή προετοιμασία είναι το άλφα και το ωμέγα, μια στοιχειώδης προεργασία για όσους θα κατέβουν στις διαδηλώσεις σήμερα:
Τηλ. νομικής ομάδας: 6984421985
ΠΡΩΤΕΣ ΝΟΜΙΚΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ
Είχα πολύ καιρό να βγω στη Θεσσαλονίκη. Μου είχε λείψει.
Την προηγούμενη φορά την είδα ελάχιστα, βιαστικά. Ψιλόβρεχε κιόλας, φορούσα και γόβες, γλιστρούσε λίγο … δεν ήταν για πολύ περπάτημα.
Χθες βράδυ όμως, είχε και ωραίο φεγγάρι, αποφασίσαμε μετά [... εισάγετε ό,τι νομίζετε εδώ, άλλωστε, μικρή σημασία έχει ...] να ρίξουμε μια βόλτα στην παραλία.
Όλα ήταν υπέροχα, μέχρι την πρώτη διασταύρωση με σκυλάδικο. Ή μάλλον … με μία άθλια παράγκα, η οποία σερβίρει αμφιβόλου ποιότητας και προέλευσης οινοπνευματώδη διαλύματα [δεν τα λες και "ποτά" τόσο ελαφρά τη καρδία!] σε όρθια στεκόμενα δίποδα, αίτινα κατακλύζουν το οδόστρωμα, έξωθεν της περί ου ο λόγος παράγκας. Υπό τους ήχους, πάντα, δημώδους μουσικής, με ελληνικό στίχο.
“Πρέπει να αρχίσουμε πάλι να γράφουμε στα ιστολόγια …”
Τάδε έφη ένας από τους μάλλον “γνωστούς” ιστολόγους στον ελληνικό χώρο. Από τα ανήσυχα πνεύματα που, διαρκώς αναζητούν τα χαρμόσυνα μηνύματα στις ειδήσεις, ενώ παράλληλα στηλιτεύουν όλα τα πισωγυρίσματα και τις καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ξέρετε … από τους “κινηματάκηδες”. Αλλά με την καλή έννοια: όχι από τα άτομα που ενδιαφέρονται να καπελώσουν και να καθοδηγήσουν κινήματα. Είναι από το πλήθος που θα βάλει πλάτη, θα ακολουθήσει κάποια εμπνευσμένη ηγεσία, αλλά όχι τυφλά, πάντα ασκώντας της έλεγχο και πίεση για να μη λοξοδρομήσει.
Σκέφτομαι εδώ και ώρα, πώς να εξηγήσω για ποιο λογο θα διαδηλώσω αύριο στη ΔΕΘ.
Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για την πλέον αυθόρμητη αντίδραση. Εφόσον έχω τη δυνατότητα, θα το κάνω. Είναι η default ρύθμιση στον εγκέφαλό μου.
Βεβαίως, θα μπορούσατε να μου πείτε, ότι αυτό σημαίνει πως λειτουργώ με αυτόματο πιλότο. Ότι δεν έχω συνειδητή αντίδραση και έλεγχο των πράξεών μου. Ότι άγομαι ως μέλος μιας διαμαρτυρόμενης αγέλης.
Είμαι τυφλή. Δεν μπορώ να το εξηγήσω πιο απλά.
Είμαι αυτή που κυκλοφορεί έξω με την παρέα της και δεν προσέχει ποιος είναι στα διπλανά τραπέζια. Που, δεν ασχολείται με το τί φοράνε, εάν είναι γνωστοί ή όχι, εάν έχουν ξανάρθει και χθες κ.ο.κ.
Είμαι αυτή που, όταν συζητά με την παρέα στο τραπέζι της, δεν έχει το ένα μάτι στο δρόμο για να κόβει κίνηση, ούτε και σαρώνει από το κεφάλι έως τις σόλες κάθε περαστική για να κριτικάρει αυτό που φορά.
[Κοιτάζω μεν τις γυναίκες, είπε, αλλά το βλέμμα μου και η έκφρασή μου δεν αλλάζουν. Πλήρης αδιαφορία, λέει. Τους άνδρες δεν τους βλέπω καν, δεν σηκώνω τα μάτια, είπε.]
Ορισμένες μέρες, δυστυχώς, περνάνε ανεπιστρεπτί.
Πριν σπεύσετε να με διορθώσετε “όλες οι μέρες κάνουν το ίδιο” … θα τονίσω το “δυστυχώς” της παραπάνω διαπίστωσης. Για τις περισσότερες, δεν με νοιάζει ιδιαίτερα. Για κάποιες όμως, είναι τόσο σκληρή η πραγματικότητα [και οι διορίες της] που, εύχεσαι να μην έρθουν ή να μην περάσουν ποτέ. Επειδή αυτό που τις ακολουθεί είναι άγριο.
Δεν είμαι καλά σήμερα. Καθόλου καλά. Το στομάχι μου πονάει και φοβάμαι. Δεν μιλάω πολύ. Βρίσκομαι πλέον προ τετελεσμένων, για τα οποία δεν δύναμαι να κάνω τίποτα. Μόνο να τα αποδεχθώ.
Κι αν είν’ τ’ αστέρια σου πεσμένα στη γη
και οι νύχτες σου εκλιπαρούν την αυγή
κι όλα όσα αγάπησες μια σκάρτη ζαριά
κι ο μόνος φίλος που έχεις η μοναξιά
Εγώ σε θέλω ναι σε θέλω σε θέλω
Με σκισμένα πανιά
Με κομμένα φτερά εγώ σε θέλω
Είναι κάποια τραγούδια που τα έχουμε δέσει με σημαντικές στιγμές της ζωής μας και κάθε φορά που τα ακούμε, επανέρχεται ο ίδιος πόνος. Όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Εγνώρισα κάποια φορά σ’ ένα καράβι ξένο
έναν πολύ παράξενον Εγγλέζο θερμαστή
όπου δε μίλαγε ποτέ κι ούτε ποτέ είχε φίλους
και μόνο πάντα εκάπνιζε μια πίπα σκαλιστή.
Όλοι έλεγαν μια θλιβερή πως είχε ιστορία
κι όσοι είχανε στο στόκολο με δαύτον εργαστεί
έλεγαν ότι κάποτες, απ’ το λαιμό ως τα νύχια,
είχε σε κάποιο μακρινό τόπο στιγματιστεί.
Weiterlesen
“Σε πέντε ώρες θα χρειαστώ βοήθεια για να [...]. Θέλεις να βοηθήσεις; Στο γραφείο μου έχω τα απαραίτητα και το άτομο που έπρεπε να το κάνει, λείπει σε άδεια.”
Ήταν η πιο διεστραμμένη πρόταση που μου έχουν κάνει στην “καριέρα” μου. Έχω δει κι έχω κάνει πολλά. Αυτό όμως, πάντρευε το επάγγελμα με τη διαστροφή με έναν απερίγραπτο [και ασφαλή, φυσικά, για όλους] τρόπο.
Δελεάστηκα. Κυρίως, εξαιτίας του εξοπλισμού.
Kάποιες ατάκες τις ακούω και συνειδητοποιώ ότι πρέπει οπωσδήποτε να τις “Οξυ-δώσω” [το αγαπημένο μου λογοπαίγνιο, εσχάτως].
Μία εξ αυτών αφορά ένα ταξίδι. Ή την άψυχη παρέα στο ταξίδι. Που, ξεκίνησε να δημιουργείται σε ένα καφέ, σε ένα κεντρικό και πολυάσχολο δρόμο, σε μία κουβέντα, σε μία παρέα, σε ένα χαλαρωτικό μεσημέρι, σε ένα ποτήρι με αλκοόλ. Υλοποιήθηκε σε μία ταράτσα. Από εκεί, μέσα σε έναν καταιγισμό μετακινήσεων, κάπου 15′ λεπτά αργότερα βρισκόταν στην ουρά των εισιτηρίων.
Κάπως έτσι πήρε το δρόμο.
Πως δεν μ’ αγάπησες το ξέρω
κι ας ταξιδέψαμε μαζί…
Με γκρίζο και με θαλασσί,
εκεί που τ’ όνειρό σου ζει
κι φλέβα σου κρυφή πατρίδα,
πως δεν μ’ αγάπησες το είδα.
Λέξη μην πεις το ξέρω,
πως δεν μ’ αγάπησες ούτε με πίστεψες ποτέ.
Λέξη μην πεις κι ας υποφέρω,
πως δεν μ’ αγάπησες το ξέρω.
Πως δεν μ’ αγάπησες το ξέρω,
μα δεν σου το ‘δειξα γιατί
ήταν η θάλασσα ζεστή
κι εγώ καράβι από χαρτί
να λιώνω στον υγρό σου πόθο,
πως δεν μ’ αγάπησες το νιώθω.
Λέξη μην πεις το ξέρω,
πως δεν μ’ αγάπησες ούτε με πίστεψες ποτέ.
Λέξη μην πεις κι ας υποφέρω,
πως δεν μ’ αγάπησες το ξέρω.
Ο Τάσος είναι ψηλός 45άρης με αθλητικό σώμα, από τους “νεανίζοντες” του είδους. Γνωστοί και ως “έχω ξεχάσει να μεγαλώσω” από το γεγονός ότι ντύνονται, μιλάνε και ακούνε τις ίδιες μουσικές όπως έκαναν ως 20χρονοι. Ξορκίζουν την ηλικία τους έτσι, ίσως. Μάταια.
Για λόγους που, δεν είναι της παρούσης, έμεινε άνεργος. Κι έτσι βρέθηκε να αναζητά εργασία στην τουριστική βιομηχανία. Καλό παιδί, φιλικό, εξυπηρετικό, χαμογελαστό, κατάφερε να βρει δουλειά σε τουριστικό θέρετρο.
η πρηνής θέση του σκοπευτή cognord Greek Rider krotkaya plagal techie chan παραλληλογράφος Stazybo Horn φαν ζην camino del fuego kk moiris Δρ. Φλάντζας ou ming σχολιαστές χωρίς σύνορα vytio ερωτευμένη σχιζοφρενής ακυβέρνητες πολιτείες roides sraosha βομβίδια you pay your crisis gatouleas koronakis σκληροπυρηνικός φυσικός nefelikas niemandsrose Ροδιά στο Μίξερ gay super hero urban diaries ημερολόγιο ενός… estarian in love with life Khlysty g.margaritis στη γαλαρία πανω-κάτως antiauthor allu fan marx anemos βλέμμα
