λεπτό λεπτό

Απόψε η νύχτα δεν περνά
κι είναι νωρίς ακόμα
κι οι δείκτες λες και κόλλησαν
και γίναν ένα σώμα.

αλλαγή του χρόνου

Απόψε, εάν είσαι στην Αθήνα και δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις, γιατί δεν πας μια βόλτα από τη Χαλυβουργία;

Θα έχει γιορτή αλληλεγγύης, για την αλλαγή του χρόνου. Θα γνωρίσεις κόσμο, θα δεις πώς είναι μία γιορτή φίλων και θα σου μείνει μια ευχάριστη ανάμνηση.

το δύσκολο αύριο

Ας κάνουμε καλύτερα λάθη αύριο. Αυτό το “αύριο” που έρχεται, το δύσκολο, το δυσοίωνο, αυτό που μοιάζει απειλητικό για τον τρόπο της ζωής μας και τους στόχους που κάποτε – σε καλύτερες εποχές – είχαμε θέσει. Και ατομικά και συλλογικά.

Ξέρετε: την καλύτερη δουλειά, τη βάρκα για το ψάρεμα, το καλύτερο αυτοκίνητο, το ιδιόκτητο σπίτι, την καλύτερη περίθαλψη, την εξάλειψη της φτώχειας, την κοινωνική πρόοδο, το καθαρότερο περιβάλλον, τη διάδοση του πολιτισμού, τις συλλογικές δράσεις … όλα αυτά τα “ρομαντικά” σε εποχές που 500 παιδιά έχουν αφεθεί σε ιδρύματα εξαιτίας της αδυναμίας των οικογενειών τους να τα θρέψουν.

η μάστιγα των ελληνίδων Μπράντσω

Διάβασα ένα εντελώς γελοίο κείμενο για τους άνδρες στο διαδίκτυο. Προφανώς και δεν είναι το πρώτο του είδους, αλλά γιορτές είναι και έχω αρκετό χρόνο για να το σχολιάσω.

“Στο διαδίκτυο, μια γυναίκα μπορεί να συναντήσει τρία είδη εραστών. Τον μαλάκα, τον πιο μαλάκα και τον πολύ μαλάκα.” αποφαίνεται η συγγραφεύς [ακόμα μία κλώσσα σε αναζήτηση Μίστερ Μπιγκ] η οποία στη συνέχεια προχωρά στην περιγραφή των εν λόγω κατηγοριών.

επικίνδυνες απαγορεύσεις

Παρακολουθώ – όχι πολύ επισταμένως, το ομολογώ – την τελευταία ιστορία μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας. Άκουσα χθες – μεταξύ άλλων – ότι απειλείται η ζωή μίας Γαλλίδας βουλευτού, μάλλον της εισηγήτριας ενός νόμου.

Αφορμή για το εχθρικό κλίμα είναι η θεσμοθέτηση από τη Γαλλική Βουλή ως αδικήματος, της άρνησης της παραδοχής του Αρμενικού Ολοκαυτώματος. Κάτι αντίστοιχο έχει ήδη γίνει για το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα, από τους Ναζί, στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

οικογένεια

Τα Χριστούγεννα είναι ως επί το πλείστον οικογενειακή γιορτή. Το εμπεδώσατε αυτές τις μέρες. Ορισμένοι εξ ημών, με επίπονο τρόπο: σαν επίσκεψη στον οδοντίατρο. Αναπόφευκτη.

Επί τη ευκαιρία λοιπόν, ας κάνουμε μία ανακεφαλαίωση του ορισμού της λέξης “οικογένεια”. Με γραφικό τρόπο, που είναι και ευκολότερο να γίνει κατανοητό:

εναρμόνιση κομπίνας

Tα emails από Νιγηριανούς κληρονόμους και διαχειριστές περιουσιών, τα έχετε χορτάσει φαντάζομαι, όπως κι εγώ.

Αυτό όμως είναι διαφορετικό: τέρμα οι ανώνυμοι πολυεκατομμυριούχοι με τα άθλια ονόματα.

Τούτος ‘δω έχει, ισχυρίζεται, τα κλειδιά της περιουσίας του Μουαμάρ Καντάφι.

σήμερα έχει ήλιο

Μερικές μέρες είναι καλύτερες από άλλες. Καταφέρνεις πράγματα, πετυχαίνεις στόχους, η τύχη σου φαίνεται να ανοίγει και μπορείς να χαμογελάσεις, μαζί με τους ανθρώπους που σε αγαπάνε και σε νοιάζονται.

Σαν εκείνες τις μέρες που έχει ήλιο και θέλεις να παρατήσεις τα πάντα για να βγεις έξω. Το μυαλό δεν μπορεί να συγκεντρωθεί, ταξιδεύει, κάνει όνειρα και καταστρώνει νέα πλάνα.

Όσες δεσμεύσεις κι αν έχουμε αναλάβει, όσο κι αν προσπαθούμε να κρατήσουμε τα πόδια μας προσγειωμένα στη γη, όσο κι αν προσπαθούμε να μην “πετάμε” … απλά δε γίνεται. Επειδή τα πάντα έχουν γεμίσει ηλιοφάνεια. Το φως κατακλύζει κάθε σκιά, κάθε μαυρίλα, κάθε τι που μπορεί να μας χαλάσει τη διάθεση.

μου’χες πει

Κανείς δε θα μπορέσει, μου ‘χες πει
να με πονέσει πάλι όπως εσύ
κι αφού είπαμε γεια με τα δάκρυα στεγνά
τα παράθυρα αφήνω όλη μέρα κλειστά
Ποτέ δεν θα σ’ αφήσω μου ‘χες πει
να ζήσεις στα όνειρά μου όπως πριν
Κι όμως, να, περπατώ μες στον ύπνο σου εγώ
και μου δίνεις φιλιά στα όνειρά σου ξανά
Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά
πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά

kitsch

Ο ορισμός του “κιτς” [kitsch] δεν είναι 100% σαφής. Ωστόσο, η αμερικάνικη “τέχνη των Χριστουγέννων” τον προσεγγίζει σε μεγάλο βαθμό.

Έχει αναπτυχθεί ολόκληρη … χμμμ … δεν το λες “σχολή” … το λες όμως “θεματική”, γύρω από τα Χριστούγεννα: ρούχα, έπιπλα, τσάντες, κοσμήματα, γλυκά, βαζάκια για την κουζίνα, πιάτα και πιατέλες σερβιρίσματος, μέχρι και κούπες του καφέ.

λακωνίζειν

Aφαιρετικότητα. Ή την έχεις ή δεν την έχεις. Κι αν κάτι με συναρπάζει στο tumblr είναι κάποιες θεσπέσια αφαιρετικές φωτογραφίες, πάνω στις οποίες μπορεί κανείς να γράψει ολόκληρα διηγήματα.
Θέλετε ένα δείγμα; Νομίζω ότι το παραπάνω αρκεί. Δημιουργεί συνειρμούς. Δείχνει αρκετά για να διαγείρει τη φαντασία μας ώστε να πλάσει μία ιστορία που θα το πλαισιώσει. Όχι περισσότερα.

τί μπορείς να κάνεις;

Εάν έχετε κάτι που δεν χρειάζεστε, μπορείτε να το δώσετε στους παρακάτω:

Το «Ιδρυμα Αστέγων του Δήμου Αθηναίων» έχει ανάγκη από ρούχα, σεντόνια, παπλώματα. Αν σας περισσεύουν, το ίδρυμα δέχεται καθημερινά προσφορές 8π.μ.-3μ.μ., Πειραιώς 35. Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210 52 39 465 και 210 52 46 516, e-mail: kyada@otenet.gr, ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.kyada.gr/

Η ΜΚΟ Praksis χρειάζεται φάρμακα για να καλύψει τις ανάγκες των πολυϊατρείων της, που περιθάλπουν δωρεάν μετανάστες και αστέγους. Δέχονται ακόμη και ανοιγμένα, χρησιμοποιημένα κουτιά φαρμάκων. Επικοινωνήστε στα τηλ.: 210 52 05 200, e-mail: info@praksis.gr, ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.praksis.gr/

τράφικινγκ

Χθες και προχθές παρακολούθησα μία από τις εκπομπές του Omnia TV. Συγκεκριμένα “από τη Σύλβια στην Ανδρομέδα”, η οποία παίζει κάθε μεσημέρι, εδώ.

Από τα θέματα τα οποία έθιξε ήταν οι κατάπτυστες και ρατσιστικές δηλώσεις του Ανδρέα Λοβέρδου, περί των αλλοδαπών γυναικών που εκδίδονται παράνομα και πρέπει να απελαθούν ώστε να μην κινδυνεύει η ελληνική οικογένεια από το HIV / AIDS.

in Ordnung

Συνήθως είμαι αποφασιστικός άνθρωπος.

Η χαρά της πωλήτριας: αν πω “δείξε μου αυτό” οι πιθανότητες να το αγοράσω είναι αρκετά μεγάλες. Πάντως αποκλείεται να την παιδέψω με τις ώρες, ή να την ρωτήσω εάν μου πάει κάτι. Βλέπω και αποφασίζω θετικά ή αρνητικά, σε χρόνο ρεκόρ.

Are you ready to behave?

Baby was a black sheep. Baby was a whore.
Baby got big and baby get bigger.
Baby get something. Baby get more.
Baby, baby, baby was a rock-and-roll nigger.
Oh, look around you, all around you,
riding on a copper wave.
Do you like the world around you?
Are you ready to behave?

Outside of society, they’re waitin’ for me.
Outside of society, that’s where I want to be.

Qιουρία

Σε ελεύθερη μετάφραση:

θηλυκό γεννιέσαι,

γυναίκα σε κάνει η ηλικία,

Κυρία όμως, είσαι από επιλογή

Ενίοτε επιλέγω να μην είμαι, αλλά κάθε φορά, είναι απόλυτα συνειδητή και εσκεμμένη.

Έχω τους λόγους μου. Υστερόβουλους και μη.

ζαλάδα

Δεν πίνω μόνη. Ποτέ.

Θεωρώ ότι μια γυναίκα που πίνει μόνη είναι μάλλον θλιβερό θέαμα. Εντάξει, μπορεί κανείς να με κατηγορήσει για ιδιότυπο σεξισμό, αλλά στην προκειμένη περίπτωση, ναι, υπάρχει διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Όχι πως οι άνδρες που τα πίνουν συχνά μόνοι τους δεν είναι λίγο θλιβεροί … απλά στις γυναίκες αυτό είναι σαφώς εντονότερο.

χαμόγελο ισορροπίας

“Yπάρχουν δύο σχολές μπαλλέτου: η γαλλική και η ρώσικη. Εμείς θα ακολουθήσουμε τη γαλλική.”

Πιάνο δεν είχε το κατάστημα, αλλά είχε κασσέτες – ναι, τότε υπήρχαν εκείνα τα αρχαία δείγματα μαγνητοταινίας – με μουσική πιάνου. Το αμέσως καλύτερο, δηλαδή, καθώς τα κασετόφωνα τότε ήταν το τελευταίο δείγμα τεχνολογίας.

1,3% της λογικής μας

Διάβασα μία ανακοίνωση του ΥΠΕΚΑ περί 219 πρατηρίων στα οποία έγιναν έλεγχοι και επιβλήθηκαν αυστηρά πρόστιμα, εξαιτίας μη-κανονικών καυσίμων.

http://www.ypeka.gr/

OK, στη λίστα περιέχονται αρκετοί με “σοβαρές” (ποσοτικά) παραβάσεις. Αλλά δεν μπορώ παρά να σχολιάσω ότι μία σειρά από πρατήρια έχουν δεχθεί πρόστιμα άνω των 20.000 ευρώ, για παράβαση θείου (S, sulfur) της τάξης του 1,3-1,5%.

απ’ τα δικά μου πάθη

Φέρτε μια κούπα με κρασί
και κάντε μου παρέα,
για μένα απόψε η βραδιά
είναι η τελευταία.
Βρε ζωή φαρμάκια στάζεις,
σε βαρέθηκα.
Κι αν χρυσά παλάτια τάζεις,
είναι ψεύτικα.

“design won’t save the world”

Η λεζάντα, εάν τη διαβάζω σωστά, γράφει “escape captivity” κωδικοποιημένα όπως στους bar codes.

Eίναι τρομερή η δύναμη του σχεδίου και πολύ ισχυροί οι συμβολισμοί του.

Ναι, ΟΚ, το σχέδιο δεν πρόκειται να σώσει τον κόσμο, ούτε και αρκεί για να έρθει η επανάσταση. Αλλά μπορεί να αφυπνίσει πολύ πιο δυνατά από όλα τα ξύλινα λόγια της κλασικής “αριστεράς”.

δυτικά “προβλήματα”

“Η ζωή μου δεν είναι όπως την ήθελα. Προσπαθώ σκληρά να την φτιάξω, αλλά δεν τα καταφέρνω. Θα ήθελα να κάνω μια πετυχημένη οικογένεια, να τα καταφέρω καλύτερα από τους [σημείωση: διαζευγμένους] γονείς μου. Μετατρέπω τα πάντα σε ανταγωνισμό και τελικά καταρρέουν.”

Τάδε έφη κολλητή της espoir, χθες. Και πριν ακούσω τίποτα κακίες, όχι δεν είναι το κλασικό πλούσιο καλομαθημένο κοριτσάκι, εργάζεται από το λύκειο και δεν έχει μάθει να τη συντηρεί κανείς.

φέτος αντί για δώρα

Το είχα διαβάσει πριν 10 μέρες, αλλά όσο πλησιάζουν οι γιορτές, είπα να σας το θυμίσω.

Αναδημοσιεύω από εδώ: http://thethreewishes.wordpress.com/

Φέτος τα Χριστούγεννα θέλω να κάνω δώρα///Δεν θα στολίσω δέντρο, ούτε στεφανάκι με Χρόνια πολλά θα κρεμάσω στο κατώφλι του σπιτιού///Ούτε γιρλάντες και φρουφρού θα τρέξω να αγοράσω – ούτε μπαλίτσες, αγιοβασιλάκια και ζαχαρένια γκι, ως είθισται να συμβαίνει///Κάτι φωτάκια κρέμασα στην κουρτίνα του σαλονιού χτες το βράδυ, και είναι υπέρ αρκετά///

σπολάτη

Λέμε και ξαναλέμε “χρόνια πολλά” ο ένας στον άλλο. Ειδικότερα όσο πλησιάζουν οι “μεγάλες γιορτές” η επίκληση της ευχής γίνεται πλέον καταχρηστικά και με υπερβολικό ρυθμό.

Πολλές φορές το εννοούμε, αλλά τις περισσότερες είναι από κεκτημένη ταχύτητα. Είναι αυτή η γνωστοποίηση της διάθεσης περισσότερο, η γενικότητα του να πούμε κάτι, οτιδήποτε, το οποίο να φανερώνει ότι έχουμε θετικές ευχές για τον συνομιλητή μας.

ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει

Θα ήθελα να γράψω κάτι για τις πρόσφατες συλλήψεις [της 6ης Δεκεμβρίου] που έγιναν κυριολεκτικά “στο σωρό” … αλλά έχουν ειπωθεί τόσα πολλά και θα ειπωθούν πολλά ακόμα.

Προτιμώ να αρκεστώ σε ένα σύνθημα που ανέβασα πριν λίγες μέρες στο tumblr:

je ne peux plus

Μέσα μου ο αέρας που φυσά
Δε λέει να ημερέψει
Μου ξεσηκώνει την καρδιά
Και μου σκορπάει τη σκέψη

Σαν σπίθα από πυρκαγιά
Στα ύψη μ΄ανεβάζει
Κι έξω απ΄του κόσμου τ’ όνειρο
Με μια σπρωξιά με βγάζει

ο μαγικός κόσμος της τεχνικής – σκέψεις

Αντιγράφω από τον techie chan:

τρύπες της Ιστορίας

Ημέρα αναδημοσιεύσεων σήμερα. Θα συνεχίσω με ένα επίσης αξιόλογο κείμενο, από ένα καταπληκτικό ιστολόγιο.

Αντιγράφω από εδώ: http://kibi-blog.blogspot.com/

Θέλω δεν θέλω, ξανακάθισα στα θρανία. Λόγω της κόρης μου. Ξεφυλλίζω τα βιβλία της Α΄ Γυμνασίου και αντιλαμβάνομαι ένα άλμα που έχει συντελεστεί τα 35 χρόνια που με χωρίζουν από το σχολείο. Άλμα όχι απαραίτητα καλό. Η κλασική, αφαιρετική αλλά καλά «εικονογραφημένη» αφήγηση της γενιάς μου έχει αντικατασταθεί από έναν λόγο επιστημονικοφανή, γεμάτο στρυφνούς όρους, ακατάληπτους για τους εφήβους του Facebook, της τηλοψίας και της χαλαρής σχέσης με το βιβλίο. Η πρόθεση να γίνει η γνώση ουσιαστική εξελίσσεται σε μια άκαμπτη άσκηση λεξιλαγνικής δεξιότητας.

εγχειρίδιο οσφυοκαμψίας και άλλα τέτοια

Κουβαλάμε μεγάλη ιδέα για την καταγωγή μας και αυτή, εκ των πραγμάτων, σαν άλλος παραμορφωτικός φακός, διαστρεβλώνει τον τρόπο που βλέπουμε την πραγματικότητα και τους άλλους. Συνήθως καταλήγουμε σε στερεοτυπικές κρίσεις, ρατσισμό και τα συναφή.

Βαυκαλιζόμαστε, καταλήγουμε θεωρώντας εαυτούς θύματα “ξένων σκοτεινών δυνάμεων” και πνίγουμε τον πόνο μας σε ένα [ακόμα] ρουσφέτι.

Το παρακάτω κείμενο, είναι αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους τους proud-to-be-greek παπάρες που έχουν γεμίσει την καθημερινότητά μας.

Αντιγράφω, από εδώ: http://varometro.ws/egheiridio_osfyokampsias/

καταγραφές

Ο Δεκέμβρης του 2008 με βρήκε στην ελληνική επαρχία. Καθόλου πρωτότυπο, αφού εκεί έχω περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου.

Για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει  “εντατικά” το Οξύ, θυμίζω ότι ποτέ δεν υπήρξα κάτοικος Αθηνών [πλην μίας ασήμαντης παρένθεσης κάποιων ημερών]. Πάντα περαστική είμαι από την Αττική και μάλιστα, βιαστική. Συνεπώς, ποτέ δεν υπήρξα θαμώνας των Εξαρχείων, ή άλλων περιοχών [που για το θέμα του Γρηγορόπουλου, δεν παίζουν ρόλο].

κοινωνική κινητικότητα

Το βασικό “θέμα” που δημιουργείται από αυτή την “χρηματοπιστωτική κρίση” [όχι, δεν είναι απλά οικονομική] είναι μία βίαιη αναδιανομή πλούτου, στο πλαίσιο της οποίας παρατηρείται έντονη συμπίεση των κατώτερων στρωμάτων προς τα κάτω.

Με απλά λόγια, ο μεροκαματιάρης, ο μικρο-μισθωτός, ο τύπος που δεν ήταν ακριβώς πένητας (σικ!) αλλά ούτε και λεφτάς, ενώ μέχρι χθες έτρεφε όνειρα μεγαλείου – και με κάποιο “σπρωξιματάκι” τα ψιλοκατάφερνε – ξαφνικά τα βλέπει να συνθλίβονται. Βλέπει να ωθείται από το Κράτος το ίδιο – αυτό που θέτει τους κανόνες – σε μία κατάσταση μεταξύ επαιτείας [επιδομάτων ή μισθών που μοιάζουν με επιδόματα] και ανυπαρξίας.

Δεν είναι υπερβολικό το “ανυπαρξίας”. Διότι, δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω πως όποιος δεν είναι καταναλωτής, δεν υφίσταται στην ΕΕ. Δεν έχει καμία σοβαρή υπόσταση. Οι πελάτες μετράνε, όχι οι πολίτες.

αυτοαναφορικόν και παράξενον

Έχω αρκετές παραξενιές. Μεγαλύτερες και μικρότερες. Τουλάχιστον, αναγνωρίζω και παραδέχομαι την ύπαρξή τους. Έστω, προκαταβολικά για όσες είναι ασυναίσθητες.

Πριν μερικές μέρες κάποιος ρώτησε “Να σου φτιάξω καφέ;”

Κρατούσε μία κούπα στα χέρια του.

“Ναι, αλλά όχι σε αυτή την κούπα!”

παράνομος έγινε κι ο ήλιος

Χαμογελάμε κατά μέσα. Αυτό το χαμόγελο, το κρύβουμε τώρα.
Παράνομο χαμόγελο, όπως παράνομος έγινε κι ο ήλιος,
παράνομη και η αλήθεια. Κρύβουμε το χαμόγελο,
όπως κρύβουμε στην τσέπη μας, τη φωτογραφία της αγαπημένης μας,
όπως κρύβουμε την ιδέα της λευτεριάς, ανάμεσα στα δυο φύλλα της καρδιάς μας.
Όλοι εδώ πέρα έχουμε έναν ουρανό και το ίδιο χαμόγελο.
Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. Αυτό το χαμόγελο,
κι αυτόν τον ουρανό, δεν μπορούν να μας τα πάρουν.

[Γιάννης Ρίτσος - Νίκος Ξυλούρης - Χρήστος Λεοντής]

σπαμ

Aναίσχυντο όμως. Επειδή, εάν δεν παινέψω το σπίτι μου, θα πέσει να με πλακώσει.

Δείτε το, περιηγηθείτε – οι φωτογραφίες είναι εκατοντάδες! – και, αν έχετε όρεξη, σχολιάστε ελεύθερα:

http://ecpoir.tumblr.com/

φταις δεν φταις, θα πεθάνεις

Λέμε ότι έχουμε χούντα, και μας αντικρούουν πως, στη χούντα δεν μπορούσες να μιλήσεις ελεύθερα. Τουλάχιστον όχι χωρίς τον φόβο να σε μαζέψει η ασφάλεια “δι’ υπόθεσίν σας” στο τμήμα. Όχι χωρίς Μακρόνησο, χωρίς υπόγες με ξυλοφορτώματα, χωρίς όλα αυτά που πέρασαν διάφοροι ανώνυμοι που δεν είχαν την τύχη του Παναγούλη – ούτε μία Οριάνα Φαλάτσι δίπλα τους.

Κι όμως, αυτές οι μορφές δικτατορίας – τύπου “στρατιωτική χούντα” – έχουν πλέον γίνει passé. Κοστίζουν και υπάρχει το ιδεολογικό υπόβαθρο για να ανατραπούν εύκολα. Αντιθέτως, η μετα-δικτατορία των ΜΜΕ και των επιχειρήσεων, στοχεύει σε κάτι βαθύτερο: στην αποδοχή της ως αναπόφευκτης. Έχει σχεδιαστεί έτσι, από το σχολείο, την επαφή με την κοινωνία, την τηλεόραση, το Hollywood … όλα μας εκπαιδεύουν προς ένα σκοπό.

Όλες οι αστυνομικές σειρές που βλέπουμε σωρηδόν, όλες τα διλήμματα και τα θέσφατα που αποδεχόμαστε, έχουν αυτό τον απώτερο στόχο. Να πεισθούμε για το αναπόφευκτο του “κοινού καλού”, για το Κράτος Πατερούλη με τα μεγάλα όπλα, για την αναγκαιότητα της διαρκούς κατανάλωσης και την ματαιότητα κάθε άλλης εναλλακτικής οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας.

εργαστήρι κούκλας

Κάποια παιδιά, έχουν την ατυχία να γεννηθούν από φυσιολογικούς ή και φτωχότερους γονείς. Έχουν την ατυχία να χρειάζονται τη δική μας βοήθεια για να επιβιώσουν, διότι το Ελληνικό Κράτος, τα έχει ρίξει στον Καιάδα, σιωπηλά, δια της απουσίας του.

Αντιγράφω:

Την Παρασκευή 2/12 στις 17:00 θα πραγματοποιηθεί στο κατάστημά μας [Ηπίτου 4, Σύνταγμα, Αθήνα, τηλ. 2110125653] παιδικό εργαστήρι κατασκευής κούκλας από ανακυκλώσιμα υλικά.

Το εργαστήρι δεν έχει κόστος συμμετοχής, θα υπάρχει όμως ένα κουτί ελεύθερης οικονομικής συνεισφοράς.

ψύχραιμα & λογικά

Ημέρα γενικής απεργίας σήμερα. Δεν μπορώ να ασχοληθώ με κανένα άλλο θέμα, παρά με αυτό.

Δεν ξέρω για ποιο λόγο κατεβαίνει ο καθένας στο δρόμο και για τί ακριβώς διαμαρτύρεται.