Είμαι σίγουρη ότι έχετε δει εκατοντάδες από τις “ταινίες για όλη την οικογένεια” που παίζονται στην τηλεόραση κατά κόρον σε γιορτές, αργίες και Σαββατοκύριακα. Το Χόλιγουντ σε “ασφαλή” συσκευασία, για δύο ώρες που θα πάνε σίγουρα χαμένες.
Σε πολλά τέτοια σενάρια βλέπουμε πιτσιρίκια – αμερικανάκια, εννοείται! – να τσιρίζουν προς τους γονείς τους “But, you promised!” όταν αυτοί δεν μπορούν να τους κάνουν κάποιο χατήρι.
Προσπαθούσα να θυμηθώ εάν έχω ακούσει ποτέ άλλα παιδιά να το κάνουν αυτό. Όσο κι αν έψαξα σε αναμνήσεις, δεν βρήκα τέτοιο παράδειγμα.
Όχι πως τα παιδιά στην Ελλάδα δεν έχουν απαιτήσεις από τους γονείς τους. Βεβαίως και έχουν και πολύ συχνά γίνονται πιεστικά. Όλα τα παιδιά αντιλαμβάνονται τις επιθυμίες και τους προβληματισμούς τους ως κοσμοϊστορικής σημασίας. Κι εγώ το έχω κάνει και όποιος πει ότι δεν το έκανε, είτε δεν θυμάται καλά, είτε δεν είναι απόλυτα ειλικρινής.
Θυμάμαι καλά όμως ότι στη μέση ελληνική οικογένεια, όταν πέσει η λέξη “πρέπει”, δεν παίζει ούτε “Μα, μου το υποσχέθηκες!” ούτε καμία άλλη ατάκα. Πόσο μάλλον όταν το “πρέπει” σχετίζεται με εργασία ή άλλη επιτακτική ανάγκη της οικογένειας.
Δεν ξέρω, ίσως δεν τα θυμάμαι εγώ καλά. Ίσως ήταν τεράστια η διαφορά σε άλλες οικογένειες. Πάντως αυτό το “But, you promised!” των Χολυγουντιανών ταινιών, ακόμα δυσκολεύομαι να το χωνέψω. Μέχρι και τον Ηρώδη επικαλούμαι, αρκετές φορές.
