κανέναν

Πολλούς θανάτους έζησα,
μα σαν κι αυτόν, κανέναν.

[Δ.Κ.]

“αξιωματικά”

Εσχάτως βρέθηκα σε κάποια … εχμ … ας την πω “συζήτηση” – αν και δεν ήταν! – σε μία μάζωξη όπου παραβρέθηκε και ένας προβεβλημένος ιερέας ["αξιωματούχος" του κλήρου ούτως ειπείν].

Δεν έλαβα μέρος στην “συζήτηση” επειδή – και το λέω με πάση επίγνωση των συνεπειών – δεν είχα καμία όρεξη να μπλέξω. Όταν μαλώνεις με ένα γουρούνι, καταλήγεις να ασχολείσαι με τις λάσπες, και τα γουρούνια το χαίρονται. Δεν έχει νόημα.

Βεβαίως, επειδή ήμουν λίγο “εγκλωβισμένη” και ήταν αδύνατο να φύγω, αναγκάστηκα να ακούσω μέχρι τέλους όσα είχε να πει ο προαναφερθείς κληρικός. Από τα χείλη του οποίου κρέμονταν οι λοιποί παρευρισκόμενοι, μη διανοούμενοι να αρθρώσουν “κιχ”.

παιδικά τραύματα

Όσο το συζητάω βαθύτερα, τόσο καταλήγω στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει καμία ελληνική οικογένεια που να μην είναι / ήταν “δυσλειτουργική” κατά κάποιο τρόπο.

Δεν υπάρχει ούτε μία.

Θα πείτε … και τί περίμενες; Τους Γουόλτονς, ή το μικρό σπίτι στο λιβάδι;

Εντάξει, το έχω αποδεχθεί εδώ και κάτι δεκαετίες πως ποτέ δεν αγγίζουμε την τελειότητα. Πως προσαρμόζουμε την πραγματικότητα στα γούστα μας και … όταν αυτό είναι ανέφικτο, τότε, ποιώντας την ανάγκη φιλοτιμία, προσαρμόζουμε τα γούστα μας στην πραγματικότητα.

[Όχι όλοι, οι "ευπροσάρμοστοι". Οι χαμαιλέοντες. Αυτοί με τη μεγαλύτερη ικανότητα επιβίωσης.]

l’echafaud

Σήμερα ήταν μια πολύ περίεργη μέρα. Από εκείνες που προτιμάς να μην έρχονται.

Κι αν έρθουν, λες αμάν και πότε να τελειώνει να πέσω στο κρεβάτι μου, να διπλωθώ και να πάψω να σκέφτομαι. Ή να προσπαθήσω.

Προτιμώ να μην την περιγράψω.  Άλλωστε το κάνουν τόσο καλά εδώ: ascenseur pour l’echafaud.**

Δεν ξέρω πώς θα βγει αυτή η γαμω-εβδομάδα, περιμένω πλέον να συμβούν τα πάντα.

Ελπίζω η επόμενη να μην είναι τόσο χάλια.

[**Ευγενική προσφορά ... ευχαριστώ! :)]

Τζούλια

Κάποτε θύμιζε τη γνωστή Ιταλική ταξιαρχία των αλπινιστών. Την πιο σκληραγωγημένη, την πλέον επίλεκτη. Σήμερα, καταντήσαμε να θυμίζει τσόντες, εκδιδόμενες ξανθές “αοιδούς”, έναν μάνταζερ-προαγωγό, το γιο του Ζαγορίτη και άλλα φαιδρά.

Καταντήσαμε να μιλάμε για σαμπάνιες με φίλους και να θεωρείται αναπόφευκτη η σχετική αναφορά …

[Συγχωρέστε με, αλλά είναι λίγο ενοχλητικό πόσο έχει εισχωρήσει στον κώδικα επικοινωνίας μας, δεν είναι; Το ότι το αναφέρατε εσείς, το ότι εγώ ήξερα τι εννοούσατε, το ότι είχαμε και οι δυο εικόνα ...]

Έχουμε πτωχεύσει προ πολλού, και δε μας το έχουν πει ακόμα, επισήμως. Απλά, ο πτωχευτικός κώδικας, ασχολείται μόνο με οικονομικές πλευρές, δεν θίγει ποτέ τις άλλες.

Αναρωτιέμαι αν αύριο στο συλλαλητήριο πρέπει να ζητάμε μόνο να μην καταρρεύσουν οι εργασιακές σχέσεις, το ασφαλιστικό κλπ.  Αναρωτιέμαι αν μας αξίζει να καταρρεύσουμε εντελώς. Να μη μείνει πέτρα πάνω στην πέτρα να θυμίζει το σήμερα, που δεν είναι με κανένα τρόπο αντάξιο του χθες.