menace

Ένα

Δύο

Τρία

… πολλά Πολυτεχνεία !

[Και δικτυακά]

Hasta siempre, παντού, διαρκώς …

Επειδή ο αγώνας για την δημοκρατία δεν είναι σπριντ. Είναι μαραθώνιος.

 

poste

…

[Καμία σχέση με του Μπουκόφσκι. Μπορεί οι χαρακτήρες του να έχουν μια έφεση στις καταχρήσεις που τους κάνει συμπαθείς, αλλά από εκεί και πέρα μας χωρίζει το απόλυτο χάσμα.]

…

Ας ήτανε

Να ξημερώνει μέσα σου η ζωή μου

να’χουν τα μάτια σου αλάτι απ’ τα παλιά

Να ξεφυσάει μέσα μου η πνοή σου

Να’χουν τα χέρια μου γεμίσει με πουλιά

Αλίμονο, δεν βρέχει στην αυλή μου

Δεν έχει ο ήλιος σου τη θέρμη απ’ τα παλιά

Ας ήτανε να πλάγιαζα μαζί σου

Να’ταν η πρώτη και μαζί, στερνή φορά

Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου;

Να κλείνουν οι πληγές μου μόνο με φιλιά …

Δεν θα δειπνήσω πια με τη μορφή σου

Δεν θα ζητήσω βάλσαμο απ’ τα παλιά

Θα μπω σε ένα πλοίο και θα ρωτήσω

Στον άλλο κόσμο αν μοιράζουνε φιλιά

Αλίμονο δεν βρέχει στην αυλή μου

Δεν έχει ο ήλιος σου τη θέρμη απ’ τα παλιά

Ας ήτανε να πλάγιαζα μαζί σου

Να’ταν η πρώτη και στερνή φορά

Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου;

Να κλείνουν οι πληγές μου μόνο με φιλιά

Έχει γεμίσει το μπουκάλι μου αλήθειες

Μα η καρδιά σου είναι ένα ψέμμα απ’ τον βορρά

Ας είν’ τα χέρια σου τα μάτια και η πνοή σου

να μ’ αγκαλιάζουνε αιώνια ψεύτικα

Να με κοιτάνε φευγαλέα ερωτικά

Να ξεφυσάει η πνοή σου απ’ τον βορρά …

[Διάφανα Κρίνα - Μικρές Αλήθειες]

Υιοθεσίες (άσχετο!)

Για κάποιο λόγο, όταν εξέφρασα τη θέση μου για τα προγράμματα Stage στο Δημόσιο, “στιγματίστηκα” από μια μερίδα ανθρώπων ως … τι άραγε;

Καπιταλίστρια;  Κρυφο-ΠΑΣΟΚα;  Εχθρός του λαού;

Γιατί όχι; Όλα τα άλλα, τα έχω ακούσει, ήταν ώρα να τα ακούσω και αυτά!

Μπορεί κατά καιρούς  να έχω πολύ κάθετες θέσεις (όπως π.χ. είχα τότε με τις απεργίες της ΔΕΗ, που όλοι οι “αγανακτισμένοι πολίτες” είχαν λυσσάξει εναντίον των εργαζομένων επειδή διεκδικούσαν τα αυτονόητα!) αλλά τουλάχιστον, φροντίζω να είναι τεκμηριωμένες.

Διαφωνώ!

Διαχωρίζω τη θέση μου από τον ΣΥΡΙΖΑ: δε συμφωνώ ότι όσοι εργάζονταν με συμβάσεις στο δημόσιο και με προγράμματα Stage, πρέπει να προσληφθούν.

Όλοι αυτοί “χώθηκαν” σε θεσούλες φιλώντας κατουρημένες γαλάζιες ποδιές.

Δεν χρειάζεται άλλους κατουρημενο-ποδιο-φιλητές το Ελληνικό δημόσιο!

Δεν αντέχουμε να ταϊζουμε όλους τους τσάτσους που έγλειψαν αρκετά κάποιον βουλευτή της ΝΔ!

[Το ήξερα και προεκλογικά ότι αυτή τη μαλακία θα έλεγε ο Τσίπρας, αλλά ευτυχώς, δε θα μας δώσουν πολλή σημασία.]

Χοντρούλα

Στις γυναίκες δεν αρέσει να τις θεωρούν άσχημες. Ακόμα και οι λιγότερο προικισμένες από τη φύση (ποια να αναφέρω τώρα; … τη Γεωργία Βασιλειάδου;) θεωρούν μέσα τους πως έχουν κάτι όμορφο πάνω τους, κάποια χάρη, που ίσως δεν εκτιμά το πλήθος.

Στο πλαίσιο αυτό, ένα από τα πλέον “ευαίσθητα” σημεία για μία γυναίκα, είναι το βάρος της. Και η ηλικία βεβαίως, αλλά το βάρος ακόμα περισσότερο, γιατί είναι διαχρονικό και δεν είναι αναπόφευκτο.

Από αυτή την αδυναμία τους (μας) πηγάζουν και όλα αυτά τα ινστιντούτα ομορφιάς. Η ματαιοδοξία των γυναικών, προσφέρει εύκολο κέρδος σε όποιον μπορεί να το εισπράξει.

Ο αγώνας ποτέ δεν “χαλαρώνει”

Μην ξεχνιόμαστε, μη χαλαρώνουμε.

Πρέπει να μπει στη Βουλή

(ακόμα και χωρίς τον Αλαβάνο)*

* όσο κι αν με λυπεί που το λέω, σύντροφε Αλέκο … στο πόκερ, καμιά φορά χάνουμε.

Γάμοι

Μπορεί ο κόσμος να λυώνει – ή να καίγεται – μπορεί να έχουμε εκλογές στις οποίες θα αλλάξουν πολλά πράγματα – ΟΚ, όχι όλα – αλλά κάποιοι συνεχίζουν να ζουν στην κοσμάρα τους.

Αναφέρομαι στα ζεύγη που παντρεύονται σήμερα και τα οποία φρόντισαν να το μάθει όλη η περιοχή κάνοντας το γύρο, κορνάροντας μεσημεριάτικα.

Θα πείτε, δεν κορνάρουν οι ίδιοι: … οι συγγενείς τους κορνάρουν, από τη χαρά που τους ξεφορτώθηκαν!

Πάντως εγώ, κάθε φορά που γίνομαι μάρτυρας σε τέτοια “καραγκιοζιλίκια” αδυνατώ να κατανοήσω πώς υπάρχει κόσμος που τα ανέχεται.

Διλήμματα

Το δίλημμα του Τζίμη Πανούση [το είχα ξεχάσει, αλλά το διάβασα κάπου και το ξαναθυμήθηκα] : προτιμάτε να πεθάνετε από καρκίνο του δεξιού ή του αριστερού πνεύμονα;

Καλείστε να απαντήσετε στις 4 Οκτωβρίου, στο εκλογικό κέντρο της περιοχής σας.

Εμείς οι αθεράπευτα ρομαντικοί, προτιμάμε να σκίζουμε τις σάρκες μας και να τρωγώμαστε, 30 μέρες πριν από τις εκλογές.

Διότι αν δεν υπήρχε αυτή η αγωνία (θα μπει ο ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, ή όχι;) τι αξία θα είχε η ζωή;  Δε θα ήταν βαρετή; Να ξέρεις πως άλλα 4 χρόνια θα έχεις τον Αλαβάνο στη Βουλή να κυνηγάει τον πρωθυπουργό … Βαρετό, εε;!

Ξεκαθαρίζω τη θέση μου: αν ο ΣΥΝ κατέβει αυτόνομα, δεν τον ψηφίζω. Αν είναι να μαλακιστούμε, να το κάνουμε με αξιοπρέπεια, ψηφίζοντας ΚΚΕ / ΠΑΣΟΚ / ΝΔ  (με αυτή τη σειρά προτίμησης).

Χορηγός

Θθθθεεεεέεεελλλλωωωω!!!

Αν κάποιος επιθυμεί να γίνει χορηγός μου, αυτό είναι το δώρο που θέλω.

[Ο Μέγας, Gold, Platinum κλπ Χορηγός να μην έρθει χωρίς βαλιτσάκι.]

Surrealistes

[Πρόλογος: Ό,τι θυμάμαι χαίρομαι μερικές φορές!]

Βλέποντας τους σημερινούς νέους φοιτητές, θυμήθηκα ένα πολύ έντονο περιστατικό από τα φοιτητικά μου χρόνια. Η απόδοση θα είναι περιγραφική αλλά ταυτοχρόνως παραπλανητική για ευνόητους λόγους.

Είμαι στο τέταρτο έτος και παρακολουθώ από κοντά έναν σουρεαλιστικό διάλογο, από εκείνους για τους οποίους έχει γραφτεί η φράση “δεν υπάρχει!” …

Δεν πάμε καλά …

Μετά τις αλλεπάλληλες συζητήσεις για την ελευθερία έκφρασης στα blogs, την ιστορία με τη γνωμοδότηση Σανιδά για την άρση του απορρήτου, την ιστορία με την Cosmote και τη μήνυση που έγινε επειδή δεν ήρε το απόρρητο, την (προβοκατόρικη κατά την ταπεινή μου γνώμη) προκήρυξη στο indymedia, τα προηγούμενα με τον Τσιπρόπουλο, την φασιστική διαχείριση των ΜΜΕ από τη Γενική Γραμματεία Τύπου (απόλυση όσων διαφωνούν στην ΕΡΤ), και όλη την περιρρέουσα ατμόσφαιρα …

V + 001

Avoir une fille
Une petite opale
Des yeux qui brillent
Une peau si pâle

chomage

Παρόλο που πολύ μου αρέσουν οι αναλύσεις του Greek Rider, διαφωνούμε σε ένα πράγμα: σε αυτό εδώ, που αφορά την αγορά εργασίας.

Ενδεχομένως κάποιες μεγάλες εταιρείες (π.χ. ασφαλιστικές) να έχουν τέτοιου είδους αγγελίες / προθέσεις.

Όμως, θα μεταφέρω την εμπειρία από μικρή επιχείρηση που επί 8 μήνες αναζητά εργαζόμενο και ΔΕΝ βρίσκει!

Χώρια από τα άτομα που εμφάνισαν σοβαρά προβλήματα

Tantine

Είναι αργά, πολύ αργά. Εκείνη η ώρα που για κάποιους άλλους είναι “νωρίς το πρωί”. Επιστρέφουμε σπίτι με τον καλό μου. Εκείνος μπροστά, εγώ γατζωμένη πάνω του.

Μας πιάνει το φανάρι, ακριβώς δίπλα από μπλόκο της τροχαίας. Δεν έχουν δουλειά. Στέκονται και οι 4 και μας περιεργάζονται.

Σκέφτομαι ότι φοράμε και οι δυο κράνη, άρα δεν έχουν λόγο να μας σταματήσουν. Είμαστε ΟΚ.

Μετά από ωριμότερη σκέψη,

αηδία

Με έχουν κουράσει όλοι αυτοί που ήταν φίλοι μου, μόνο όσο είχαν ανάγκη τη βοήθειά μου. Τότε ενδιαφέρονταν να μάθουν για την υγεία μου, για την οικογένειά μου, για όλα. Ήθελα να με πλησιάσουν με κάθε τρόπο και κρέμονταν από τα χείλη μου όταν μιλούσα.

Σήμερα που δεν εργαζόμαστε πια στον ίδιο χώρο, η αναισθησία τους έχει ξεπεράσει κάθε όριο.

Δεν τους βοηθούσα τότε επειδή περίμενα κάποια ανταπόδωση. Άλλωστε, είναι περιορισμένα αυτά που μπορούν να κάνουν και δεν είμαι σίγουρη πως θα τους το ζητούσα. Δεν είμαι άνθρωπος που υποχρεώνεται σε τρίτους χωρίς λόγο.

Διαπιστώνω όμως ότι διαψεύδουν τις χειρότερες προσδοκίες μου, ως προς το ανθρώπινο μέρος των σχέσεων που είχαμε. Περίμενα έστω ένα τηλεφώνημα, ένα γαμημένο τυπικό τηλεφώνημα, π.χ. σε μια γιορτή. Π.χ. από εκείνους που έψαχνα να τους βρω μπουκάλες με αίμα όταν το είχαν ανάγκη. Ή εκείνους που τους ετοίμαζα εργασίες για τα παιδιά τους. Ή εκείνους που κίνησα γη και ουρανό για να τους βρω συστατικές επιστολές.

Αντ’ αυτού, από τότε που έπαψαν να με αρμέγουν, έχει διακοπεί και η επικοινωνία μας.

Καλύτερα, δε θέλω να έχω σχέσεις με τέτοιους ανθρώπους.

Με θλίβει όμως, ότι και τα δικά μου παιδιά, θα πρέπει να μεγαλώσουν σε τέτοιο κόσμο.

Κι αν υπομειδιώ κυνικά όποτε ακούω αναφορές περί Ελληνικής φιλοξενίας, παληκαριάς, καρδιάς, ψυχής και λοιπές βλακείες, είναι επειδή την έχω εισπράξει. Όσο κι αν δε βάζω μυαλό, επειδή έτσι έχω μάθει να κάνω, να βοηθάω τον οποιονδήποτε μου το ζήτήσει …

Αηδία.

Γενική κατάρρευση

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω να το εξηγώ … πάντως ναι, δεν ζούμε σε κράτος “μπουρδέλο” διότι αυτά είναι πιο οργανωμένα.

Όμως, έχω να παρατηρήσω ότι αυτό μας αξίζει. Διότι εμείς το συνθέτουμε, με τις πράξεις μας, τις παραλείψεις μας, τις μαλακίες μας, την καθημερινή συμπεριφορά μας.

Οπότε, ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

Κι όποιος θεωρεί ότι δεν έχει παίξει το ρολάκι του σε αυτό το χάλι που ζούμε, απλά δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα. Φοράει παρωπίδες.

Μερικές φορές, ομολογώ ότι “τα παίρνω” και σκέφτομαι να γίνω συνειδητά κάφρος. Επειδή μπορώ. Επειδή με κουράζει να παρατηρώ την καθημερινή καφρίλα γύρω μου.

Ξέρω πως μου αναλογεί μερίδιο ευθύνης, αλλά, λόγω ενοχών (;;) προσπαθώ να το περιορίζω σε πράγματα που θεωρώ “δικαιολογημένα”. Π.χ. κλέβω ΦΠΑ όπου μπορώ, επειδή θεωρώ ότι έτσι κι αλλιώς, το κράτος θα κάνει κατάχρηση των 2ο ευρώ που θα έδινα (π.χ.) στον υδραυλικό παραπάνω για τις υπηρεσίες του.

Παρκάρω παράνομα, αλλά όχι πάνω σε διάβαση. Καφρίζω “με μέτρο”.

Μερικές φορές όμως … είμαι στο τσακ να γίνω εντελώς κάφρος … επειδή τελικά, έχω σιχαθεί αυτές τις διαρκείς ενοχές για τα πάντα.

Υ.Γ.  Άκουσα τις εκπομπές του Τζίμη Πανούση στον City και κατάλαβα σε ποιον προσπαθεί να μοιάσει κάποιος από την Ελληνική blogoσφαιρα. Δε λέω, είναι εξαιρετικά καλός στα γραπτά, αλλά το προφορικό του Τζιμάκου, δεν το έχει (και το παιδεύει).

Si vite …

Αυτός ο μήνας πέρασε εξαιρετικά γρήγορα. Δεν ξέρω πού πήγαν οι μέρες. Θα ήθελα να είχε 48 ώρες κάθε μέρα (και ίσως να κοιμάμαι κάποιες από αυτές …).

Από χθες έχω μια απορία: όταν γνωρίζεις έναν άνθρωπο κάποιας ηλικίας (-ήντα plus) σχετικά καλά, έχεις κάνει το ψυχολογικό προφίλ του και γενικώς, μπορείς να προβλέψεις πώς θα αντιδράσει στις περισσότερες καταστάσεις … και ξαφνικά διαπιστώνεις ότι άλλαξαν ριζικά οι αντιδράσεις του :

Προσωπικό

Είμαι στην 38η μέρα.

Πειράζει που ελπίζω να φτάσω στην 270η?

:)

Ο τέμπορα!

Είχα παρατηρήσει ότι σε καθημερινή βάση κάποιος έμπαινε σε τούτο το ιστολόγιο αναζητώντας τη λέξη “μολότοφ” γραμμένη κάθε φορά με διαφορετική παραλλαγή (όλα όμικρον, κάποιο ωμέγα, με λατινικούς χαρακτήρες κ.ο.κ.).

Εδώ και δύο εβδομάδες έχει γίνει μια μικρή “έκρηξη” στα στατιστικά που αφορούν τη συγκεκριμένη ανάρτηση.

Χωρίς χρόνο

Παρόλο που δεν έχω μετακομίσει στην Αγγλία (μπρρρ!), συμβαίνουν τα εξής τινά:

* Δεν τρώω ούτε τις μισές θερμίδες (!!) κυρίως επειδή δεν προλαβαίνω.

* Δεν κοιμάμαι πάνω από 4 ώρες την ημέρα, κυρίως επειδή δεν προλαβαίνω.

* Δεν σκέφτομαι το χτένισμά μου, τα ρούχα μου ή τα παπούτσια μου, κυρίως επειδή δεν προλαβαίνω.

* Δεν πάω για καφέ ή για ποτό, κυρίως επειδή δεν προλαβαίνω.

* Δεν μιλάω πια στο τηλέφωνο με φίλους μου, δεν τους γράφω μεγάλα emails με τα νέα μου και δεν τους στέλνω φωτογραφίες μας, κυρίως επειδή δεν προλαβαίνω.

* Δεν σιδερώνω πια, δεν καθαρίζω το σπίτι και δεν μαγειρεύω, κυρίως επειδή δεν προλαβαίνω.

Και κάτι που μάλλον φαίνεται … δεν επισκέπτομαι το Blog μου, κυρίως επειδή δεν προλαβαίνω (ξέρω, πρωτότυπο!).

encore un feu

Φτάνοντας σήμερα στη δουλειά, εντόπισα καπνό, από μακριά. Το μυαλό μου πήγε στο κακό. Παράτησα βιαστικά την τσάντα μου & έτρεξα αμέσως να δω αν υπήρχε εστία φωτιάς, έτοιμη να την αντιμετωπίσω αποφασιστικά.

[Δε θα μπω σε λεπτομέρειες, αλλά είμαι «ετοιμοπόλεμη» σε τέτοιο ενδεχόμενο.]

Βρήκα έναν εργαζόμενο να καίει «άχρηστη» ξυλεία. Κατ’ εντολή του αφεντικού, είπε.

Τάξη & Νόμος – Επικαιροποίηση

Ο νομικός μου σύμβουλος μου έδωσε να καταλάβω ότι ο Νόμος υπάρχει για να δυσχαιρένει τη ζωή των καλοπροαίρετων και να αφήνει παράθυρα εκμετάλλευσης από τους κακοπροαίρετους.

Κατά τα άλλα, η ακάματη ελληνική δικαιοσύνη, τον Αύγουστο πάει διακοπές.

Αν εσύ πνίγεσαι, μπορείς να πνιγείς με την ησυχία σου, γιατί το “επείγον” σημαίνει “σε μια εβδομάδα”.

Αν ξέρεις εκ των προτέρων ότι κάποιος σκοπεύει να σε πνίξει,

juin

Βγήκε με μερικές δυσκολίες. Έως αρκετές.

Έχω μια τάση να γκρινιάξω [να μη μας τύχει άλλος ίδιος!] αλλά από υγεία είμαστε καλά. Οπότε, η γκρίνια αναβάλλεται μέχρι νεωτέρας.

Άλλωστε, είναι καλοκαίρι! :) Είναι η ώρα να ξεχυθούμε στις εξοχές και τις παραλίες. Έστω τα Σ/Κ. Να δουλέψει και το ρεπορτάζ του “star” λίγο …

[Αυτό είναι το μοναδικό κανάλι με 2-3 συνεργεία στη Μύκονο από Απρίλιο έως Οκτώβρη;]

IV

Suddenly something has happened to me
as I was having my cup of tea.
Suddenly I was feeling depressed,
I was utterly and totally stressed.

Do you know you made me cry?
Do you know you made me die?

And the thing that gets to me,
is you’ll never really see.
And the thing that freaks me out,
is I’ll always be in doubt.

It is a lovely thing that we have.
It is a lovely thing that we …
It is a lovely thing, the animal,
the animal instinct.

So take my hands and come with me,
we will change reality.
So take my hands and we will pray.
They won’t take you away.
They will never make me cry, no,
they will never make me die.

And the thing that gets to me,
is you’ll never really see.
And the thing that freaks me out,
is I’ll always be in doubt.

The animal, the animal,
the animal instinct in me.
It’s the animal, the animal,
the animal instinct in me.
It’s the animal, it’s the animal,
it’s the animal instinct in me …

[Cranberries – “The animal instinct”]

Άνευ σχολίων

Κυρα-Κατίνες

Τις βλέπω συχνά, είτε βγαίνοντας βιαστική από το σπίτι, είτε επιστρέφοντας. Είναι δύο από τις γερόντισσες της γειτονιάς.

Δεν μιλάμε. Κακώς βέβαια, αλλά δεν έχουμε γνωριστεί ποτέ. Είναι η αποξένωση των ανθρώπων, το φαινόμενο της εποχής.

Θα έπρεπε να υπάρχει κάποια ευκαιρία να γνωριστούμε, ως γειτονιά. Μια αφορμή. Δεν μπορώ όμως να πάω στα ξεκούδουνα να συστηθώ. Δεν είναι της ιδιοσυγκρασίας μου.

Η μια, η πιο κοντή, μένει στη διπλανή μονοκατοικία.

Μυστικά και ψέματα

Βλέπω ξαφνικά όλο τον κόσμο να σχολιάζει την συνέντευξη του Τσίπρα στους Schooligans. Προφανώς ενόχλησε κάποιους.

Οι -ενίοτε επ’ αμοιβή- ηθικολόγοι βρήκαν δουλειά. Βρέθηκε πολιτικός σε παρέα που κάνει χρήση χασίς;!? Τα ύστερα του κόσμου!

Pardon, εσείς δεν έχετε βρεθεί ποτέ; Δεν ξέρετε κανέναν από τον κύκλο σας που να έχει κάνει κανένα τσιγαριλίκι; Μήπως ζείτε σε γυάλα;

Προσωπικά ξέρω ΠΟΛΥ κόσμο που έχει πάρει ναρκωτικά.

Ελεφαντάκι

[Προειδοποίηση : προσωπική ανάρτηση.]

Είμαι σε μια ηλικία που έχω δει και έχω ζήσει κάποια πράγματα. Δεν λέω “τα πάντα”. Ούτε καν “πολλά”. Κάποια όμως, ναι.

Το αποτέλεσμα αυτών είναι κάποια πείρα. Καλές και κακές εμπειρίες σε κάθε τομέα. Και μια διστακτικότητα. Μια επιφυλακτικότητα σχετικά με ό,τι μου λένε. Έμαθα να κρατάω μικρό καλάθι, ειδικά όταν πρόκειται για αγνώστους. Με τον καιρό ανοίγομαι βέβαια, αλλά πρέπει να προηγηθεί μια περίοδος προσαρμογής.

Πώς λοιπόν να πιστέψω κάτι συνεπεία του οποίου εγώ θα πάρω μια σημαντική απόφαση στη ζωή μου;

Μου είναι αδιανόητο απλά να το πιστέψω επειδή κάποιος το ισχυρίστηκε. Όποιος και αν είναι αυτός. Θεωρώ δεδομένο ότι θα το διασταυρώσω. Είναι η μόνη υπεύθυνη στάση που θα μπορούσα να κρατήσω.

[... μπλα μπλα μπλα ...]

Όταν αυτό που θεωρώ υπεύθυνη στάση εκ μέρους μου με καθιστά ελέφαντα, πρέπει να μπω στον κόπο να αποδείξω ότι δεν είμαι;

travail

Προειδοποίηση: αυστηρώς προσωπικό ποστ.

Εδώ και μερικές μέρες δεν προλαβαίνω να πάρω ανάσα. Κοιμάμαι κατά μέσο όρο 3-4 ώρες, ξυπνάω με κόκκινα μάτια και χωρίς ενέργεια.

Όταν φτάνεις στο σημείο να ακούς τη συζήτηση για τη ντόπα των Ολυμπιακών και να αναρωτιέσαι αν θα έκανε κάτι για σένα (επειδή τρέχεις σαν το Βέγγο να τα προλάβεις όλα), τότε είσαι σε κακό δρόμο.