Τα γεγονότα

Επειδή, ό,τι και να λέμε εμείς δεν έχει κανένα νόημα, αντιγράφω [από εδώ] την μαρτυρία αυτής της γυναίκας:

Δημόσια Κατάθεση μιας Αυτόπτου Μάρτυρος της Δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Η κοπέλα που μιλά σε αυτή την δημοσίευση έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο μέσα απο το βίντεο της δολοφονίας το οποίο κινηματογράφησε από το μπαλκόνι του σπιτιού της που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο της δολοφονίας και πρόκειται να είναι μια από της βασικές μάρτυρες κατηγορίας του δολοφόνου αστυνομικού Επ.Κορκoνέα.

Η μαρτυρία είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο We Are An Image From The Future (Είμαστε Μια Εικόνα Από το Μέλλον) που θα κυκλοφορήσει τον Φεβρουάριο του 2010 στις Η.Π.Α. από τον Αναρχικό εκδοτικό οίκο ΑΚPrees με την επιμέλεια των A.G.Scwartz, Τάσος Σαγρής, Κενό Δίκτυο.

κόκκινη κάρτα

[Λαϊκισμός και όχι μόνο: ενώ ξέρει ότι η τροπολογία αφορά ΜΟΝΟ όσα άτομα έχουν υποστεί 67% αναπηρία, κάνει "χιούμορ" για τριάρια και γκαρσονιέρες στην περίπτωση επίθεσης κατά περιουσιακών στοιχείων (αυτοκίνητο).]

Εκπρόθεσμη τροπολογία, ώστε να δικαιούνται εργατικής κατοικίας και οι δικαιούχοι του ΟΕΚ που υπέστησαν αναπηρία λόγω εργατικού ατυχήματος, κατέθεσαν οι βουλευτές του ΛΑΟΣ Ηλίας Πολατίδης, Κώστας Αϊβαλιώτης και Μαυρουδής Βορίδης.

Γαϊδούρια

[...] έγκυος εργαζόμενη σε εταιρεία καλλυντικών προϊόντων διαπίστωσε ότι το έμβρυο ήταν νεκρό. Εισήχθη σε ιδιωτικό μαιευτήριο, όπου μετά από πρόκληση τοκετού γέννησε νεκρό παιδί. Η εργαζόμενη, μετά το εν λόγω συμβάν, -οκτώμισι εβδομάδες- επέστρεψε στην εργασία της και αμέσως της ανακοινώθηκε η απόλυσή της και της καταβλήθηκε αποζημίωση.
Στην απόφαση αναφέρεται ότι σύμφωνα με τη εργατική νομοθεσία απαγορεύεται και είναι απολύτως άκυρη η καταγγελία της σχέσεως εργασίας εργαζομένης,

Stages à pleurer

Παρακολουθούσα ειδήσεις (ΟΚ, το ξέρω ότι πρέπει να την προσέξω αυτή τη διαστροφή …) και ξαφνικά ανακύπτει το θέμα των προγραμμάτων Stage. Κάνανε συγκέντρωση στο Σύνταγμα σήμερα.

Πρώτη παρατήρηση: Εντυπωσιάστηκα! Μάθανε, επιτέλους, ότι συγκέντρωση μπορεί να γίνει και εκτός βουλευτικών γραφείων! Ορίστε που κάτι μαθαίνουν τα “παιδιά” και τζάμπα τους κατηγορώ.

Χοντρούλα

Στις γυναίκες δεν αρέσει να τις θεωρούν άσχημες. Ακόμα και οι λιγότερο προικισμένες από τη φύση (ποια να αναφέρω τώρα; … τη Γεωργία Βασιλειάδου;) θεωρούν μέσα τους πως έχουν κάτι όμορφο πάνω τους, κάποια χάρη, που ίσως δεν εκτιμά το πλήθος.

Στο πλαίσιο αυτό, ένα από τα πλέον “ευαίσθητα” σημεία για μία γυναίκα, είναι το βάρος της. Και η ηλικία βεβαίως, αλλά το βάρος ακόμα περισσότερο, γιατί είναι διαχρονικό και δεν είναι αναπόφευκτο.

Από αυτή την αδυναμία τους (μας) πηγάζουν και όλα αυτά τα ινστιντούτα ομορφιάς. Η ματαιοδοξία των γυναικών, προσφέρει εύκολο κέρδος σε όποιον μπορεί να το εισπράξει.

Γάμοι

Μπορεί ο κόσμος να λυώνει – ή να καίγεται – μπορεί να έχουμε εκλογές στις οποίες θα αλλάξουν πολλά πράγματα – ΟΚ, όχι όλα – αλλά κάποιοι συνεχίζουν να ζουν στην κοσμάρα τους.

Αναφέρομαι στα ζεύγη που παντρεύονται σήμερα και τα οποία φρόντισαν να το μάθει όλη η περιοχή κάνοντας το γύρο, κορνάροντας μεσημεριάτικα.

Θα πείτε, δεν κορνάρουν οι ίδιοι: … οι συγγενείς τους κορνάρουν, από τη χαρά που τους ξεφορτώθηκαν!

Πάντως εγώ, κάθε φορά που γίνομαι μάρτυρας σε τέτοια “καραγκιοζιλίκια” αδυνατώ να κατανοήσω πώς υπάρχει κόσμος που τα ανέχεται.

Surrealistes

[Πρόλογος: Ό,τι θυμάμαι χαίρομαι μερικές φορές!]

Βλέποντας τους σημερινούς νέους φοιτητές, θυμήθηκα ένα πολύ έντονο περιστατικό από τα φοιτητικά μου χρόνια. Η απόδοση θα είναι περιγραφική αλλά ταυτοχρόνως παραπλανητική για ευνόητους λόγους.

Είμαι στο τέταρτο έτος και παρακολουθώ από κοντά έναν σουρεαλιστικό διάλογο, από εκείνους για τους οποίους έχει γραφτεί η φράση “δεν υπάρχει!” …

Η γενιά των 7.000.000 ευρώ

“Δηλαδή, πού θέλατε να ξέρω εγώ ότι το τζακούζι και η πισίνα στη βίλα μας στα βόρεια προάστια είχε χτιστεί με μαύρο χρήμα και όχι με τον ιδρώτα του πατέρα μου;

Πού θέλατε να ξέρω εγώ ότι οι διακοπές στην Ελβετία και στη Μύκονο, η θαλαμηγός και τα τζετ σκι, ήταν πληρωμένα με μίζες;

Πώς να γνωρίζω εγώ, κοτζάμ πολίτης

une ombre qui te suit

S’il fallait le faire, j’arrêterais la terre
J’éteindrais la lumière, que tu restes endormi
S’il fallait pour te plaire lever des vents contraires
Dans un désert sans vie, je trouverais la mer

Et s’il fallait le faire, j’arrêterais la pluie
Elle fera demi-tour le reste de nos vies
S’il fallait pour te plaire t’écouter chaque nuit
Quand tu parles d’amour, j’en parlerais aussi

Que tu regardes encore dans le fond de mes yeux
Que tu y vois encore le plus grand des grands feux
Et que ta main se colle sur ma peau, où elle veut
Un jour si tu t’envoles, je suivrais, si je peux

Et s’il fallait le faire, je repousserais l’hiver
A grands coups de printemps et de longs matins clairs
S’il fallait pour te plaire, j’arrêterais le temps
Que tous tes mots d’hier restent à moi maintenant

Que je regarde encore dans le bleu de tes yeux
Que tes deux mains encore se perdent dans mes cheveux
Je ferai tout plus grand et si c’est trop ou peu
J’aurais tort tout le temps, si c’est ça que tu veux

Je veux bien tout donner, si seulement tu y crois
Mon cœur veut bien saigner, si seulement tu le vois
Jusqu’à n’être plus rien que l’ombre de tes nuits
Jusqu’à n’être plus rien qu’une ombre qui te suit …

(ερμηνεία: Patricia Kaas, στίχοι – μουσική: Anse Lazio, Fred Blondin)

bez tebya

Δεν την ήξερα, την έμαθα από το anti.

Εδώ ντυμένη … και εδώ όχι απαραίτητα.

Μπορείτε να πείτε ό,τι θέλετε, εγώ τη βρίσκω έκτακτη!

[Kαι σύμφωνα με τις κακές γλώσσες, το ίδιο και ο Μελ Γκίμπσον.]

Κάνοντας δε μια ανασκόπηση του “έργου” της Οξάνα Πατσέπα, διακρίνω σαφή βελτίωση.

…

Πρωί χωρίς εσένα,

βράδυ χωρίς εσένα,

χρόνος χωρίς εσένα …

δεν καταλαβαίνω!

Tantine

Είναι αργά, πολύ αργά. Εκείνη η ώρα που για κάποιους άλλους είναι “νωρίς το πρωί”. Επιστρέφουμε σπίτι με τον καλό μου. Εκείνος μπροστά, εγώ γατζωμένη πάνω του.

Μας πιάνει το φανάρι, ακριβώς δίπλα από μπλόκο της τροχαίας. Δεν έχουν δουλειά. Στέκονται και οι 4 και μας περιεργάζονται.

Σκέφτομαι ότι φοράμε και οι δυο κράνη, άρα δεν έχουν λόγο να μας σταματήσουν. Είμαστε ΟΚ.

Μετά από ωριμότερη σκέψη,

E-πήδηξ-Η

Σοκαρισμένη, ολοκόκκινη στο πρόσωπο και εξαιρετικά αμήχανη, διηγείται σε συνάδελφό της “τι κακό έπαθε” ενώ ψώνιζε. Και δεν μπορεί να πάψει να χαμογελά.

Για να μη μακρυγορώ, της την έπεσε ένας παππούς, με ένα σενάριο βγαλμένο κατευθείαν από Hollywood: άρχισε να της μιλάει για τη νεκρή γυναίκα του, για τα παιδιά του, τη μεγάλη περιουσία του … και μετά έντεχνα να το γυρίζει στο πιο … “πιπεράτο”. Περίμενε να δει την ανταπόκριση (ή όχι) από την πλευρά της, για να προχωρήσει στο παρασύνθημα.

Στοιχηματίζω πως περισσότερο ντρεπόταν για λογαριασμό της, επειδή κατά βάθος κολακεύτηκε που κάποιος την πρόσεξε. Γι’ αυτό κοκκίνησε. Βέβαια, είναι κάτι που οι γυναίκες δύσκολα παραδέχονται, ακόμα και στον ίδιο τον εαυτό τους.

Ευτυχώς, μας έχει προλάβει ο Μολιέρος: la grande ambition des femmes, est d’ inspirer d’ amour! H μεγάλη φιλοδοξία των γυναικών, είναι να εμπνεύσουν έρωτα. Διαχρονική και διορατική ανάλυση.

Κι όποιος άντρας το κατάλαβε αυτό, ποτέ δεν του αρνήθηκαν τίποτα οι γυναίκες … (ΟΛΕΣ οι γυναίκες, από τη μάνα του, μέχρι την μανάβισσα.)

Φρικτό να αισθάνεσαι τόσο προβλέψιμη! … Θέλει χρόνια θεραπείας για να το καταπολεμήσεις και ίσως το μοναδικό αντίδοτο είναι δυο δόσεις υπεροψίας.

Με καμάρι

Δε φτάνει η ιστορία με τους ντοπαρισμένους Έλληνες αθλητές, ζούμε μια ακόμη τραγωδία. Σε όποιο κανάλι κι αν ανοίξει κανείς, όποια ώρα της ημέρας, βλέπει την Βούλα Πατουλίδου να σχολιάζει επί παντός επιστητού.

Εντάξει, υπήρξε τυχερή και δεν την πιάσανε ντοπαρισμένη.

Εντάξει, το ΠΑΣΟΚ την έπεισε να παραιτηθεί από το μισθό της (ως αξιωματικός) και κάπως πρέπει να βγάλει τα προς το ζειν.

Κυρα-Κατίνες

Τις βλέπω συχνά, είτε βγαίνοντας βιαστική από το σπίτι, είτε επιστρέφοντας. Είναι δύο από τις γερόντισσες της γειτονιάς.

Δεν μιλάμε. Κακώς βέβαια, αλλά δεν έχουμε γνωριστεί ποτέ. Είναι η αποξένωση των ανθρώπων, το φαινόμενο της εποχής.

Θα έπρεπε να υπάρχει κάποια ευκαιρία να γνωριστούμε, ως γειτονιά. Μια αφορμή. Δεν μπορώ όμως να πάω στα ξεκούδουνα να συστηθώ. Δεν είναι της ιδιοσυγκρασίας μου.

Η μια, η πιο κοντή, μένει στη διπλανή μονοκατοικία.

Συνενοχή

Η νύχτα, τόσο στα μεγάλα αστικά κέντρα όσο και στην επαρχία, είναι γεμάτη με κοπέλες από την πρώην Ανατολική Ευρώπη, την Αφρική, ή Ασιάτισσες.

Κοπέλες που εξαναγκάζονται σε μια (κατ’ ευφημισμόν) ζωή. Που περνάνε τις νύχτες τους σε παρακμιακά μαγαζιά, με βρώμικες καρέκλες, δυνατή μουσική και κουραστικό φωτισμό, πίνοντας και καπνίζοντας ως το πρωί.

Κοπέλες που εκδίδονται σε κάθε πελάτη -όσο αποκρουστικός κι αν είναι- για λίγα ευρώ.

Που ρισκάρουν τη σωματική τους ακεραιότητα και την υγεία τους (όπως και πολλοί ακόμα εργαζόμενοι σε επικίνδυνα και ανθυγιεινά).

Souliers

Tsakiris Mallas peep toe. Εξαιρετική γραμμή (ως συνήθως), θανατηφόρο τακούνι (φυσικά!) … μόλις 149 ευρώ (ίσα με το ΕΚΑΣ ή με μισό επίδομα ανεργίας).

Χωρίς ΦΠΑ, 129 €, λέει.

Σενεγάλη

Είδηση που περνάει στα «ψιλά» (από ΝΕΤ) :

Νεαρή γυναίκα από την Αφρική αυτοπυρπολήθηκε στη Ρώμη, έξω από αστυνομικό τμήμα. Το έκανε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τη μέρα που επισκέπτεται την Ιταλία ο ηγέτης της Σενεγάλης.

Σε άλλα νέα τώρα, μια θέση εξασφάλισε ο Πανγηπεδικός παίζοντας χθες με την Πέρα Μακρινίτσα. Στα δύο γκολ της βραδιάς οι Αγνωστίδης και Ασχετόπουλος, που έστειλαν την ομάδα τους στην κορυφή της βαθμολογίας ενώ άτυχος στάθηκε ο Ξενοπαιχταράς που τραυματίστηκε και θα μείνει εκτός γηπέδων για δύο αγωνιστικές.

retrouvée

Την ξαναβρήκα μετά από 5 χρόνια, εντελώς τυχαία.

Το είχε προφητεύσει η G. πως η ζωή μου θυμίζει σαπουνόπερα.

Μου είχε λείψει, η ρουφιάνα! [με την καλή έννοια! (c) Λαζόπουλος]

Απόψε έχω λόγο να το γιορτάσω.

Μπούργκα

Βλέπω εδώ και πολύ καιρό πως στην Τουρκία επανέρχεται η μόδα της μαντήλας. ΟΚ, οι Τούρκοι ψήφισαν πρόσφατα υπέρ του Κόματος της Ευμερίας και της Μαντήλας, ή όπως το λένε. Επιβεβαίωσαν ότι θέλουν αυτή τη στροφή προς τον Ισλαμικό τρόπο ζωής.

Επανέρχεται και στην Ευρωπαϊκή Ένωση όμως.

[Δεν «έρχεται». Επανέρχεται. Οι Χριστιανές κάποτε ήταν υποχρεωμένες να καλύπτουν το κεφάλι τους. Ήταν ντροπή να κυκλοφορούν έξω χωρίς το τσεμπέρι (στο χωριό) ή το καπέλο. Αλλά αυτή η σύνδεση της χριστιανικής ηθικής με την ισλαμική

Showgirls!

Ήταν το πρώτο εξάμηνο στη νέα χώρα. Δύσκολη μετακόμιση, δύσκολος αποχωρισμός, νέες συνθήκες, νέες φιλίες και -γιατί όχι- νέες αντιπάθειες. Όλα καινούρια, διαφορετικά. Κάποια καλύτερα, κάποια χειρότερα. Όλα μεγαλύτερα. Ειδικά οι ευθύνες. Και το μυαλό να δουλεύει με τρελούς ρυθμούς, να απορροφά πληροφορίες, να αποτυπώνει εμπειρίες, να ζυγίζει, να επιλέγει, να δέχεται, να κρίνει και να κρίνεται.

Ο ουρανός πρώτη φορά ήταν τόσο θαμπός, μουντός, θλιμμένος. Πρώτη φορά ο «γαλανός ελληνικός ουρανός» απέκτησε σαφές περιεχόμενο. Το ίδιο και η υγρασία … Υγρασία που την κόβεις με το μαχαίρι. Αν δεν έχει σκουριάσει η λεπίδα στο μεταξύ.

Βαληνίκης

Η Τούλα είναι πωλήτρια. Από τα 18 της που έβγαλε το σχολείο, αμέσως έπιασε δουλειά. Παντρεύτηκε μικρή, έκανε 2 παιδιά, έφτιαξε σπίτι για τα παιδιά της. Μια ζωή στον αγώνα. Με στερήσεις, με υποχωρήσεις. Λογαριάζοντας κάθε δραχμή … αργότερα κάθε ευρώ.

Η Τούλα δεν κάνει διακοπές εδώ και αρκετά χρόνια. Δεν μπορεί. Τελειώνει το σπίτι για την κόρη της. Όχι πως δεν θα της άρεσε να πάει μερικές μέρες στη θάλασσα. Προτιμά να δίνει τα χρήματα στα παιδιά της για να πάνε κάπου εκείνα με την παρέα τους.

Η Τούλα ποτέ δεν ασχολήθηκε με την πολιτική. Παρακολουθεί τι γίνεται ως θεατής. Αμέτοχα. Ξέρει ότι ως προλετάρια οφείλει να είναι αριστερή.

La belle Hélène

Η Ελένη ήταν πάντα ψηλή. Μα ποτέ δεν ήταν όμορφη. Από παιδί ακόμα, ένοιωθε ότι δεν έχει την ίδια χάρη με τις φίλες της, με τα άλλα κορίτσια από τη γειτονιά. Είχε κληρονομήσει έναν λιπώδη ιστό στην πλάτη («καμπούρα») και το DNA των γονιών της δε βοηθούσε την κατάσταση.

 

Μόλις τελείωσε το σχολείο αμέσως βρήκε τον άντρα της. Ήταν προξενιό από τη γειτονιά. Καλό παιδί, ηλεκτροτεχνίτης. Φτωχόπαιδο όμως. Τους δώσανε προίκα το σπίτι οι γονείς της. Κάνανε μαζί ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Βοήθησαν αρκετά για να τονώσει το θηλυκό προφίλ της αλλά όχι για να διατηρήσει τη σιλουέτα της.

Με τα χρόνια, άρχισε να τρώει. Υπέκυπτε στον πειρασμό των γλυκών, αλλά και του ψωμιού.

La porte

Η Ελένη είχε παντρευτεί σε μικρή ηλικία. Με τον άντρα της, τον Θανάση, αγαπήθηκαν. Τη φλέρταρε, βγήκαν μερικά ραντεβού με το καινούριο αμάξι του, μετά άνοιξε δική του δουλειά και τη ζήτησε από τους γονείς της.

 
Δεν ήταν τέλειος, αλλά είχε τις δικές του χάρες. Άλλωστε, ποιος είναι τέλειος;

 
Ένα από τα πράγματα που της άρεσε περισσότερο και για το οποίο αισθανόταν περήφανη

Ιστορίες για … αλλοδαπούς

Η Δέσποινα εργάζεται τα τελευταία 15 χρόνια σε εταιρία εισαγωγών εξαγωγών. Μη φανταστείτε αραλίκι και μεγαλείο, ανειδίκευτη εργάτης είναι. Βιάστηκε να παντρευτεί μικρή και να κάνει παιδιά, πριν καλά καλά τελειώσει το λύκειο. Καλός ο γάμος και τα παιδιά, αλλά φέρνουν και έξοδα. Έτσι, παρόλο που της άρεσε το χουζούρι το πρωί, έκανε την ανάγκη φιλότιμο και πήγε να δουλέψει.

Τη βάλανε να αδειάζει κιβώτια και να επανασυσκευάζει τα προϊόντα.

Ode to my family

[ Υπό τους ήχους της Dolores O' Riordan. ]

Ο πατέρας της Μάρως, ο “πατερούλης” της όπως τον αποκαλεί η ίδια, δεν είναι καλά. Μεγάλος βέβαια, αλλά δεν είχε λυγίσει ποτέ. Τώρα θα γονατίσει.

Το επιβεβαίωσαν δυο διαφορετικοί γιατροί. Δεν ξέρει ακόμα τι τον περιμένει. Είναι στην αρχή. Κάτι περνάει από το μυαλό του, είναι υποψιασμένος.

Τι να της πω; Δεν έχω τίποτα να προσφέρω. Μόνο άσχημες εμπειρίες. Μόνο σταυρούς σε μνήματα μετράω καρφώνω, όπως θα έλεγε και ο Εγγονόπουλος Σαχτούρης (ου γαρ έρχεται μόνο!).

Αγωγή του Πολίτη

Το περιστατικό είναι αληθινό, τα ονόματα είναι τυχαία. Έλαβε χώρα πριν μερικές μέρες.

Σε μια μεγαλύτερη παρέα, βρίσκονται και δυο γυναίκες. Η Ξένια, απόφοιτος ΤΕΙ (παρα-ιατρικά) & η Μαρία, διπλωματούχος ΑΕΙ με μεταπτυχιακό τίτλο (διοίκηση). Και οι δύο έχουν επαγγελματική σχέση με το Δημόσιο (με την ευρεία έννοια των ΝΠΔΔ). Κάποια στιγμή το θέμα γυρίζει στις εκλογές. Θα γίνουν φέτος; Πότε; Με ποιο αποτέλεσμα, άραγε;

Στην παρέα βρίσκεται και ο Τάκης, ως παραθεριστής.

Sans bague

Μια διαφήμιση, αρκεί να σοκάρει … ώστε να είναι αξιομνημόνευτη.

Ιδού λοιπόν, η δύναμη των καρατίων.

[ Για όσες ξενερώνουν με τον ξανθό, υπάρχει κάτι αντίστοιχο σε μελαχρινή εκδοχή! Παραγγελίες εντός! ]

Περαστικά!

Είναι 27. Είχε όνειρα. Πολλά όνειρα.

Τελείωσε τις σπουδές της, εργαζόταν, έφτιαχνε την καρριέρα της σιγά σιγά.

Έκανε σχέδια για την προσωπική ζωή της. Είχε μια μόνιμη σχέση που πήγαινε καλά. Στο μυαλό της γύριζε η ιδέα των παιδιών.

Ήταν όμορφη. Μια κοπέλα που μπαίνει στο δωμάτιο και δεν μένει κανένας άντρας ασυγκίνητος. Λεβέντικο σώμα, λεβέντικη ματιά. Τα μάτια της σε διαπερνούσαν και βλέπανε μες στην ψυχή σου.

Ζωή σαν καλλιστεία

Τις συναντάς παντού. Είναι προλετάριες. Γυναίκες της λαϊκής τάξης. Με δικό τους σπίτι ή “στο νοίκι”. Με παιδιά 5, 15, 25 ετών. Μικροπαντρεμένες, χωρισμένες, χήρες.

Εργάζονται σκληρά από νωρίς το πρωί. Κάνουν υπερωρίες όποτε απαιτηθεί. Συνήθως χωρίς να τις πληρωθούν.

Αγοράζουν φτηνά παπούτσια από τη λαϊκή. Συζητάνε για το τελευταίο σουτιέν που πήραν για 2 € από τους κινέζους. Δίνουν η μία στην άλλη συνταγές και δίαιτες. Μετράνε τις θερμίδες που έχει η μελιτζάνα, την κόβουν στη μέση και αναστενάζουν καθώς τρώνε τη μισή.

L’enfant

Την είχα μπροστά μου από τη στιγμή που έστριψα. Πήγαινε με 20-30 χμ. Αναγκάστηκα να βάλω δευτέρα. Με πήγε «καροτσάκι» ως το φανάρι, 300 μέτρα πιο κάτω. Ήταν ήδη κόκκινο. Σταματήσαμε και οι δυο, εγώ πίσω της. Το αμάξι της ένα παλιό μοντέλο, γιαπωνέζικο. Τουλάχιστον 25 ετών. Το χρώμα του φθαρμένο, γδαρμένο σε πολλά σημεία.

Άναψε το πράσινο. Βιαζόμουν να προλάβω, να μην αργήσω στη δουλειά. Εκείνη πάλευε με τις ταχύτητες. Εκνευρίστηκα. Λες και τα 5 δευτερόλεπτα ήταν ολάκερη ώρα και ξαφνικά *αυτή* έφταιγε που είχα αργήσει να ξυπνήσω, πάλι.

«Άντε κυρά μου, άμα δεν το μπορείς, τι μας παιδεύεις;»

Τελικά κατάφερε και ξεκόλλησε. Έβαλε μπρος και κύλησε λίγο, κάνοντας χώρο για να την περάσω. Γκάζωσα. Πρώτη, δευτέρα, τρίτη.

Περνώντας δίπλα της, έριξα μια ματιά. Είχε ένα παιδί στο πίσω κάθισμα. Μάλλον το πήγαινε στο σχολείο. Η ίδια, μια 40άρα με σπασμένο δέρμα και ταλαιπωρημένο μαλλί. Τρομαγμένη. Κουρασμένη απ’ τη ζωή.

Αναρωτήθηκα πόσες φορές έχει ακούσει μπινελίκια από οδηγούς που σταματήσανε πίσω της στο φανάρι. Πόσες; Πόσοι της κορνάρουν ανυπόμονα; Πόσες φορές άραγε βλέπει τις διαφημίσεις και σκέφτεται ότι θέλει ένα καινούριο αμάξι;

Ξαφνικά χάρηκα που δεν με άκουσε προηγουμένως που γκρίνιαζα. Ούτε αυτή, ούτε το παιδί. Ακόμα με κυνηγάει εκείνο το τρομαγμένο βλέμμα που μου έριξε καθώς περνούσα.