το πρόσωπο του κτήνους

Χθες, ως συνήθως, δεν είδα καθόλου τηλεόραση. Κάποια στιγμή, το βράδυ, στη διάρκεια μίας φιλικής συζήτησης με ενημέρωσαν ότι τα δελτία ειδήσεων είχαν ένα “ιδιαίτερο” θέμα: τις φωτογραφίες μίας 22χρονης οροθετικής παράνομα εκδιδόμενης ρωσίδας, εξ αιτίας της οποίας [δημοσίευσης, όχι κοπέλας] κάπου 600 άνδρες έχουν σπεύσει για εξέταση στο ΚΕΕΛΠΝΟ.

Ποιοι είναι αυτοί οι 600;

Πρόκειται για 600 κτήνη [ζώα, νεοελληνιστί] τα οποία βίασαν ένα θύμα του trafficking χωρίς προφυλακτικό. Αυτοβούλως, όχι επειδή τους επεβλήθη από κανέναν νταβατζή, σε αντίθεση με το ίδιο το θύμα. Το γεγονός ότι εκδιδόταν παράνομα, σημαίνει ότι δεν είχε πιστοποιητικό υγείας, επειδή οι νταβατζήδες της αδιαφορούσαν γι’αυτό.

έτσι, λεβέντικα, φέρονται οι χέληνς

Για όποιον συγγενή σας [ηλικιωμένο ή νεότερο] έχει ακόμα μία αμφιβολία ότι “τα παραλέμε” και ίσως ευθύνονται λίγο και οι κουκουλοφόροι όπως λέει η καλή κυρία στο δελτίο ειδήσεων για όσα συμβαίνουν.

Δείξτε τους αυτό:

Πείτε τους ότι είναι η μητέρα / θεία / γιαγιά / γειτόνισσα / συνάδελφος αυτή στο δρόμο.

Μπορεί να μην είναι η δική σας, αλλά κάποιου άλλου είναι. Και θεία και γειτόνισσα και συνάδελφος, ίσως και μητέρα ή γιαγιά.

Κι αν σήμερα δεν ήταν η δική σας, μην ανησυχείτε: έρχεται και η σειρά της.

Επειδή ΕΤΣΙ γαμάνε οι “χέληνς” του Χρυσοχοΐδη. Αλλιώς δεν τους σηκώνεται [το πόδι, να κλωτσήσουν]. Μόνο όταν βλέπουν πεσμένο άνθρωπο στο δρόμο και μόνο σε αγέλη. Μόνο έτσι τα καταφέρνουν.

Ένα τελευταίο: εάν είσαι μητέρα / πατέρας μπάτσου, δείξτου τη φωτογραφία και δώστου τα συγχαρητήριά μας για την εκπαίδευσή του. Ή τελοσπάντων, πράξε τα δέοντα.

Πηγή: https://t.co/75AP4eT2

πάνω απ’όλα με ύφος

Σκέφτηκε ότι μπορεί να χρειαστεί τα χαρτιά αυτά σε δύο μήνες, λόγω δουλειάς. Οπότε, για να μην τρέχει την τελευταία στιγμή, και μιας και έξω κάνει άνοιξη, πήγε πρώτα στην αρμόδια υπηρεσία για να ρωτήσει και μετά στο κοντινότερο ΚΕΠ για να λάβει τα απαραίτητα δικαιολογητικά.

Στο ΚΕΠ είχε κόσμο. Πήρε νουμεράκι κατά τις 10.30′ και δεν ξεμπέρδεψε μέχρι τις 13.00 [οπότε και μου τηλεφώνησε για να μάθω τί είχε συμβεί].

Ένας υπάλληλος, γύρω στα 30, δεν εξυπηρετούσε κανέναν πολίτη, αλλά φαινόταν τρομερά απασχολημένος, κι έτσι – ως διακριτικός άνθρωπος με κατανόηση για τον εργαζόμενο – δεν τον ενόχλησε καθόλου. Γνωρίζει άλλωστε από πρώτο χέρι πόσο σημαντική είναι η αυτοσυγκέτρωση σε πνευματικές εργασίες.

του μνημονίου

Παραθέτω ένα κείμενο από το facebook [link στο τέλος]. Δεν θα το αλλάξω καθόλου, ούτε θα το διορθώσω.

Διαβάστε και κρίνετε μόνοι σας εάν είναι αληθινό ή όχι, σε ποιο βαθμό μπορεί να είναι, και εάν αυτό έχει σημασία ή όχι.

Επίσης, επέλεξα να μην μεταφέρω τα σχόλια. Κάντε εσείς τα δικά σας. Ή συζητήστε το.  Προσπαθήστε – όσο μπορείτε – να μπείτε στη θέση των πρωταγωνιστών της ιστορίας και να αναλογιστείτε τί θα είχατε κάνει.

Hint: Αν νομίζετε ότι ξέρετε όλες τις απαντήσεις, κάτι κάνετε λάθος.

***

Η ιστορια ειναι πραγματικη. Μου την αφηγηθηκε πελατισσα μου, μπατσινα που υπηρετει στο Α/Τ Ομονοιας.

χτίζοντας αποστάσεις

“Μίλησα με τον [...]. Του κάνανε μείωση μισθού. Από 1.000 ευρώ που έπαιρνε, τώρα θα παίρνει 450.”

Το μούδιασμα έφτανε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Ο [...] έχει σπουδάσει & εργάζεται στο αντικείμενό του, υπάλληλος στον ιδιωτικό τομέα.

Τί να πεις σε μια τέτοια περίπτωση; Μπορείς να βρεις κάτι αισιόδοξο ή θετικό να πεις; Να του δώσεις κουράγιο ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν; Να το πεις, έστω κι αν δεν το πιστεύεις, για να μην τον πιάσει κατάθλιψη; Σέρνονται αυτοκτονικοί ιδεασμοί, δεν είναι εποχές για τέτοια.

κακοδαιμονίες δημοσίου, the sequel

Ήμουν κουρασμένη & ηττημένη. Είχα την όψη του ανθρώπου που έχει παραδοθεί, αναγνωρίζοντας την ανωτερότητα του αντιπάλου. Ο Κάφκα θα έβρισκε ταιριαστά λόγια να το περιγράψει, εγώ δυσκολεύομαι.

“Πρέπει μια μέρα να γράψω βιβλίο για τις περιπέτειες της espoir με το Δημόσιο.” Έτσι είπα. Όχι σε τρίτο πρόσωπο, αυτό το φυλάω μόνο για το Οξύ.

Μου απάντησε λέγοντας ότι δεν θα προσφέρω κάτι καινούριο & κανείς δεν πρόκειται να συγκινηθεί. Μπορεί και να έχει δίκιο. Μία νέα “Δίκη” δεν μπορώ να γράψω και οτιδήποτε λιγότερο από αυτό, είναι μάλλον ανάξιο λόγου.

περί παρελάσεων

Δεν μπορώ να πω ότι με χαλούσαν οι παρελάσεις, ως πιτσιρίκι. Τουναντίον, ήταν από τις καλύτερες στιγμές της σχολικής χρονιάς: γλιτώναμε μάθημα στις πρόβες, είχαμε αργία, ντυνόμασταν διαφορετικά, βγαίναμε με τους φίλους μας, ήταν μία ευκαιρία να φορέσουμε make up, χορεύαμε κλπ.

Είχα μία υπέροχη χειροποίητη παραδοσιακή στολή, κεντημένη περίτεχνα. Τη φορούσα περήφανα, με ένα ζευγάρι καλές μαύρες γόβες. Ακόμα θυμάμαι τη γκρίνια του πατέρα μου για την τιμή αυτών των παπουτσιών, αλλά τα είχα ευχαριστηθεί πολύ.

το λάθος μου, το τελευταίο

Ορισμένοι άνθρωποι σε απογοητεύουν. Βασίζεσαι πάνω τους, επειδή κάποια στιγμή πρέπει να ακουμπήσεις κάπου, κι εκείνοι υποχωρούν. Δεν έχουν ό,τι χρειάζεται για να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Θα μου πείτε, ορισμένες φορές, οι περιστάσεις μας ξεπερνούν. Είναι ανυπέρβλητα τα εμπόδια, ή έχουμε άλλους λόγους για τους οποίους δεν [...] κλπ. Ναι, τα αντιλαμβάνομαι όλα αυτά & τα λαβαίνω υπόψη μου ως ελαφρυντικά. Προφανώς, δεν αναφέρομαι σε κάτι ανάλογο.

ενδοσκοπικά

Πριν μερικές μέρες, είχα μία προσωπική περιπέτεια. Μάλλον δυσάρεστη. Σίγουρα όχι από εκείνες που επιδιώκει κανείς να ζήσει. Η κατάληξη ήταν ευτυχής, οπότε μπορώ άνετα να την βάλω στο αρχείο των βιωμάτων που μας κάνουν πιο δυνατούς.

Καθώς τα εξιστορούσα σε μία φίλη μου, προσπαθούσα να καταλάβω εάν είμαι θυμωμένη εναντίον ορισμένων ανθρώπων, επειδή ευθύνονται σε αρκετά μεγάλο βαθμό για ό,τι συνέβη. Διαπίστωσα ότι δεν είμαι καθόλου θυμωμένη.

Γιατί όμως; Είμαι τόσο ζεν;

βλαστάρια

Κατάστημα τροφίμων, οικογενειακή επιχείρηση, με δύο εργαζόμενους. Όπως έχω ακούσει σε άλλη επίσκεψη εκεί, έχουν απολύσει έναν εργαζόμενο, τον τελευταίο χρόνο.

Περιμένω να εξυπηρετηθώ και στο μεταξύ, χωρίς να το επιδιώξω, παρακολουθώ τί συμβαίνει.

Ο ένας εργαζόμενος μεταφέρει εμπορεύματα από κάποια αποθήκη, ο άλλος εξυπηρετεί άλλον πελάτη, η μητέρα ασχολείται με τα λογιστικά, ο πατέρας φροντίζει κάτι παραγγελίες και μεταφορές που πρέπει να γίνουν, η κόρη έχει ρεπώ [ή απλά λείπει σε εξωτερικές δουλειές;] και ο γιος είναι στο facebook. Ακούγαμε όλοι τους χαρακτηριστικούς ήχους συνομιλίας.

Ηρώδης, ο παρεξηγημένος

Είμαι σίγουρη ότι έχετε δει εκατοντάδες από τις “ταινίες για όλη την οικογένεια” που παίζονται στην τηλεόραση κατά κόρον σε γιορτές, αργίες και Σαββατοκύριακα. Το Χόλιγουντ σε “ασφαλή” συσκευασία, για δύο ώρες που θα πάνε σίγουρα χαμένες.

Σε πολλά τέτοια σενάρια βλέπουμε πιτσιρίκια – αμερικανάκια, εννοείται! – να τσιρίζουν προς τους γονείς τους “But, you promised!” όταν αυτοί δεν μπορούν να τους κάνουν κάποιο χατήρι.

πελατόνια Φλωρίνης

Δεν είμαι η μεγαλύτερη οπαδός των παραδόσεων, ούτε και πιστεύω ότι πρέπει να συνεχίζονται αέναα, εφόσον έχουν πάψει να εξυπηρετούν κάποιον σκοπό.

Από την άλλη, αναγνωρίζω ότι αυτά που μας “ενώνουν” και σχηματοποιούν την εθνική μας ταυτότητα, είναι ακριβώς αυτές οι παραδόσεις.

[Στο "εθνική ταυτότητα" θα μου επιτρέψετε να επανέλθω παρακάτω. Όχι, δεν σκοπεύω να συνταχθώ με τους κάθε λογής Καμμένους, είτε στο όνομα, είτε στη χάρη.]

στόκος

Δυστυχώς, για να γίνει κανείς γονιός, δεν απαιτείται τίποτα περισσότερο από φυσική λειτουργία του οργανισμού δύο ανθρώπων. Κάποτε υπήρχαν τυπικές εξετάσεις για την ανίχνευση νοσημάτων όπως η μεσογειακή αναιμία, μα τώρα έχουν εκλείψει ακόμα κι αυτές.

To αποτέλεσμα, συχνά, είναι κάτι σαν κι αυτή τη μητέρα:

τηλε-περιττές κουβέντες

ΟΚ, μιλάς στο τηλέφωνο με κάποιον, λες αυτά που ήταν προγραμματισμένο να πεις και κατόπιν αυτού, λες και δύο κουβέντες παραπάνω.

Θες από κεκτημένη ταχύτητα, θες επειδή αυτό σε απασχολούσε εκείνη τη στιγμή και έτσι, αυθόρμητα το εκστόμισες … λες μερικές κουβέντες που θα μπορούσες να είχες αποφύγει [εάν είχες λήξει τη συζήτηση όταν ειπώθηκαν τα αναγκαία].

Χωρίς να περιμένεις feedback. Έτσι, ενημερωτικά. Άσχετα. Περιττά. Μη σου πω και λανθασμένα.

σεξ, γνωριμίες και πολαρόιντ

Όταν ήμουνα 17 και ο καθηγητής της φυσικής μας είχε πει ότι γνώριζε τον Νικόλα τον Άσιμο, είχα πάρει εκείνο το ηλίθιο χαμόγελο που παίρνουν οι ερωτευμένες μαθητριούλες.

Εντάξει, το ομολογώ: μάσησα. Εντυπωσιάστηκα. Ψάρωσα.

Έκτοτε έχω παρατηρήσει ότι πολλοί άνδρες επικαλούνται την ίδια γνωριμία. Μόνο μία γυναίκα μου έτυχε να την επικαλεστεί, και αυτή το έκανε όπως οι άλλοι, για λόγους εντυπωσιασμού. [Σώθηκε!]

Η λίγο αμερικάνικη προσέγγιση του θέματος: εάν είχα 1 ευρώ για κάθε φορά που είχα ακούσει αυτή την ατάκα, θα πλήρωνα το λογαριασμό του κινητού μου. Τουλάχιστον!

ο ομορφάντρας, ο ασχημάντρας και η ψόφια ελπίδα

Διάβασα “Το υπόμνημα ενός ασχημάντρα” εδώ.

Κατανοώ ότι πολλοί προσβλήθηκαν από το άρθρο της Χ.Ταχιάου “Δεν μου αρέσει η Ελλάδα του ομορφάντρα” σε κάποιο portal. Καταλαβαίνω και τους λόγους.

Ωστόσο, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν έχουμε τα ίδια ερεθίσματα, ούτε και έχουμε τις ίδιες αντοχές.

PSI ή “αμαρτίες γονέων”

Χθες, ο “Μάλλον Ακίνδυνος” [a.k.a. Galaxyarchis] έγραψε τα παρακάτω στο twitter:

Έχετε πάρει χαμπάρι πιστεύω ότι το PSI δεν είναι τίποτε περισσότερο, παρά η μετατόπιση του προβλήματος (διογκωμένου) στα παιδιά σας; Ε;

Στα @@ σας όμως. (α) Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει σε 30 χρόνια και (β) Τα παιδιά μας ούτως ή άλλως, για το πεζοδρόμιο τα προορίζουμε.

Όχι απλά έχει δίκιο αλλά θίγει – κατά την ταπεινή μου άποψη – την καρδιά του προβλήματος. Και απαντά άμεσα στο “γιατί ο κόσμος δεν κατεβαίνει στο δρόμο” να αντιδράσει απέναντι σε όσα συμβαίνουν. Ποιος κόσμος; Αυτός που έχει αναγάγει την Τζούλια σε ίνδαλμα των παιδιών του;

οικογένεια

Τα Χριστούγεννα είναι ως επί το πλείστον οικογενειακή γιορτή. Το εμπεδώσατε αυτές τις μέρες. Ορισμένοι εξ ημών, με επίπονο τρόπο: σαν επίσκεψη στον οδοντίατρο. Αναπόφευκτη.

Επί τη ευκαιρία λοιπόν, ας κάνουμε μία ανακεφαλαίωση του ορισμού της λέξης “οικογένεια”. Με γραφικό τρόπο, που είναι και ευκολότερο να γίνει κατανοητό:

λακωνίζειν

Aφαιρετικότητα. Ή την έχεις ή δεν την έχεις. Κι αν κάτι με συναρπάζει στο tumblr είναι κάποιες θεσπέσια αφαιρετικές φωτογραφίες, πάνω στις οποίες μπορεί κανείς να γράψει ολόκληρα διηγήματα.
Θέλετε ένα δείγμα; Νομίζω ότι το παραπάνω αρκεί. Δημιουργεί συνειρμούς. Δείχνει αρκετά για να διαγείρει τη φαντασία μας ώστε να πλάσει μία ιστορία που θα το πλαισιώσει. Όχι περισσότερα.

τράφικινγκ

Χθες και προχθές παρακολούθησα μία από τις εκπομπές του Omnia TV. Συγκεκριμένα “από τη Σύλβια στην Ανδρομέδα”, η οποία παίζει κάθε μεσημέρι, εδώ.

Από τα θέματα τα οποία έθιξε ήταν οι κατάπτυστες και ρατσιστικές δηλώσεις του Ανδρέα Λοβέρδου, περί των αλλοδαπών γυναικών που εκδίδονται παράνομα και πρέπει να απελαθούν ώστε να μην κινδυνεύει η ελληνική οικογένεια από το HIV / AIDS.

εγχειρίδιο οσφυοκαμψίας και άλλα τέτοια

Κουβαλάμε μεγάλη ιδέα για την καταγωγή μας και αυτή, εκ των πραγμάτων, σαν άλλος παραμορφωτικός φακός, διαστρεβλώνει τον τρόπο που βλέπουμε την πραγματικότητα και τους άλλους. Συνήθως καταλήγουμε σε στερεοτυπικές κρίσεις, ρατσισμό και τα συναφή.

Βαυκαλιζόμαστε, καταλήγουμε θεωρώντας εαυτούς θύματα “ξένων σκοτεινών δυνάμεων” και πνίγουμε τον πόνο μας σε ένα [ακόμα] ρουσφέτι.

Το παρακάτω κείμενο, είναι αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους τους proud-to-be-greek παπάρες που έχουν γεμίσει την καθημερινότητά μας.

Αντιγράφω, από εδώ: http://varometro.ws/egheiridio_osfyokampsias/

αυτοβιο-γραφικόν

Όταν ήμουν 12, έλαβα ένα πολύτιμο δώρο: μία σελίδα από βιβλίο, κιτρινισμένη, ηλικίας αρκετών δεκαετιών.

Μην με παρεξηγήσετε: είμαι ενάντια στις βεβηλώσεις των βιβλίων. Αλλά δεν τα θεωρώ και “ιερές αγελάδες”. Δεν πιστεύω ότι πρέπει να είναι λευκά και άσπιλλα στο πέρασμα του χρόνου. Να μην είναι “αποστειρωμένα” από τους ανθρώπους.

δημόσιο

Δεν είναι παρά μία δημόσια υπηρεσία.

Η πρώτη επιγραφή αναφέρει “Καλό κουράγιο”. Για όποιον έχει χιούμορ, θα έλεγα πως είναι προτροπή προς τον πολίτη που συναλλάσσεται με το Ελληνικό δημόσιο. Αλλά δεν είναι.

βεργκόνια!

Διάβασα ένα συμπαθέστατο κείμενο στην ηλεκτρονιή μορφή της Ελευθεροτυπίας, το οποίο με έβαλε σε προβληματισμό.

***

ΤΟ κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο του ιταλού δημοσιογράφου και συγγραφέα Μάρκο Μπελπολίτι «Senza vergogna» (Guanda, 2010).

Η ντροπή δεν υπάρχει πλέον. Αυτό το συναίσθημα που μας υπαγορεύει να νιώθουμε μια ταραχή ή ένα αίσθημα αναξιοπρέπειας μπροστά στις συνέπειες μιας φράσης μας ή μιας ενέργειάς μας, που μας οδηγεί να σκύβουμε το κεφάλι, να χαμηλώνουμε τα μάτια, να αποφεύγουμε το βλέμμα του άλλου, να είμαστε ταπεινωμένοι και φοβισμένοι, φαίνεται ότι έχει χαθεί. Σήμερα η ντροπή, αλλά και η δίδυμη αδελφή της η σεμνότητα, δεν αποτελεί πλέον ένα φρένο στο θρίαμβο της επιδειξιομανίας, στην ηδονοβλεψία, τόσο μεταξύ των απλών ανθρώπων όσο και μεταξύ των ηγετικών τάξεων.

δρόμος

Η συζήτηση γύρω μου, προκαλούσε μαζικές αυτοκτονίες εγκεφαλικών κυττάρων: ένας στρατονόμος κι ένας αδειούχος φαντάρος – ποδοσφαιριστής στη Δ’ εθνική, ρωτούσαν έναν ΜΑΤατζή για τους ποδοσφαιρικούς αγώνες στους οποίους είχε λάβει μέρος, με την υπηρεσία του.

“Δείρατε κανέναν;” ρωτούσε ο ποδοσφαιριστής, και σχεδόν του τρέχανε τα σάλια από το ενδεχόμενο να απαντήσει θετικά ο “συνάδελφος” ένστολος.

“Μπα, με τις μολότοφ να πέφτουν βροχή, δεν προλαβαίνεις” είπε ο ΜΑΤατζής με παράπονο. Νοητική σημείωση της espoir, μία θετική χρήση των μολότοφ. Ασχέτως εάν αφορά καμμένους οπαδούς ποδοσφαιρικών ομάδων και δη, το είδος που πάει στα γήπεδα για να εκτονωθεί.

κάτι να τρυπιέμαι

Είχα πολύ καιρό να βγω στη Θεσσαλονίκη. Μου είχε λείψει.

Την προηγούμενη φορά την είδα ελάχιστα, βιαστικά. Ψιλόβρεχε κιόλας, φορούσα και γόβες, γλιστρούσε λίγο … δεν ήταν για πολύ περπάτημα.

Χθες βράδυ όμως, είχε και ωραίο φεγγάρι, αποφασίσαμε μετά [... εισάγετε ό,τι νομίζετε εδώ, άλλωστε, μικρή σημασία έχει ...] να ρίξουμε μια βόλτα στην παραλία.

Όλα ήταν υπέροχα, μέχρι την πρώτη διασταύρωση με σκυλάδικο. Ή μάλλον … με μία άθλια παράγκα, η οποία σερβίρει αμφιβόλου ποιότητας και προέλευσης οινοπνευματώδη διαλύματα [δεν τα λες και "ποτά" τόσο ελαφρά τη καρδία!] σε όρθια στεκόμενα δίποδα, αίτινα κατακλύζουν το οδόστρωμα, έξωθεν της περί ου ο λόγος παράγκας. Υπό τους ήχους, πάντα, δημώδους μουσικής, με ελληνικό στίχο.

modus operandi

Ο Τάσος είναι ψηλός 45άρης με αθλητικό σώμα, από τους “νεανίζοντες” του είδους. Γνωστοί και ως “έχω ξεχάσει να μεγαλώσω” από το γεγονός ότι ντύνονται, μιλάνε και ακούνε τις ίδιες μουσικές όπως έκαναν ως 20χρονοι. Ξορκίζουν την ηλικία τους έτσι, ίσως. Μάταια.

Για λόγους που, δεν είναι της παρούσης, έμεινε άνεργος. Κι έτσι βρέθηκε να αναζητά εργασία στην τουριστική βιομηχανία. Καλό παιδί, φιλικό, εξυπηρετικό, χαμογελαστό, κατάφερε να βρει δουλειά σε τουριστικό θέρετρο.

η φάρμα των ζω(δί)ων

“Τί ζώδιο είσαι;”

“Τυραννόσαυρος Ρεξ με ωροσκόπο μυρμήγκι.”

Το έζησα πρόσφατα [πάλι] και με αφορμή αυτό το περιστατικό, αποφάσισα να πω δύο λογάκια.

Η πραγματική αιτία ομολογώ ότι είναι άλλη: μία τύπισσα με την οποία βρέθηκα στην ίδια παρέα. Δηλώνει ότι έχει “μετεκπαιδευτεί” ως αστρολόγος και δεν ντρέπεται. Είναι φιλόλογος νομίζω, ή κοινωνιολόγος. Ή κάποιο από αυτά τα “καθηγητικά”. Αδιόριστη. Το γύρισε στα άστρα επειδή έτσι κονομάει πολύ περισσότερο χρήμα, πολύ ευκολότερα. Όσοι καταφεύγουν σε αυτή και τους ομοίους της, είναι ήδη καμμένοι. Τους χειραγωγεί και τους αρμέγει. Εκμεταλλεύεται την ανθρώπινη βλακεία.

εξαρτήσεις

Γράφω πάνω σε ένα ξύλινο τραπέζι, σε μία ξένη κουζίνα. Πάνω στο τραπέζι, ένα τσαντάκι με κρέμες après soleil κι αντικουνουπικά. Απέναντι, ένα κουζινάκι “ανάγκης” για φοιτητές ή διακοπεύοντες. Δίπλα μου, η ανοιχτή μπαλκονόπορτα, με την κουρτίνα να ανεμίζει και τα τζιτζίκια να ξελαρυγγιάζονται.

Από το μπαλκόνι βλέπω πολυκατοικίες και ξενοδοχεία, με αντίστοιχα διαμερισματάκια “διακοπών”. Μαμάδες που ξεπλένουν τα αλάτια των παιδιών τους από το πρωινό μπάνιο στα μπαλκόνια με το λάστιχο, μπαμπάδες που κανονίζουν τάβλι με τους διπλανούς, εργαζόμενοι στην τουριστική βιομηχανία κατάμαυροι από τον ήλιο, αμερικανάκια να εξηγούν στους φίλους τους την τοπική κουζίνα, μία τύπισσα φωνάζει κάποια Μαρία.

κτήνος

Το τελευταίο διάστημα έχω βαρεθεί να επαναλαμβάνω ότι, ενδέχεται να καταφέρεις να βγάλεις τον άνθρωπο από τη στάνη, αλλά είναι αδύνατο να βγάλεις τη στάνη από μέσα από τον άνθρωπο που, την κουβαλάει.

Η αναφορά στο “βουκολικό” στοιχείο, ουδόλως αφορά τη συμπαθή εργατική τάξη των Αλβανών. Διότι, εντελώς μεταξύ μας, Έλληνες ποιμένες, αυτή την εποχή, είναι σχεδόν αδύνατο να βρείτε. Δεν ξέρω εάν έχουν προκόψει κι άλλες εθνικότητες στον τομέα (Πακιστανοί, Αφγανοί, Ιρακινοί κλπ), είναι επεισόδιο που το έχω χάσει.

παραλιολογία

Συμπυκνωμένες παρατηρήσεις παραλίας, ατάκτως ερριμμένες, για κάθε χρήση και κατάχρηση.

Από τα έξι άτομα που παίζανε ρακέτες παραλίας στο οπτικό μου πεδίο, τα τέσσερα (4!!!!) ήταν αριστερόχειρες. Εκπληκτικό ποσοστό.

Η παιδική παχυσαρκία καλπάζει. Ανησυχητικά πολύ και αυτό φαίνεται περισσότερο σε μία παραλία. Το χειρότερο είναι πως την εντείνει ακόμα και η παρουσία στην παραλία: όταν το παιδί με μία βουτιά τρώει 2 παγωτά και πέντε τοστ … παχαίνει κι άλλο.

ακρο-ψυχασθένεια

Εδώ και μερικές μέρες, παρακολουθώ έκπληκτη [έως λίγο "σοκαρισμένη"] όπως οι περισσότεροι, την ιστορία του Νορβηγού Αντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ.

Έκπληκτη, όχι επειδή δεν περίμενα ποτέ ότι η ακροδεξιά έχει την ίδια τρομοκρατική δράση με άλλους χώρους. Αυτό ήταν το πλέον φυσιολογικό και αναμενόμενο. Ένας χώρος που προκρίνει τη βία εναντίον των “άλλων”, των διαφορετικών, των μη-γηγενών … λογικό δεν είναι να κατευθύνει κόσμο σε τέτοιες ενέργειες; Δηλαδή, τί περιμένουν όταν στρατολογούν όλα τα άνεργα, αμόρφωτα, ανεγκέφαλα πιτσιρίκια και τα βάζουν να παίξουν με τη φωτιά;

μονόλογος

Ήταν γύρω στα 65+/- 3. Φορούσε καρό πουκάμισο μεγάλου μεγέθους και τζην. Φάτσα συμπαθητική, λίγο ταλαιπωρημένη όμως.

Πλησίασε τον κοντινότερο επιβάτη και τον ρώτησε – με ψεύτικο “ενδιαφέρον” κατά τη γνώμη μου, απλά για να τραβήξει την προσοχή του – για την καταγωγή του. Όταν εκείνος από ευγένεια απάντησε, δεν περίμενε το κατεβατό που θα ακολουθούσε.

Με αφορμή αυτή την πρώτη συζήτηση, άρχισε να του εξηγεί – αναλυτικά – για ποιο λόγο βρισκόταν στην Αθήνα: είχε πάει σε κάποιο νοσοκομείο, ο ΟΓΑ συνεργάζεται με αυτό αλλά ζητάνε τα 5 ευρώ στην είσοδο, ενώ ανέλυσε πλήρως και πότε μπορείς να αποφύγεις αυτό το εισιτήριο.

aux échecs

Πιστεύω ακράδαντα πως το μεγαλύτερο μέρος της συμπεριφοράς μας πηγάζει από τις ανασφάλειες που σέρνουμε, σαν μπάλα καταδίκου, στη διάρκεια της ζωής μας. Πολλές σιδερένιες μπάλες, διαφόρων μεγεθών.

Κάποιες καταφέρνουμε να τις αποχωριστούμε με την πάροδο του χρόνου, π.χ. τις αφήνουμε στα σχολικά μας χρόνια. Κάποιες άλλες τις φοράμε αργότερα, μεγαλώνοντας, όταν αρχίζουν τα μαλλιά να αραιώνουν, όταν μεγαλώνει η γυναικεία περιφέρεια, όταν μας “χτίζει” η κυτταρίτιδα και όταν οι “ανορθώσεις” αρχίζουν να δυσκολεύουν ή να σπανίζουν.

ιστορίες

Mία αδύνατη κοπελίτσα που φορά “τα καλά της”. Περπατά ευθυτενής και κοιτάζει τον κόσμο γύρω της. Ψάχνει και τα δωμάτια, με κλεφτές “λαθραίες” ματιές. Τα στρασάκια στο μπούστο της, θαμπώνουν. Υποθέτω φορούσε ψηλό τακούνι. Δεν πρόσεξα.

Πηγαινοέρχονται “επισκέπτες υγείας”. Εκπρόσωποι φαρμακευτικών εταιρειών, με δερμάτινους χαρτοφύλακες. Προσπαθούν να βρουν τους γιατρούς, να τους μιλήσουν. Πλασάρουν την πραμάτεια τους. Παρατηρώ τον έναν εξ αυτών: μοιάζει με αγχωμένο οικογενειάρχη, που πρέπει να πιάσει ένα ελάχιστο πωλήσεων για να πληρωθεί.

Τον φαντάζομαι άνεργο, να ψάχνει τις αγγελίες εργασίας και να καταλήγει σε κάποιο γραφείο φαρμακευτικής για συνέντευξη. Με κουστούμι και καλογυαλισμένα υποδήματα. Δεν είναι σκληρό το πρόσωπό του, σαν τους υπόλοιπους. Είναι σπασμένο και ανθρώπινο. Σχεδόν τον συγχωρώ για όλα τα δισεκατομμύρια που, τα αφεντικά του φορτώνουν στο ΕΣΥ.

αναθεωρήσεων συνέχεια

Έχουν σκάσει μύτη το βράδυ της Παρασκευής. Καλοντυμένοι, γύρω στα 50, ευγενικοί. Ζητούν να δουν τα δωμάτια. Είχαν κλείσει κάπου αλλού, όμως απογοητεύτηκαν και φύγανε. Αυτό που είδαν τους άρεσε και αποφάσισαν να μείνουν. Είχε και τζακούζι. :)

Μαζί τους και δεύτερο ζευγάρι, του ιδίου φυράματος. Κάτοικοι Γλυφάδας. Οι δεύτεροι μάλλον καλεσμένοι των πρώτων. Αμφότεροι με χλιδάτο αμάξι.

Βρεθήκαμε στον ίδιο χώρο και χρόνο. Συνυπήρξαμε, ούτως ειπείν. Δεν ξέρω εάν εκείνοι μας “μελέτησαν” [δεν το θεωρώ απίθανο, μα ούτε και βλέπω για ποιο λόγο να έχουν ασχοληθεί] αλλά εμείς το πράξαμε. Ήταν αναπόφευκτο.

πέφτουλας

Την πρώτη φορά που άκουσα τη συγκεκριμένη λέξη, θυμήθηκα τον Σωτήρη Πέτρουλα. Νομίζω ότι είχα διαβάσει πρόσφατα το “Πού ‘ναι η μάνα σου, μωρή;” … το αυτιοβιογραφικό βιβλίο της αδελφής του, Δήμητρας.

[Να το διαβάσετε. Είναι γλαφυρό και σε βάζει στο κλίμα μιας ολόκληρης εποχής της νεότερης ιστορίας της χώρας.  http://www.protoporia.gr/product_info.php/products_id/70109]

Αργότερα, τη συνήθισα. Την ενέταξα στο λεξιλόγιό μου. Έμαθα μάλιστα και ορισμένα εναλλακτικά έκδοχα, τα οποία βρίσκω πολύ ευφάνταστα και περιεκτικά, από πλευράς λεξιπλασίας.

μισή βλαχιά

Όταν ο λαός έβγαζε την παροιμία για την καθαριότητα, ηθελημένα ή αθέλητα, έκανε μία μεγάλη πατάτα: δεν διευκρίνιζε τί είδους καθαριότητα εννοούσε. Βεβαίως, θα πείτε – όχι αδίκως – μία μονοσήμαντη παροιμία, περιορίζει κατά πολύ το πεδίο δράσης της: γι’ αυτό και όλες είναι από αμφίσημες και πάνω. Σαν τους χρησμούς της Πυθίας.

Διαπίστωσα – εσχάτως – ότι ο κόσμος χωρίζεται σε δύο βασικές κατηγορίες ανθρώπων:

α) εκείνων που αντιλαμβάνονται την προσωπική υγιεινή ως “μισή αρχοντιά”. Έστω, ως σημαντική αξία την οποία και εντάσσουν στην καθημερινότητά τους.

μιάσματα

Προχθες, με αφορμή τη σημερινή Gay Pride Parade, διαπίστωσα πόσο ομοφοβικοί και ακραία φοβισμένοι είναι κάποιοι συμπατριώτες μας.

Τους καταλαβαίνω: όταν σε έχουν αναθρέψει να πιστεύεις ότι ανήκεις στον περιούσιο λαό … η προσγείωση στην ωμή πραγματικότητα είναι σκληρή. Tα ξανάπα αυτά, πριν λίγες μέρες [http://esp0ir.wordpress.com/2011/05/22/qui-parle/].

Είναι πολύ κοινό το φαινόμενο, το συναντάς – δυστυχώς – όπου γυρίσεις το βλέμμα. Γι’ αυτό και οι επαναλήψεις.

δίκην προθέσεων

Τί κάνεις όταν ανακαλύπτεις ότι κάποιος έχει … “ξεφύγει” προς κάτι πολύ επικίνδυνο;

Είναι σαφές ότι δεν αναφέρομαι σε απλά θέματα συμπεριφοράς. Εκεί μπορείς να τον αγνοήσεις, να τον αντιμετωπίσεις, ή κάτι άλλο. [Ποιος τον γαμεί, στην τελική.]

Αναφέρομαι σε θέματα πολύ … λεπτότερα. Όταν για παράδειγμα, υποψιάζεσαι – βάσιμα – ότι πρόκειται για κάποιον [δυνάμει] παιδεραστή, ή – στην καλύτερη περίπτωση – κάτοχο προϊόντων παιδικής πορνογραφίας. Είναι κάτι που το οσφρίζεσαι, το πιάνεις στον “αέρα”, αναδύεται έντονα από την όλη παρουσία του και συνάδει με τα υπονοούμενα που αφήνει.

η πλατεία (δεν) ήταν γεμάτη

Όταν τo τηλέφωνο χτύπησε, καθόμουν στο δερμάτινο καναπέ του δικηγόρου μου. Περίμενα να συζητήσουμε ένα σοβαρό θέμα που με απασχολεί.

Δεν τον είχα ξανακούσει ποτέ. Δεν έτυχε να τα πούμε από κοντά. Είχαμε μόνο ανταλλάξει κάτι γραπτά μηνύματα, που έχω πλέον σβήσει. Είχαμε πει να βρεθούμε σε κάποιο ουζερί, αλλά δυστυχώς – για λόγους ανωτέρας βίας – ακυρώθηκε. Έκτοτε δεν επικοινωνήσαμε πάλι.

[Προσπαθώ να είμαι διακριτική, δεν ήθελα να προκαλέσω και κανένα πρόβλημα ή καμία παρεξήγηση. Κι επειδή οι γυναίκες είμαστε περίεργα τραίνα ... προσέχω.]

“Μήπως είσαι στο Σύνταγμα;”

αγανάΧτιση

Απόψε υπάρχει διαδικτυακό – κυρίως – κάλεσμα, στις μεγάλες πόλεις, να κατέλθει ο κόσμος σε κεντρικά σημεία, πλατείες κλπ.

Και καλά, είμαστε όλοι αγανακτισμένοι και θα βγούμε να το φωνάξουμε δυνατά.

Είμαστε;

Και αν ναι, από τί; Το έχει σκεφτεί ο καθένας πριν κατέλθει στις πλατείες; Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ δεν αισθάνομαι άνετα να διαδηλώνω δίπλα στον οπαδό της Χ ομάδας που αγανάκτησε “επειδή η ομαδάρα υποβιβάστηκε”. Και άλλα τέτοια σοβαρά προβλήματα τα οποία ταλανίζουν τον μέσο έλληνα.

ποιοι μιλάνε

Ο δημόσιος διάλογος στην Ελλάδα, έχει φτάσει στο σημείο να ασχοληθεί [δυστυχώς όχι σοβαρά, αλλά πολύ εκτεταμένα] με τους μετανάστες. Οι οποίοι, κατά κύριο λόγο είναι οικονομικοί αλλά όχι σε ασήμαντο βαθμό και πολιτικοί, ή προερχόμενοι από εμπόλεμες ζώνες. Ζώνες που δημιούργησε το ΝΑΤΟ και οι “πρόθυμοι” να συνταχθούν με τις πολεμοχαρείς ΗΠΑ.

Από τη στιγμή που άρχισε ένα μεγενθυμένο μεταναστευτικό ρεύμα [το εντοπίζω στις αρχές της δεκαετίας 1990] ήταν αναπόφευκτο ότι κάποτε, θα βρεθούμε σε αυτό το σημείο. Ήταν μία βεβαιότητα, που βλέπαμε να πλησιάζει.

Ή μήπως δεν ήταν;

“αξιωματικά”

Εσχάτως βρέθηκα σε κάποια … εχμ … ας την πω “συζήτηση” – αν και δεν ήταν! – σε μία μάζωξη όπου παραβρέθηκε και ένας προβεβλημένος ιερέας ["αξιωματούχος" του κλήρου ούτως ειπείν].

Δεν έλαβα μέρος στην “συζήτηση” επειδή – και το λέω με πάση επίγνωση των συνεπειών – δεν είχα καμία όρεξη να μπλέξω. Όταν μαλώνεις με ένα γουρούνι, καταλήγεις να ασχολείσαι με τις λάσπες, και τα γουρούνια το χαίρονται. Δεν έχει νόημα.

Βεβαίως, επειδή ήμουν λίγο “εγκλωβισμένη” και ήταν αδύνατο να φύγω, αναγκάστηκα να ακούσω μέχρι τέλους όσα είχε να πει ο προαναφερθείς κληρικός. Από τα χείλη του οποίου κρέμονταν οι λοιποί παρευρισκόμενοι, μη διανοούμενοι να αρθρώσουν “κιχ”.