τα μεγάλα τα κυνήγια

Εμβληματικό τραγούδι, εμβληματικές εποχές. Επί προσωπικού: επέζησα το πρώτο εξάμηνο στην ξενιτειά λιώνοντας ένα CD με τα καλύτερα του Μαρκόπουλου, αλλά και με Σαββόπουλο, Σιδηρόπουλο, Άσιμο κλπ. Έτσι γλίτωσα το πολιτισμικό σοκ. Εποχές όχι απλά προ-διαδικτύου και κινητών … αλλά και σταθερό τηλέφωνο ήταν δύσκολο να αποκτήσεις.

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές
τ’ αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
σου μάθαινε το αύριο και το χθες
μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
με του καιρού δεμένος τις κλωστές

γρανάζι

ο κόσμος μου θυμίζει
γρανάζι που γυρίζει
χωρίς να ξέρει γιατί
γρανάζι που γυρίζει
που ξεφυσάει και τρίζει
σαν μια τρελή μηχανή
κι όταν δεν με ορίζει
με κυνηγάει, με βρίζει
μα εγώ το σκάω σαν παιδί

να μην παραδοθούμε

Ας μείνουμ’ έτσι, να μη μιλάμε
αγκαλιασμένοι στον καναπέ
ν’ ακούμε δίσκους που αγαπάμε
φυλακισμένοι σ’ ένα ποτέ.

Ποτέ μη φύγεις, εδώ να μείνεις
να με παιδεύεις, να με φιλάς
με τόση γλύκα να μ’ ανακρίνεις
έτσι φευγάτα να μ’ αγαπάς.

θα’μαι σκυλί

To λες και αγωνιστικό αυτό το τραγουδάκι. Αποφασιστικός, αυτοπροσδιορίζεται και δεν χαρίζεται. Γενναία τραβάει τον κλήρο του και σπάει στην ορμή των χρόνων.

Καταλήγει να μην είναι με το πλήθος, αλλά αυτό δεν τον τρομάζει. Το παρατηρεί, το κρίνει. Ο καθένας θα πάρει αυτό που του αξίζει. Θα είναι άγγελος ή σκυλί, επειδή και ξέρει και είναι αρκετά αποφασισμένος να το πράξει.

Μια φορά θα χαίρεσαι κι έναν καιρό θα τρέμεις
Του πρωινού η παγωνιά θα σου τρυπάει τα στήθη
Καθένας μας στο στρόβιλο ετούτης της ανέμης
χρωστάει ένα θάνατο και ένα παραμύθι

ακόμα ζωντανός

Γλυκοχαράζει ο αυγερινός κι εγώ είμαι ακόμα ζωντανός
το πονεμένο μου κορμί βαρύς καημός το δέρνει
τις νύχτες τώρα ξεψυχώ κι ο χάρος δεν με παίρνει
γλυκοχαράζει ο αυγερινός κι εγώ είμαι ακόμα ζωντανός

Έρημος ξένος και φτωχός χαροπαλεύω μοναχός
κι μια ψυχή που μ’ έφερε σ’ αυτή τη μαύρη θέση
ποτέ δεν ήρθε να με δει και να με συμπονέσει
γλυκοχαράζει ο αυγερινός κι εγώ είμαι ακόμα ζωντανός

Σκάφτε το μνήμα μου βαθύ δεν θέλω δάκρυ να χυθεί
κι ο θάνατος που λαχταρώ αν δείτε πως θ’ αργήσει
να ‘ρθεί η γυναίκα π’ αγαπώ τα μάτια να μου κλείσει
γλυκοχαράζει ο αυγερινός κι εγώ είμαι ακόμα ζωντανός.

[Μαρίκα Νίνου - Νίκος Ρούτσος - Γιάννης Τατασόπουλος]

[Πρόδρομος Τσαουσάκης]

δεν είναι ανάγκη να φωνάξω

Διάβασα κάτι θλιβερό χθες: η φετινή πρωτομαγιά, δεν είναι ούτε αργία, ούτε απεργία. Είναι ανεργία.

Τότες βγάζαν λόγους στις ξύλινες εξέδρες, στα μπαλκόνια, φωνάζαν τα ραδιόφωνα, ξανάλεγαν τους λόγους, Πίσω απ’ τις σημαίες κρυβόταν ο φόβος, μέσα στα τύμπανα αγρυπνούσαν οι σκοτωμένοι. Κανείς δεν καταλάβαινε τίποτα.

Οι σάλπιγγες μπορείνα δίναν το ρυθμό στα βήματα, δε δίναν το ρυθμό στη καρδιά. Ψάχναμε το ρυθμό. Εμείς αγρυπνούσαμε, μαζεύαμε τη σκόρπια βουή των δρόμων, μαζεύαμε τα σκόρπια βήματα, βρίσκαμε το ρυθμό, τη καρδιά τη σημαία.

Λοιπόν δεν είναι ανάγκη να φωνάξω για να με πιστέψουν, να πουν:” Όποιος φωνάζει έχει το δίκιο”.

μη με φοβάσαι

Κι αν είμαι rock μη με φοβάσαι
έγινα κιόλας τριάντα χρονώ
νύχτες αγρύπνιας να με θυμάσαι
anafranil και triptizol.

Μη με φοβάσαι μη με φοβάσαι
νύχτες αγρύπνιας να με θυμάσαι
μη με φοβάσαι μη με φοβάσαι
κι αν είμαι rock να με θυμάσαι

οι ξωμάχοι

Κάντε τη Μεγάλη Παρασκευή πολιτική δήλωση.

Κι αν δεν ξέρετε πώς, ακούστε αυτό, να πάρετε ιδέες:

Έπεσε ο άνεμος, σιωπή.

Στη γωνιά της κάμαρας,

ένα αλέτρι συλλογισμένο, περιμένει τ’ όργωμα.

Ακούγεται πιο καθαρά,

το νερό που κοχλάζει στο τσουκάλι.

Αυτοί που περιμένουν στον ξύλινο πάγκο,

είναι οι φτωχοί,

οι δικοί μας οι δυνατοί,

είναι οι ξωμάχοι κι οι προλετάριοι,

κάθε τους λέξη είναι ένα ποτήρι κρασί

sérénité

Eίσαι ψυχή μου η κόρη που τη σβήνει ολοένα,
κάποιος έρωτας πικρός,
που λησμονήθηκε κοιτώντας προς τα περασμένα
κι έτσι θα απομείνει…
Κατάμονη σε μι’ακρη όπως εκείνοι σε παρατούν
ο κόσμος ο καιρός..
‘Ενας ακόμη θά’σουνα νεκρός
αν οι νεκροί δεν είχαν τη γαλήνη…

[Νίκος Ξυλούρης - Κ. Καρυωτάκης - Λ. Θάνος]

λιγάκι κοκαΐνη

Τραγούδι με αμέτρητες εκτελέσεις [Γιάννης Παπαϊωάννου, Σπύρος Ζαγοραίος, Δημήτρης Ευσταθίου, Στράτος Διονυσίου και πολλοί νεότεροι] επειδή είναι από τα δυνατά του ρεμπέτικου.

Τον Χάρο τον αντάμωσαν
πεντ-έξι χασικλήδες
να τον ρωτήσουν πώς περνούν
στον Άδη οι μερακλήδες

Πες μας βρε χάρε να χαρείς
το μαύρο σου σκοτάδι
έχουν χασίσι, έχουν λουλά
οι βλάμηδες στον Άδη;

σχεδόν 2 χρόνια

Πέρασαν σχεδόν δυο χρόνια
κι όλα ακόμη μένουν ίδια
κάτω απ’τα παλιά σανίδια
κρύφτηκαν καλά, όνειρα πολλά

Πέρασαν σχεδόν δυο χρόνια
σφηνωμένα σ’ένα όχι
το φιλί σου ποιος να το ‘χει
σβήνοντας το φως, καίγεται ο ουρανός

βλέπεις τον κόσμο να γυρίζει

Πόσο σ’ αγάπησα σκληρή μουσική
στα κάτασπρα νησιά με τα μπλε παραθύρια
στην πολιτεία την τρελλή
με το γάτο δίπλα στα σκουπίδια

Πόσο σ’ αγάπησα σκληρή μουσική
σ’ αστερισμούς και σε λευκά ταξίδια
παρέα με τους πέλαγους
κι απ’ την πείνα έτρωγα κεραμμύδια

δίχως μνήμη

Μες στο φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών
μες σε καθρέφτες δίχως μνήμη θα ξεκινήσουμε λοιπόν
γλιστρούν τα όνειρα στον ύπνο όπως τα τρένα στο σταθμό
και στην ανάσα σου γυρεύω κάποιο αρχαίο σκηνικό

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ‘μαι τόσο μοναχή
νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή
ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή
που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί
ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως πάλι φταις κι εσύ

Καταναλωτικά γουρούνια

Ημέρα του καταναλωτή σήμερα. “Ψωνίστε γιατί χανόμαστε” λένε οι αγορές.

Κόκκινοι σταυροί στις πόρτες
μπάτσοι και φρικιά στις κόντρες
και χιλιάδες παπάκια
με βενζίνα στην άσφαλτο

στους υπονόμους

Σε λίγο τα πρόσωπα που έκλεψαν φως
θα μοιάσουν της θλίψης αέναος χορός
κι εμείς σιωπηλά θα ζητάμε συγγνώμη
απ’ τον ήλιο που φεύγει χωρίς να νυχτώνει.

Σε λίγο η πίκρα θα σκίσει τα χείλη
θα γίνουμε εχθροί οι καλύτεροι φίλοι
κι εμείς σκυθρωπά θα απαγγέλλουμε στίχους
μιας άθλιας γενιάς, ενός άοσμου πλήθους.

απ’ την αρχή

Δε θέλω πια πολλά , μονάχα εσένα
Εσένα που αγαπώ!
Θα πάω στο σταθμό θ’ αλλάξω τρένα
Για να ’ρθω να στο πω.

Συγχώρεσέ με, αγκάλιασε με.
Δεν ήθελα ποτέ να σε πληγώσω…
Παρ’ την καρδιά μου, τα όνειρά μου
δεν έχω τίποτε άλλο να σου δώσω
Δώσε μου ακόμα μια ζωή
Να σ’ αγαπήσω απ’ την αρχή

για σένα μεθώ

Ξημερώνει πάλι
με αδειανό κεφάλι
Απ’ το αλκοόλ
είμαι πάλι γκολ
είμαι μαύρο χάλι

Ξημερώνει η μέρα
λόγια στον αέρα
άλλο ένα πρωί
στην παλιοζωή
ποιος θα φάει τη σφαίρα.

έτσι μαθαίνω

Η αγωνία μου είναι φως
Μες στο σκοτάδι που γυρνάω
Και μου θυμίζει διαρκώς
Πού έχω να πάω

Η αγωνία μου είναι φως
Πάνω απ’ τη λάσπη που βουλιάζω
Και μου θυμίζει διαρκώς
Πού να κοιτάζω

Η αγωνία είναι φωτιά
Που αχρηστεύει το μυαλό μου
Μα έτσι μαθαίνω αληθινά
Τι είναι δικό μου

ξέρω εγώ

Αν δεν βρήκαν τα κομμάτια μου στους δρόμους
αν ξεφεύγω από κλέφτες κι αστυνόμους
αν ακόμα τραγουδώ, ξέρω εγώ που το χρωστώ.
Έχω άνθρωπο
έχω άνθρωπο, σκιά μου
τόσο δίπλα τόσο μακριά μου.
Έχω άνθρωπο
έχω άνθρωπο δικό μου
φύλακα και άγγελό μου.
Αν περπάτησα σε δρόμους λασπωμένους
αν αγάπησα τρελούς και κολασμένους
αν ακόμα τραγουδώ
ξέρω εγώ που το χρωστώ.
Έχω άνθρωπο
έχω άνθρωπο, σκιά μου
τόσο δίπλα τόσο μακριά μου.
Έχω άνθρωπο
έχω άνθρωπο δικό μου
φύλακα και άγγελό μου.

[Γιώτα Νέγκα]

σου φυλάω μουσικές

Με το ίδιο μακό
και με κέφι κακό
φύγαν μέρες
Το φεγγάρι απ’ τη μια
και του κόσμου η ζημιά
βάλαν βέρες

Τι θα κάνεις εσύ;
Είναι εννιά και μισή
τον καπνό μου φυσάω
Και προτού να λουστώ
σταυρουδάκι Χριστό
μες στα δόντια κρατάω

τυλίχτηκα

Βρέχει κι εγώ τυλίχτηκα
σ’ αυτή την αγκαλιά
στα σκουριασμένα σύννεφα στα φύλλα
στης βρεγμένης γης τη μυρωδιά

Ας ήτανε να πνιγώ σαν μια σταγόνα
μέσα στα χείλια σου εγώ
βροχή μου σκέπασε αυτή τη γωνιά
τούτο το σώμα που διψά

δεν πουλάμε!

Παναττική απεργία σήμερα. Όχι πως θα παίξει σπουδαίο ρόλο: αυτές οι μονοήμερες, μόνο σαν βαλβίδα εκτόνωσης λειτουργούν.

Γαλάζια πεύκα τρέχουν στο μυαλό μου
σε τούτη την αξέχαστη εκδρομή,
τα σύνεργα σκουριάσαν στο γυλιό μου,
βαρέθηκα να είμαι στη γραμμή.
Στη γραμμή σαν στρατιώτες που πηγαίνουν
στον άλλο κόσμο, που γυρνούν και δεν πεθαίνουν.

όπου κι αν είσαι

Μες στο παράξενο μυαλό μου,
ό,τι κι αν νόμιζα δικό μου
έρχονται μέρες που, μακριά,
μακριά μοιάζει χαμένο.
Kαι νοιώθω μόνος,
πως δεν ανήκω πουθενά,
πως δεν αγάπησα κανέναν
νοιώθω δεν είχα ούτε κι εσένα …

καλοπερασάκηδες

Φίλοι που απηυδήσανε με την πολιτική
το ρίξανε σε τέχνες και θρησκείες
κι άλλοι ξυπνήσαν Έλληνες τόσο φανατικοί
βρήκαν τη σωτηρία τους χωρίς αμφιβολίες

Και κάποιοι άλλοι φίλοι μου ίσως πιο πονηροί
που μένουνε για πάντα αμφσβητίες
παρ’ όλη τη διάννοια το ξέρω πως μπορεί
να βρίσκονται στα πράγματα μ’ όλες τις συγκυρίες

λεπτό λεπτό

Απόψε η νύχτα δεν περνά
κι είναι νωρίς ακόμα
κι οι δείκτες λες και κόλλησαν
και γίναν ένα σώμα.

μου’χες πει

Κανείς δε θα μπορέσει, μου ‘χες πει
να με πονέσει πάλι όπως εσύ
κι αφού είπαμε γεια με τα δάκρυα στεγνά
τα παράθυρα αφήνω όλη μέρα κλειστά
Ποτέ δεν θα σ’ αφήσω μου ‘χες πει
να ζήσεις στα όνειρά μου όπως πριν
Κι όμως, να, περπατώ μες στον ύπνο σου εγώ
και μου δίνεις φιλιά στα όνειρά σου ξανά
Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά
πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά

απ’ τα δικά μου πάθη

Φέρτε μια κούπα με κρασί
και κάντε μου παρέα,
για μένα απόψε η βραδιά
είναι η τελευταία.
Βρε ζωή φαρμάκια στάζεις,
σε βαρέθηκα.
Κι αν χρυσά παλάτια τάζεις,
είναι ψεύτικα.

je ne peux plus

Μέσα μου ο αέρας που φυσά
Δε λέει να ημερέψει
Μου ξεσηκώνει την καρδιά
Και μου σκορπάει τη σκέψη

Σαν σπίθα από πυρκαγιά
Στα ύψη μ΄ανεβάζει
Κι έξω απ΄του κόσμου τ’ όνειρο
Με μια σπρωξιά με βγάζει

παράνομος έγινε κι ο ήλιος

Χαμογελάμε κατά μέσα. Αυτό το χαμόγελο, το κρύβουμε τώρα.
Παράνομο χαμόγελο, όπως παράνομος έγινε κι ο ήλιος,
παράνομη και η αλήθεια. Κρύβουμε το χαμόγελο,
όπως κρύβουμε στην τσέπη μας, τη φωτογραφία της αγαπημένης μας,
όπως κρύβουμε την ιδέα της λευτεριάς, ανάμεσα στα δυο φύλλα της καρδιάς μας.
Όλοι εδώ πέρα έχουμε έναν ουρανό και το ίδιο χαμόγελο.
Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. Αυτό το χαμόγελο,
κι αυτόν τον ουρανό, δεν μπορούν να μας τα πάρουν.

[Γιάννης Ρίτσος - Νίκος Ξυλούρης - Χρήστος Λεοντής]

στίχος γεμάτος οργή

Άφησαν τη γύμνια τους και ντύθηκαν
απ’ την πόρτα του Παράδεισου
βγήκαν μ΄αναφιλητά

Στην αρχή ήταν οι σαύρες, η φωτιά και η σπηλιά
κι ένας σέλας που έβαφε τη λάσπη ξανθιά
οι εκρήξεις του σύμπαντος μας δώσαν καρδιά
μα μαγιά ήταν τ’ ατσάλι και ζυμάρι η φωτιά

Με δυο πόλους στηρίξαμε τη ζωή μας για πάντα
Ο έρωτας κι ο θάνατος, στοχασμός στα σαράντα
μα η ελπίδα είναι αυτή που γεννιέται και μένει
στις αυλές των παιδιών σε μια χώρα καμένη

ανάγκη να ρυθμίζω

Μ’ έχουν τρομάξει κάποια νύχτα οι μεθυσμένοι
κάτι αυτοκίνητα που βγαίνουν ξαφνικά
στο πρόβλημα μου, η φωνή σου θυμωμένη
είδα μια ανάσταση χωρίς βεγγαλικά
και τότε τρόμαξα, τρόμαξα
πως ειν’ οι ευτυχισμένοι

στόλους σέρνει

Eπειδή είναι πολύ εντός θέματος, θυμήθηκα ένα άσμα σχετικό με την τύχη των γυναικών στα χρόνια του πολέμου, αλλά και αργότερα. Ακούστε το, είναι θαυμάσιο.

Σαν πρώιμο σταφύλι η Μαρία
πριν πατήσει ακόμα καν τα δεκατρία
τους άντρες έκανε τυφλά να την ποθούν
σαν τα μυγάκια που πετούν γύρω απ’τη φλόγα
όταν αντίκρυζαν τη ροδαλή της ρώγα
γύρω της τρέχαν για να τσουρουφλιστούν

Κατεβαίνει απ’το χωριό της στην Αθήνα,
Γερμανοί παντού και λύσσαξε στην πείνα
Τι άλλο θα βρω για να σας πω ένα παραμύθι
Λόγω πείνας της αμβλύνθηκαν τα ήθη
Στην Αθήνα της Μαρίας η εμορφιά
ξεπουλήθηκε στη μαύρη αγορά
Ένας δοσίλογος την έχει ερωτευτεί
Κι αυτή του δίνεται χωρίς να το σκεφτεί

ήρθες αργά

Μπορεί να σ’ έφερε το αγέρι, τις μαργαρίτες που μαδά
μπορεί να σ’ έφερε το κύμα, στην αμμουδιά που τραγουδά,
μπορεί να σ’ έφερε η χαρά, μπορεί να σ’έφερε η λύπη,
μα, είναι αργά, πολύ αργά να μου ξυπνήσεις καρδιοχτύπι.

Ήρθες αργά, στο δρόμο της ζωής μου
Ήρθες αργά για να μου φέρεις τη χαρά
Μιαν άλλη πέρασε, τα χάδια της με κέρασε,
κάποια βραδιά μου πήρε την καρδιά.

γλώσσα

Mερικές φορές, διαθέτω το ικανότερο ένστικτο αυτοσυντήρησης.

Κάποιες άλλες όμως …

Τουλάχιστον, έχω αυτογνωσία. Τα έλεγε ο ποιητής, μα ποιος τον άκουγε;

προς: κα Χάρις Αλεξίου

Έλαβα αυτό ως σχόλιο σε κάποια άσχετη ανάρτηση του Οξέως. Προτιμώ να του αφιερώσω μία ξεχωριστή δημοσίευση.

Επειδή, η Τέχνη, δεν μπορεί να είναι ξεχωριστή από τη ζωή. Εάν είναι, δεν έχει κανένα νόημα ύπαρξης.

Από: intifadagr [δεν δημοσιεύω το email, αλλά έχει καταχωρηθεί από το σύστημα.]

Κα Χάρις Αλεξίου, οι Παλαιστίνιοι σας ζητάμε συγνώμη, αλλά δε μας αφήνουν να έρθουμε στη συναυλία σας

Αγαπητή κα Χάρις Αλεξίου,

(ή επιτρέψτε μας) Χαρούλα μας,

Με χαρά μάθαμε όλοι/ες οι Παλαιστίνιοι/ες ότι, παρά το κάλεσμα μιας κάποιας αυτοαποκαλούμενης παλαιστινιακής κοινωνίας των πολιτών αλλά και κάποιων Ισραηλινών ακτιβιστών για πολιτιστικό μποϊκοτάζ του ισραηλινού απαρτχάιντ μέχρι να σταματήσει τα εγκλήματα και να συμμορφωθεί με το διεθνές δίκαιο, εσείς δε θα ακολουθήσετε το παράδειγμα άλλων καλλιτεχνών (όπως οι Ρότζερ Γουότερς, Νατάσσα Άτλας, Έλβις Κοστέλο κ.α.) και θα έρθετε να τραγουδήσετε στην ιστορική Παλαιστίνη – συγνώμη, στο Ισραήλ.

τ’ άρματά τους

“Μάνα κι αν έρθουν οι φίλοι μου
κι αν έρθουν και δικοί μας.
Να μη τους πείς κι απόθανα
να τους βαροκαρδίσεις.
Στρώσε τους τάβλα να γευτούν,
κλίνη να κοιμηθούνε.
Στρώσε τους παραπέζουλα
Να βάλουν τ’άρματά τους
Και σαν ξυπνήσουν το πρωί
και σ’ αποχαιρετούνε,
πες τους το πως απόθανα.”

[Νίκος Ξυλούρης]

Σαν σήμερα, πριν από 44 χρόνια οι υπηρεσίες των ΗΠΑ δολοφόνησαν τον Ernersto Che Guevara, στα βουνά της Βολιβίας. 

отверстий ii

Не революционню, не поискю, не лопню,
не иду назад или вперед,
и все, что я хочу любить,
не содрогнуться меня больше!

Вокруг меня, тени были заморожены.
И еще я протянула руку.
Что я хотела делать … Я забыла.
Я буду ждать … Я буду ждать,
пока не помню, я подожду!

плавление мои глаза на свет телевидение,
с грустный мелодию затишье, меня хотят спать.
Те, кто проходят места отчаянию,
подвергнуться амнезией!

Неудивительно для меня, также, не понимаю
как еще я существую, несмотря все это.
Я хочу чтобы выбраться отсюда, и я буду еще жить (??),
внутри туман, который ставит на сон сердце.

Вокруг меня, битое стекло,
а еще я смотрю
что я хотела, чтобы увидеть … Я забыл!
Я буду ждать … Я буду ждать!
Пока вы не помню, я подожду!

[отверстий]

 

φωτεινή ρετροσπεκτίβα

Διατηρώ μία επιφύλαξη για τον στίχο, επειδή έχει γραφτεί από άνδρα. Συγνώμη κιόλας, αλλά είναι λίγο άκυρο να προσπαθεί να φανταστεί πώς μία γυναίκα θυμάται το παρελθόν της. Εκτός εάν του το έχει εξηγήσει η ίδια.

Π.χ. δεν νομίζω πως οι περισσότερες γυναίκες θυμούνται καλά τα αυτοκίνητα των πρώην τους [πέρα από χρώμα και μοντέλο], σε αντίθεση με τους άνδρες, που, δεν ξέρω εάν το είχατε προσέξει, αλλά απομνημονεύουν κάθε λεπτομέρεια και αξεσουάρ. Βαλβίδες, ίππους, ζάντες, είδος φωτισμού … μέχρι και τί ρυθμίζεται ηλεκτρικά και τί όχι.

Μη με αρχίσετε με τις εξαιρέσεις. Ναι, υπάρχουν κι αυτές, σχεδόν πάντα.

Είπαμε όμως, αγαπάμε Μποφίλιου, οπότε ακούστε το:

Όλοι οι πρώην μου
πάνω στα χείλη μου αφήναν
μια γεύση πρώιμου,
κι οι συγκινήσεις που μου δίναν
άντε να κρατήσαν μονάχα δυο στιγμές
με το ρολόι μου.

κάτι να τρυπιέμαι

Είχα πολύ καιρό να βγω στη Θεσσαλονίκη. Μου είχε λείψει.

Την προηγούμενη φορά την είδα ελάχιστα, βιαστικά. Ψιλόβρεχε κιόλας, φορούσα και γόβες, γλιστρούσε λίγο … δεν ήταν για πολύ περπάτημα.

Χθες βράδυ όμως, είχε και ωραίο φεγγάρι, αποφασίσαμε μετά [... εισάγετε ό,τι νομίζετε εδώ, άλλωστε, μικρή σημασία έχει ...] να ρίξουμε μια βόλτα στην παραλία.

Όλα ήταν υπέροχα, μέχρι την πρώτη διασταύρωση με σκυλάδικο. Ή μάλλον … με μία άθλια παράγκα, η οποία σερβίρει αμφιβόλου ποιότητας και προέλευσης οινοπνευματώδη διαλύματα [δεν τα λες και "ποτά" τόσο ελαφρά τη καρδία!] σε όρθια στεκόμενα δίποδα, αίτινα κατακλύζουν το οδόστρωμα, έξωθεν της περί ου ο λόγος παράγκας. Υπό τους ήχους, πάντα, δημώδους μουσικής, με ελληνικό στίχο.

θεός και δαίμονας

Κι αν είν’ τ’ αστέρια σου πεσμένα στη γη
και οι νύχτες σου εκλιπαρούν την αυγή
κι όλα όσα αγάπησες μια σκάρτη ζαριά
κι ο μόνος φίλος που έχεις η μοναξιά

Εγώ σε θέλω ναι σε θέλω σε θέλω
Με σκισμένα πανιά
Με κομμένα φτερά εγώ σε θέλω

ούτε με πίστεψες

Πως δεν μ’ αγάπησες το ξέρω
κι ας ταξιδέψαμε μαζί…
Με γκρίζο και με θαλασσί,
εκεί που τ’ όνειρό σου ζει
κι φλέβα σου κρυφή πατρίδα,
πως δεν μ’ αγάπησες το είδα.

Λέξη μην πεις το ξέρω,
πως δεν μ’ αγάπησες ούτε με πίστεψες ποτέ.
Λέξη μην πεις κι ας υποφέρω,
πως δεν μ’ αγάπησες το ξέρω.

Πως δεν μ’ αγάπησες το ξέρω,
μα δεν σου το ‘δειξα γιατί
ήταν η θάλασσα ζεστή
κι εγώ καράβι από χαρτί
να λιώνω στον υγρό σου πόθο,
πως δεν μ’ αγάπησες το νιώθω.

Λέξη μην πεις το ξέρω,
πως δεν μ’ αγάπησες ούτε με πίστεψες ποτέ.
Λέξη μην πεις κι ας υποφέρω,
πως δεν μ’ αγάπησες το ξέρω.

[Πόλυς Κυριακού - Γιώργος Ανδρέου - Χρήστος Θηβαίος]

ποιο κρασί

Μ’ έλεγαν μάγισσα που καρδιές ράγισα
Χόρευα κι άργησα, κάθε αρχή κατάργησα
Στο λαιμό το φιλί και στο νου το δάκρυ μου
Πολεμώ κι οι πολλοί πολεμούν την άκρη μου

Πες μου εσύ, να φύγω, να ζήσω ή να χαθώ
Ποιο κρασί στο χώμα να στάξω για να κοιμηθώ
Μεθυσμένο φιλί στο λαιμό το δάκρυ μου
Πολεμώ κι οι πολλοί πολεμούν την άκρη μου

δανεική παρουσία

Σ΄έχω βρει και σε χάνω δανεική παρουσία
έχω τόσα να κάνω και δεν έχουν ουσία

όπου είσαι πηγαίνω δίχως λόγο να πάω
με τους φίλους σου βγαίνω επαφή να κρατάω

Κάποιες μέρες ακούω στη σιωπή τη φωνή σου
πάνε μέρες που λείπεις κι είμαι ακόμα μαζί σου

στόλους σέρνει

Πολιτικός ο στίχος, μα, υπέροχη η αφήγηση. Πατήστε πάνω στο σύνδεσμο και ακούστε το, όσο το διαβάζετε. Εάν δεν σας ικανοποιεί, μάλλον δεν έχετε πολλά να πείτε μαζί μου. Kαμία παρεξήγηση, συμβαίνει.

Σαν πρώιμο σταφύλι η Μαρία
πριν πατήσει ακόμα καν τα δεκατρία
τους άντρες έκανε τυφλά να την ποθούν
σαν τα μυγάκια που πετούν γύρω απ’ τη φλόγα
όταν αντίκριζαν τη ροδαλή της ρόγα
γύρω της τρέχανε, για να τσουρουφλιστούν.
Κατεβαίνει απ το χωριό της στην Αθήνα.
Γερμανοί παντού και λύσσαξε στην πείνα.
Τί άλλο θα βρω για να σας πω ένα παραμύθι,
λόγω πείνας της αμβλύνθηκαν τα ήθη.
Στην Αθήνα της Μαρίας η ομορφιά
ξεπουλήθηκε στη μαύρη αγορά
ένας δοσίλογος την έχει ερωτευτεί
κι αυτή του δίνεται χωρίς να το σκεφτεί