γρανάζι

ο κόσμος μου θυμίζει
γρανάζι που γυρίζει
χωρίς να ξέρει γιατί
γρανάζι που γυρίζει
που ξεφυσάει και τρίζει
σαν μια τρελή μηχανή
κι όταν δεν με ορίζει
με κυνηγάει, με βρίζει
μα εγώ το σκάω σαν παιδί

je ne peux plus

Μέσα μου ο αέρας που φυσά
Δε λέει να ημερέψει
Μου ξεσηκώνει την καρδιά
Και μου σκορπάει τη σκέψη

Σαν σπίθα από πυρκαγιά
Στα ύψη μ΄ανεβάζει
Κι έξω απ΄του κόσμου τ’ όνειρο
Με μια σπρωξιά με βγάζει

πήρες λάθος το δικό μου δρόμο

[επαναλήψεις ... για εμπέδωση]

Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε αγγίξεις το κορμί σου
και το ‘βρεις τσακισμένο απ’ τις πληγές
και γύρω σου κούκλες χλωμές, ανίκανες να ακούσουν τη φωνή σου
κι οι αλήθειες σου, να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές.

[Παύλος]

αιρετική

Δεν ξέρω αν βρίσκεται κρυμμένος
στα νύχια σου ο Θεός
μα εσύ πιο πολύ μου μοιάζεις
για λύκος νηστικός!
Κι όταν στα πρόβατα αγορεύεις
για του έθνους το καλό,
διάολε, σε βλέπω να χορεύεις του κτήνους το χορό.

Πες μου πώς γίνεται η αγάπη
να ζει απ’ τη λέξη εχθρός;;
και πώς θα βρω τη σωτηρία σκυμμένος και βουβός;;
Κι αν πάλι αυτό το τραγουδάκι σου μοιάζει αιρετικό,
διάολε, φύγε από μπροστά μου, μου κρύβεις το Θεό!

Ποιος σκαλίζει το σκοτάδι στην ψυχή μου κι όταν χαίρομαι ποιος κλαίει;
Ποιος παλεύει να μισήσω το κορμί μου κι όταν τ’ αγαπάω ποιος φταίει;
Ποιος φρενάρει και ρημάζει τη ζωή μου κι όταν προχωράω ποιος κλαίει;
Ποιος ζητά να χαμηλώσω τη φωνή μου κι αν του τ’ αρνηθώ ποιος φταίει;

Ποιος φταίει;;

[Γιάννης Αγγελάκας]

Μουσικό διάλειμμα

Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όριά του μοναχά να γυροφέρνω.
Και πως ο κόσμος είν' ανήμερο θεριό
που όταν δαγκώνει, εγώ καλά είναι να σωπαίνω
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
Μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω
και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό ...
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ'αλλάξω!
Μα εγώ, μ'ένα άγριο περήφανο χορό
Σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ!
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ ...
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό!
Θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω!
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ!