στους υπονόμους

Σε λίγο τα πρόσωπα που έκλεψαν φως
θα μοιάσουν της θλίψης αέναος χορός
κι εμείς σιωπηλά θα ζητάμε συγγνώμη
απ’ τον ήλιο που φεύγει χωρίς να νυχτώνει.

Σε λίγο η πίκρα θα σκίσει τα χείλη
θα γίνουμε εχθροί οι καλύτεροι φίλοι
κι εμείς σκυθρωπά θα απαγγέλλουμε στίχους
μιας άθλιας γενιάς, ενός άοσμου πλήθους.

στίχος γεμάτος οργή

Άφησαν τη γύμνια τους και ντύθηκαν
απ’ την πόρτα του Παράδεισου
βγήκαν μ΄αναφιλητά

Στην αρχή ήταν οι σαύρες, η φωτιά και η σπηλιά
κι ένας σέλας που έβαφε τη λάσπη ξανθιά
οι εκρήξεις του σύμπαντος μας δώσαν καρδιά
μα μαγιά ήταν τ’ ατσάλι και ζυμάρι η φωτιά

Με δυο πόλους στηρίξαμε τη ζωή μας για πάντα
Ο έρωτας κι ο θάνατος, στοχασμός στα σαράντα
μα η ελπίδα είναι αυτή που γεννιέται και μένει
στις αυλές των παιδιών σε μια χώρα καμένη

ήρθα εδώ για να υποφέρω

Παραδομένος σε μια μοίρα σκοτεινή
έτσι αφημένος σ’ ένα απόκοσμο παζάρι
να υποφέρω από μια δύναμη κρυφή
με τα κουρέλια μου να ντύνω το φεγγάρι

Γελώντας λούζομαι σε βιβλικές βροχές
κι αν σκοτεινιάζω αγάπη μου μη με φοβάσαι
γιατί ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές
που με τυλίγουν σαν ομίχλη όταν κοιμάσαι

Την ερημιά μου τη στοιχειώνουνε φωνές
πονάει η μνήμη μου κι σκούζει σαν θηρίο
και έτσι για πάντα θα γεμίζω μ’ ενοχές
για τα γλυκά απελπισμένα σου αντίο …

Και εγώ που πάντα ήθελα μέσα σου να ζήσω
σφαδάζω κάτω από έναν ξένο αστερισμό
ήρθα εδώ για να υποφέρω, ν’ αγαπήσω
και να χαθώ.

[Διάφανα Κρίνα]

το τίμημα που πληρώνω

Σου στέλνω αυτό το γράμμα, βγαλμένο
απ΄τα πιο σκοτεινά υλικά του θανάτου της ψυχής μου.

Το σώμα μου, ένα κοχύλι που κάποτε μέσα του πλάγιαζες
αργεί τώρα, κάτω από βρώμικα σεντόνια
αποζητώντας τα μέλη του στ΄απομεινάρια μιας θυσίας.

Οι μέρες εδώ κυλούν σαν μικρά πεπρωμένα του τίποτα
που κατεργάζονται την εκμηδένιση μου
Θρυμματίζουν όλα μου τα άστρα
και μ’ αποδίδουν ξανά στο κενό διάστημα
στα ερωτηματικά και τους τρόμους.

Στα γράφω όλα αυτά , αυτή τη νύχτα
καθώς πίνω το τελευταίο μου ποτό με το Διάβολο
και φυσάει μι’ αργόσυρτη βροχή
φορτωμένη μ΄αναμνήσεις κι αποχαιρετισμούς
και την ανία της ζωής χωρίς εσένα.

Τώρα ξέρεις γιατί δεν απαντώ.
Ξέρεις το τίμημα που πληρώνω.

[Διάφανα Κρίνα]

έπινα γλυκό κρασί

Κάποιος έτρεχε στο πλήθος
κάποιος άλλος όχι εγώ
εγώ τάιζα τους λύκους
και κοιμόμουν στο βουνό

Κάποιος μου ‘κλεψε τα χρόνια
και μου πήρε τη ψυχή
εγώ άκουγα τ’ αηδόνια
κι έπινα γλυκό κρασί

λυπάμαι που δεν έγινα βράχος να ξαποστάσεις

…

Λυπάμαι που δεν έγινα μια θάλασσα για σένα
να με κοιτάς νοσταλγικά με τα μαλλιά βρεγμένα
λυπάμαι που δεν έγινα Σαχάρα να ουρλιάζεις
κάτω από τ’ άστρα από χαρά να κλαις ν’ ανατριχιάζεις
λυπάμαι που δεν έγινα βράχος να ξαποστάσεις
αψηλάφητο να σκύψεις να το πιάσεις.

Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
την άπειρή σου ομορφιά, τον τρυφερό σου ίσκιο
είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
την άπειρή σου ομορφιά μαράθηκα πριν ζήσω.
Πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν για σένα
πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν κανένα.

[Διάφανα Κρίνα]

σκιές ονείρων είμαστε

Το ιστολόγιο τούτο είχε ξεκινήσει με αυτό το τραγούδι. “Επειδή έτσι γιορτάζουν τις αφίξεις” είχα γράψει. Μόνο που το τραγούδι, όπως θα δείτε, αναφέρεται στην αναχώρηση, όχι στην “άφιξη”.

Τα όνειρα που βυζάξαμε με της καρδιάς μας το αίμα
Πεταξαν και χαθήκανε μες της ζωής το ρέμα
Μα τάχα εμείς παντοτινά τ’ άφταστα θα ζητούμε;

Βάλτε να πιούμε

εκεί που το κορμί σου έχει στοιχειώσει

…

Εκεί που οι μεθυσμένοι ψιθυρίζουν
τραγούδια της αγάπης, του χαμού
εκεί που οι νεκροί στριφογυρίζουν
στον ύπνο τους και κλαίνε που και που.

Εκεί που η αγάπη έχει τελειώσει
και σιγοσβήνουν των χαμένων οι λυγμοί
εκεί που το κορμί σου έχουν στοιχειώσει
τουρίστες της ζωής σου θλιβεροί…

δεν φτάνει η οδύνη

Μην κλαις, φαντάζει μάταιο τώρα
Που πέσανε τα πέπλα ξαφνικά
Πώς θες να σ’ αγαπήσουνε με τούτο το σημάδι
που σκάλισες στη μάσκα σου κρυφά;

Μην κλαις, δεν φτάνει η οδύνη!
Δεν φτάνει η θλίψη για ν’ αναστηθείς
Πόσες φορές τα μάτια σου θα κλείσεις
Μπροστά στο ραγισμένο σου είδωλο

κερί που λυώνει

Σβήνει το φως
από τα μάτια μου
κι όλα όσα έζησα
μπρος μου περνάνε.

Στέκομαι εδώ
στον τελευταίο σταθμό
με όλα όσα αγάπησα
και πήγαν χαμένα.

Δεν μετανιώνω πια
όλα ή τίποτα
δάσος και ερημιά
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Σαν νοσταλγώ
πουλιά με παν μακριά
πόνο δεν νιώθω πια
μόνο θυμάμαι.

άκοσμο χάδι

Ξέρω, καθόλου ανοιξιάτικο – όπως ήδη μου επεσημάνθη – ωστόσο, αυτό ήθελα να ακούσω.

Να κρατιέμαι από πάνω σου όταν πονώ
και να γέρνω αργά το κεφάλι στον ώμο,
που δεν τρέμουν τα χέρια σου όλο να φθονώ
δίκαιος φθόνος σ ‘άδικο της ζωής νόμο

Ν ‘αφουγκράζομαι δάκρυα και γέλια υγρά
και ν ‘αφήνω στο βλέμμα σου ένα άκοσμο χάδι
που γεμίζεις μ ‘ανάσες καθώς ξεψυχά
το καλύτερο νιότης αν θες μας το βράδυ

Να κουρνιάζω ερείπιο στα ερείπια επάνω
και να φτύνω σιωπές σ ‘άλλες δυο μου ζωές
που δε τρέχουν τα σύννεφα και πως ν ‘ανασάνω
με πατζούρια κλειστά και θνητούς πνεύμονες.

Να φωλιάζω κρυφά στις ρυτίδες της νιότης
και να ψέλνω αργά το τραγούδι της μάνας
που δεν τρέμουν τα χέρια σου εγώ είμαι ο πότης
είμαι μέτρο, ρυθμός, η ωδή και ο Πάνας

Δεν αντέχουν τα πόδια μου να τρέξουν κοντά σου
σαν κισσός να τυλίξω το κορμί σου που θέλει
που δε θέλει όμως φίδι να γίνει, φαντάσου
να σταλάξει αρμύρα από άγριο μέλι

[Διάφανα Κρίνα]

οι καρδιές σαπίζουν

Μίλησε μου για τα όνειρα
που ‘χουν μέσα χρώματα
καμμένα αστέρια πέφτουν από ψηλά
τρυπώνουν σ ‘άγια χώματα.

Τα ποτήρια μείναν άδεια
ένας φίλος που ‘φυγε νωρίς
το πρόσωπό του καθρεφτίζεται
στις γουλιές μας, στις ματιές μας
στις κραυγές μας, στις καρδιές μας.

El Hombre Solo

Το ήξερε πως θα συμβεί μια μέρα
εκείνη η ρωγμή που κουβαλούσε
-πληγή που έβραζε, σιωπή που αιμορραγούσε-
θα τον θρυμμάτιζε για πάντα πέρα ως πέρα

Τίναξε από πάνω του τη σκόνη
κι αμίλητος προχώρησε στο αγιάζι
τον βρίζαν τα παιδιά πίσω απ’ το Γκάζι
και κάποιος του ‘ριξε νερό απ’ το μπαλκόνι.

Και τα σκυλιά κοιτούσαν δακρυσμένα
να χάνεται στης νύχτας τον πυθμένα
σαν κάποιος που ποτέ του δεν υπήρξε
αυτός που τόσο αγάπησε τον κόσμο.

[Διάφανα Κρίνα]

ξέφτια ματωμένα

Είναι μέρες που πατάω γερά. Κι είναι μέρες που το νοιώθω πως … Ένα φιξάκι, δεν είναι παρά μια στιγμή, κι όμως, μπορεί να γίνει μια ολόκληρη ζωή.

Έτσι θα το περιέγραφε ο Παύλος. Εγώ θα δανειστώ τα δικά του λόγια, μαζί με άλλων. Κι αν μιλάω – συνέχεια – με παραβολές, το ξανάπα, είναι που, η αλήθεια δε λέγεται. Δεν πειράζει, τα έχουν πει όλα οι ποιητές. Δεν είναι ανάγκη να τα λέω όλα εγώ.

Ξυπνάει η σκονισμένη μου χαρά
μέσα απ’ τις λάσπες που κοιμάται τόσα χρόνια
και μου ζητάει ξεχασμένα δανεικά
και λαχταράει μεθυσμένα σταυροδρόμια

Πεινάει η απελπισμένη μου καρδιά,
καταβροχθίζει ό,τι απόμεινε από ‘μένα
και παραδέρνει από δω στο πουθενά
φορώντας ξέφτια της αγάπης ματωμένα.

μυρίζεις ίσκιους

Aγαπημένο, θλιμμένο, όμορφο, περιεκτικό … όπως η σύνθεση της φωτογραφίας. Δε δείχνει κάτι συγκεκριμένο, μα αφήνει να καταλάβουμε πολλά. Και την ερμηνεία, ο καθένας την πάει ως εκεί που δύναται.

Την τέχνη, θα μου πείτε, μπορεί κανείς να την αισθανθεί. Δεν χρειάζεται να την κατανοεί, ούτε να την αναλύσει. Στο οποίο έχω να απαντήσω … δυναμώστε τον ήχο και απολαύστε το. Λέξη προς λέξη.

Από σκοτάδι σε σκοτάδι τριγυρνάς
Μ’ ένα θανάσιμο τρικύμισμα στα μάτια
Μυρίζεις ίσκιους από έρημα δωμάτια
τοπία θλίψης τα αγόρια που αγαπάς

Σαλεύεις πίσω από πεύκα σιωπηλά
προφίλ θανάτου σ’ ένα όνειρο από χιόνι
εκεί που βρίσκεσαι κανένας δε μιλά
μόνο φαντάσματα που κλαίνε μεσ’ τη σκόνη

προώρως απέθανεν

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν’ ακούω
και τους γνώριμους θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ’ έπιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία,
θα με βρουν στο κρεβάτι μου, θε να ‘ρθει ο αστυνόμος,
θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.

Κρίνα

[Ατάκα διαδικτυακού φίλου, κατόπιν ακρόασης μουσικής από τα Διάφανα Κρίνα:]

“Κολλησα… ωραια μουσική. Λες να παθω τίποτα απο τα πολλά κρίνα? Ξέρω μια περιπτωση εγκυμοσύνης απο ένα και μοναδικό!”

…

ένας διάβολος που μέσα μου γελά

Είναι μια χώρα που με διώχνει μακριά
Με κλωτσάει με τα σκυλιά και τους λεπρούς της
Και χτίζει γύρω μου τείχη και κελιά
Για να πετάει τους νόθους γιους της

Είναι ένας δρόμος που δεν βγάζει πουθενά
Μα τον διασχίζω με μια ελπίδα απεγνωσμένη
Γεμάτος δώρα, ξόρκια, φυλαχτά,
Γι’ αυτούς που ζουν στη λησμονιά
Και τριγυρνάνε στη ζωή ξεγελασμένοι

Είναι ένας διάβολος που μέσα μου γελά
Κι ένας θεός που με κοιτάζει βαλσαμωμένος
Κι εγώ ανάμεσα τους μια έρημη σκιά
Να ζητιανεύω απαντήσεις πεινασμένος

Είναι μια αγάπη σαν τον θάνατο γλυκιά
Είναι ένα θαύμα που μ’ αφήνει μαγεμένο
Διψάω γι’ άπειρο, πεινάω για ομορφιά
Είμαι ένα σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά

Μια χώρα, ένας δρόμος, ο θάνατος κι η ομορφιά
Μες στα σκοτάδια τους πλανιέμαι σαν χαμένος
Και κάνω κύκλους μες σ’ αυτήν την ερημιά
Σαν κάποιο σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά
Από ανθρώπους και θεούς καταραμένος

[Διάφανα Κρίνα]

στήνω γιορτές για ανθρώπους που χάνουν

Το τελευταίο διάστημα, το πληκτρολόγιό μου στάζει μαυρίλα. Το παραδέχομαι, μου βγήκε κάπως έτσι. Κάποιος που δε με γνωρίζει μπορεί να θεωρήσει πως είμαι από εκείνα τα άτομα που χρειάζονται την “τραγικότητα” για να αυτοπροσδιορίζονται.

Άτομα που, η αυτολύπηση ορίζει την ύπαρξή τους και τους δίνει λόγο να αναπνέουν. Που ζουν για να γκρινιάξουν πόσο χάλια είναι η ζωή τους και πόσο τη μισούν. Πόσο καλύτερα θα ήταν αν είχαν μεγαλώσει διαφορετικά, αν δεν είχαν σταθεί τόσο άτυχοι, αν οι γονείς τους έδειχναν κατανόηση, αν τους έπαιζαν τα άλλα παιδάκια στο ακριβό ιδιωτικό σχολείο, αν δεν αυτοτραυματίζονταν για να βαυκαλίζονται πως υποφέρουν, αν δεν …

Κι εσύ πρέπει να τους λυπάσαι. Να συμπάσχεις. Να δείχνεις κατανόηση και να υποφέρεις μαζί τους. Να σε σέρνουν μαζί τους στο βούρκο και την αστική μαυρίλα τους. Επειδή έτσι, προσθέτεις νόημα στην άθλια ύπαρξή τους. Επειδή κάτι τέτοιο συζήτησαν με τον ψυχολόγο τους.

Δηλώνουν δυστυχισμένοι, έτσι, γενικά και αόριστα. Όχι παντού όμως: βρίσκουν θύματα, που ασχολούνται μαζί τους. Ανθρώπους που, από υπερβολική ευαισθησία, συμπάσχουν. Και τους ταϊζουν το παραμύθι. Επαναλαμβάνω για όποιον δεν το κατάλαβε: είναι μόνο ένας αρρωστημένος τρόπος να προσδίδουν νόημα και αξία στην άλλως ασήμαντη ζωούλα τους.

σκουριά

Mέσα σε χρόνια δανεικά, απρόσμενα και ξένα
μες στα ποτάμια τα θολά που ζω σα μάυρη σμέρνα
μες στην ανάσα του Βοριά, σε σύμπαντα ηττημένα
Θα σιγοκαίνε σα φωτιά η αγάπη και η λησμονιά.

Θα έχουν τα μάτια μου σκουριά, θα ζω χωρίς εσένα
θα με χλευάζουν τα παιδιά, θα πιω απ’τη μαύρη στέρνα
μες στων μηρών σου τη δροσιά πως ξαποστέναν τρυφερά
τα χέρια μου, δυο ελάφια κουρασμένα.

Κι εγώ που δε μπορώ πια να ξεχάσω τ’όνομά της
να τριγυρνάω εδώ κι εκεί ψάχνοντας τ’άρωμά της,
στον κήπο της Γεσθημανή να ξαγρυπνώ δίχως φωνή
σαν λυπημένο φάντασμα στον τάφο της αγάπης.

[Διάφανα Κρίνα]

σπάω τα είδωλά μου

Μεσ’ στα χαλάσματα σε στοίχειωσε η μιλιά μου
Μα η ματιά μου παραμένει ζωντανή
Δε θέλω να ‘μαι ναυαγός στα ψέματά μου
Και η ζωή μου να φαντάζει υπερβολή.

Θέλω να ‘ρθώ και να σε βρω γυμνό να στέκεις
Να μου μιλάς μ’ αυτή τη γλώσσα τη στεγνή
Από τις πρώτες τις σιωπές μου να απέχεις
Και η ζωή μου να φαντάζει πιο αγνή.

τα πιο υπέροχα πάθη

Με ρωτούν οι χειμώνες, τα σκυλιά μες στο κρύο
Με ρωτούν τα μελτέμια που με κόψαν στα δυο
Με ρωτούν τα φεγγάρια, κι οι νεκροί γαλαξίες
Με ρωτούν τα σκιάχτρα, κι οι σκιές στις γωνίες

Αν κουράστηκα να σέρνω εδώ κι εκεί τη ζωή μου
Αν ακόμα ανασαίνω, αν κοχλάζει η ψυχή μου
Που γυρίζω τις νύχτες, και τι ψάχνω να βρω
Αν αυτό το ναυάγιο εκεί στην άκρη είμαι εγώ

πήρες λάθος το δικό μου δρόμο

[επαναλήψεις ... για εμπέδωση]

Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε αγγίξεις το κορμί σου
και το ‘βρεις τσακισμένο απ’ τις πληγές
και γύρω σου κούκλες χλωμές, ανίκανες να ακούσουν τη φωνή σου
κι οι αλήθειες σου, να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές.

[Παύλος]

ένας άθλιος σκοπός

Γράψαμε τραγούδια, που μιλούσαν για τη θλίψη
Των άρρωστων, δυσάρεστων, και μάταιων δεσμών

Γράψαμε τραγούδια, που μιλούσαν για τη θλίψη
Των άρρωστων, δυσάρεστων, και μάταιων δεσμών
Παίξαμε με στίχους, που γελούσαν με την πίστη
Των άτυχων, των άσχημων, των άδοξων θνητών

θέλει η πουτάνα να κρυφτεί …

… και το blog δεν την αφήνει!

Έτσι κάπως λέει μια παλιά παροιμία. :)

Έτσι τη θυμάμαι δηλαδή.

Αν αφορά εμένα?

Γιατί … μοιάζω να προσπαθούσα να κρυφτώ!?  ;)

Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα
στεκότανε κοντά στη φωτιά
και δυο μαύρα πουλιά της φέρναν μηνύματα
από μια αγάπη παλιά: “ποτέ πια”!

νύχτα με καταράστηκες

Νύχτα που κρύβεις μέσα σου τον πιο μεγάλο ήλιο
αυτήν που αγαπώ …
Νύχτα λιμάνι απάνεμο, αν μόνος απομείνω,
σε σένα θα δοθώ.

Της νύχτας η κρυφή θωριά και της καρδιάς η ψύχρα
είναι βαριά, αν μονάχα η εικόνα της μου μείνει
όνειρο θα ‘ναι ψεύτικο, στα χείλη μου μια πίκρα
σαν Μανδραγόρα το φιλί μου η μοναξιά θα πίνει.

ses besoins

“J’en ai besoin!”

“Il faudra être moi ton besoin!”

Alors, qu’est-ce qu’on fait maintenant?

…

Αν είχα μια ατσαλένια καρδιά
ένα στήθος γεμάτο με οξυγόνο
αν είχα μια παιδική ανεμελιά
στη ζωή μου ούτε έναν πόνο.

σκλάβοι του Χρόνου

Πρέπει να’σαι πάντα μεθυσμένος.
Εκεί είναι όλη η ιστορία: είναι το μοναδικό πρόβλημα.
Για να μη νιωθετε το φριχτό φορτίο του Χρόνου
που σπάζει τους ώμους σας και σας γέρνει στη γη,
πρέπει να μεθάτε αδιάκοπα.
Αλλά με τι;
Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει.
Αλλά μεθύστε!

δεν πατάς πια πουθενά

Μην κλαις, φαντάζει μάταιο τώρα
που πέσανε τα πέπλα ξαφνικά.

Πώς θες να σ’ αγαπήσουνε μ’ ετούτο το σημάδι
που σκάλισες στη μάσκα σου κρυφά;!

Μην κλαις, δεν φτάνει η οδύνη,
δεν φτάνει η θλίψη για ν’ αναστηθείς.
Πόσες φορές τα μάτια σου θα κλείσεις
μπροστά στο ραγισμένο σου είδωλο.

από δαίμονες τρελούς

Πάνω μου γέρνει ένας σακάτης ουρανός
ριγούν τ’ αστέρια, πέφτουν στο αδιάβροχό μου
είναι συνήθεια που έχω από μικρός
ν΄ αγαπάω ό,τι με σπρώχνει στο χαμό μου

Κι έτσι βυθίζομαι στην άβυσσο μ΄ απόγνωση
αφού μακριά σου έτσι κι αλλιώς είμαι χαμένος …
η αγάπη είναι ένας σκύλος απ΄ την κόλαση
και εγώ έχω φτάσει εκεί και την προσμένω.

Υφαίνω σάβανα με ήλιους παιδικούς
αναρωτιέμαι αν θα βρω κάποιο σου χνάρι
μαθαίνω νέα σου από δαίμονες τρελούς
απ΄ αστροναύτες που σε είδαν στο φεγγάρι

Ας ήτανε

Να ξημερώνει μέσα σου η ζωή μου

να’χουν τα μάτια σου αλάτι απ’ τα παλιά

Να ξεφυσάει μέσα μου η πνοή σου

Να’χουν τα χέρια μου γεμίσει με πουλιά

Αλίμονο, δεν βρέχει στην αυλή μου

Δεν έχει ο ήλιος σου τη θέρμη απ’ τα παλιά

Ας ήτανε να πλάγιαζα μαζί σου

Να’ταν η πρώτη και μαζί, στερνή φορά

Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου;

Να κλείνουν οι πληγές μου μόνο με φιλιά …

Δεν θα δειπνήσω πια με τη μορφή σου

Δεν θα ζητήσω βάλσαμο απ’ τα παλιά

Θα μπω σε ένα πλοίο και θα ρωτήσω

Στον άλλο κόσμο αν μοιράζουνε φιλιά

Αλίμονο δεν βρέχει στην αυλή μου

Δεν έχει ο ήλιος σου τη θέρμη απ’ τα παλιά

Ας ήτανε να πλάγιαζα μαζί σου

Να’ταν η πρώτη και στερνή φορά

Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου;

Να κλείνουν οι πληγές μου μόνο με φιλιά

Έχει γεμίσει το μπουκάλι μου αλήθειες

Μα η καρδιά σου είναι ένα ψέμμα απ’ τον βορρά

Ας είν’ τα χέρια σου τα μάτια και η πνοή σου

να μ’ αγκαλιάζουνε αιώνια ψεύτικα

Να με κοιτάνε φευγαλέα ερωτικά

Να ξεφυσάει η πνοή σου απ’ τον βορρά …

[Διάφανα Κρίνα - Μικρές Αλήθειες]

Αλάτι απ’ τα παλιά

Να ξημερώνει μέσα σου η ζωή μου

Να ‘χουν τα μάτια σου αλάτι απ’ τα παλιά

Να ξεφυσάει μέσα μου η πνοή σου

Να ‘χουν τα χέρια μου γεμίσει με πουλιά …

Αλίμονο δεν βρέχει στην αυλή μου

δεν έχει ο ήλιος σου τη θέρμη απ’ τα παλιά.

Ας ήτανε να πλάγιαζα μαζί σου,

Να ‘τανε η πρώτη και μαζί η στερνή φορά.

Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου

να κλείνουν οι πληγές μου μόνο με φιλιά;!

Δεν θα δειπνήσω πια με τη μορφή σου,

δεν θα ζητήσω βάλσαμο απ’ τα παλιά.

Θα μπω σε ένα πλοίο και θα ρωτήσω

στον άλλο κόσμο αν μοιράζουνε φιλιά.

Αλίμονο! Δε βρέχει στην αυλή μου.

Δεν έχει ο ήλιος σου τη θέρμη απ’ τα παλιά.

Ας ήτανε να πλάγιαζα μαζί σου,

να ‘τανε η πρώτη και μαζί η στερνή φορά

Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου,

να κλείνουν οι πληγές μου μόνο με φιλιά;!

Έχει γεμίσει το μπουκάλι μου αλήθειες,

μα η καρδιά σου είναι ένα ψέμα απ’ τον βορρά.

Ας ειν’ τα χέρια σου, τα μάτια και η πνοή σου

να μ’ αγκαλιάζουνε αιώνια ψεύτικα.

Να με κοιτάνε φευγαλέα ερωτικά.

Να ξεφυσάει η πνοή σου απ’ τον βορρά.

[Μικρές Αλήθειες – Διάφανα Κρίνα  - Ανεστόπουλος Θάνος]

[Άκουσα την τελευταία εκπομπή του βράχου και θυμήθηκα ...]

VI

Η ανάσα σου ήτανε η πρώτη μου πατρίδα.

Η μυρωδιά σου ήταν ο πρώτος μου εθισμός.

Πάει καιρός που έχω φύγει απ’ τη Θήβα

και περιφέρομαι, σακάτης και τυφλός.

Καθαγιασμένος στα νερά της λησμονιάς σου,

εξουθενωμένος απ’ τα έργα και τις μέρες σου

θητεύω δίπλα σ’ αγάπες ξοφλημένες

γιατί τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου.

Παραχωρώ το άθλιο κορμί μου, τις πληγές μου

να εξασκηθούν οι μανιακοί και οι αρχάριοι.

Θεέ μου, πώς ξεραθήκαν έτσι οι πηγές μου

που ξεδιψούσαν ναυαγοί, λεγεωνάριοι.

Και θα πληρώνω σαν αντίτιμο στο χρόνο

τη μοναξιά για όλα τα χάδια που ζητούσα

για την αγάπη που με βύθισε στον πόνο

κι έτσι σακάτεψα, εσένα, που αγαπούσα!

Άραγε, θα θυμάται κάποιος το όνομά μας,

της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια;

Τα πάθη μας, τις λύπες τα δεινά μας;

Άραγε, υπήρξαμε ποτέ στα ονειρά μας;

Άραγε, θα θυμάται κάποιος το όνομά μας,

της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια;

Τα πάθη μας, τις λύπες τα δεινά μας;

Άραγε, υπήρξαμε ποτέ στα ονειρά μας;

Άραγε, υπήρξαμε ποτέ στα ονειρά μας;

Άραγε, θα θυμάται κάποιος το όνομά μας;

Άραγε, θα θυμάται κάποιος το όνομά μας;

Άραγε, υπήρξαμε ποτέ στα ονειρά μας;

[Διάφανα Κρίνα, Τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου, Παντελής Ροδοστόγλου]

Octobre

Κάποιος έτρεχε στο πλήθος

κάποιος άλλος όχι εγώ

Κάποιος έτρεχε στο πλήθος

κάποιος άλλος όχι εγώ

εγώ τάιζα τους λύκους

και κοιμόμουν στο βουνό …

Κάποιος μου ‘κλεψε τα χρόνια

και μου πήρε τη ψυχή

εγώ άκουγα τ’ αηδόνια

κι έπινα γλυκό κρασί …

Κάποιος ζούσε τη ζωή μου

μες το σπίτι μου είχε μπει

τον κοιτούσα απ ‘το φεγγίτη

που ‘στρωνε να κοιμηθεί …

Κάποιος έκλαιγε με τύψεις

για όσα πρόδωσα εγώ

για όλα αυτά που ‘χα αγαπήσει

για όλα αυτά που δε θα δω!

Κάποιος φεύγει μ ‘ένα πλοίο

κάποιος που δεν είμαι ‘γω

στη προβλήτα μες το κρύο

λυπημένα τον κοιτώ …

Κάποιος έκλαιγε με τύψεις

για όσα πρόδωσα εγώ

για όλα αυτά που ‘χα αγαπήσει

για όλα αυτά που δε θα δω

για όλα αυτά που δε θα δω!

[Διάφανα Κρίνα - Ροδοστόγλου Παντελής - "Για όλα αυτά που δε θα δω"]

Snap test

 

Γλείφω το οξύ απ’ τις ρωγμές των χειλιών σου

και προσπαθώ να σου απαλύνω τον πόνο.

Τα χρόνια που περάσανε μ’ αφήσανε μόνο

να ψάχνω την πνοή μου στο νεκρό εαυτό σου …

Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια

που ριγούν στην αγάπη και στον τρόμο.

Πήρες λάθος το δικό μου δρόμο

και ψάχνεις το φως μου σε σβησμένα αστέρια …

Η απουσία σου με εξουθενώνει!

…

[Διάφανα Κρίνα - Έγινε η απώλεια συνήθειά μας]