η πλατεία (δεν) ήταν γεμάτη

Όταν τo τηλέφωνο χτύπησε, καθόμουν στο δερμάτινο καναπέ του δικηγόρου μου. Περίμενα να συζητήσουμε ένα σοβαρό θέμα που με απασχολεί.

Δεν τον είχα ξανακούσει ποτέ. Δεν έτυχε να τα πούμε από κοντά. Είχαμε μόνο ανταλλάξει κάτι γραπτά μηνύματα, που έχω πλέον σβήσει. Είχαμε πει να βρεθούμε σε κάποιο ουζερί, αλλά δυστυχώς – για λόγους ανωτέρας βίας – ακυρώθηκε. Έκτοτε δεν επικοινωνήσαμε πάλι.

[Προσπαθώ να είμαι διακριτική, δεν ήθελα να προκαλέσω και κανένα πρόβλημα ή καμία παρεξήγηση. Κι επειδή οι γυναίκες είμαστε περίεργα τραίνα ... προσέχω.]

“Μήπως είσαι στο Σύνταγμα;”

δεν είν’ άνοιξη

Μη νομίζετε ότι είναι άσχετο: γι’ αυτό θα χιονίσει το τριήμερο. Επειδή ώρες ώρες τα παίρνω στο κρανίο και [νομίζω πως] αντέχω να ‘μαι μοναχή.

Είχα μια αγάπη, αχ καρδούλα μου,
που ‘μοιαζε συννεφάκι, συννεφούλα μου.
Σαν συννεφάκι φεύγει ξαναγυρνάει
μ’ αγαπά τη μια την άλλη με ξεχνάει.

Κι ένα βράδυ αχ καρδούλα μου
διώχνω ξαφνικά τη συννεφούλα μου.
Δεν αντέχω άλλο πια να με γελάει
μ’ αγαπάει τη μια την άλλη με ξεχνάει.

Κι έρχεται ο Απρίλης αχ καρδούλα μου
να κι ο Μάης συννεφούλα μου.
Δίχως τραγούδι, δάκρυ και φιλί
δεν είναι άνοιξη φέτος αυτή.

Συννεφούλα, συννεφούλα να γυρίσεις σου ζητώ
και τριγύρνα μ’ όσους θέλεις κάθε βράδυ.
Δεν αντέχω άλλο να ‘μαι μοναχός
μ’ αγαπάς τη μια κι ας με ξεχνάς την άλλη.

[Διονύσης Σαββόπουλος]

(τ)ώρα

Όταν δε βρίσκεις εσύ χρόνο να κάνεις κάτι … πρέπει πάντα να σου περνάει από το μυαλό, ότι θα βρει κάποιος άλλος.

Σκληρή πραγματικότητα, διαπίστωση #4.578.

όταν ο κόσμος μας θα καίγεται

Αφιερωμένο στο ΣΥΝ, φυσικά. Αλήθεια, σύντροφοι, τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει νέα συνιστώσα, ή θα αυτονομηθείτε στη Βουλή;

[Ρητορικό είναι ... πλάκα κάνω!]

Θα πείτε ότι προτρέχω, αλλά τον Ιανουάριο, θα δείτε νέο σχήμα κυβέρνησης: ΠΑΣΟΚ, Ντόρα και οι φίλοι της (υπό το νέο κόμμα) και Κουβέλης και οι φίλοι του (άνευ Παπαδημούλη, τον οποίο συμπαθώ ιδιαιτέρως και αυτές τις μέρες τον συμπάθησα ακόμα περισσότερο).

Ο χρόνος θα με διαψεύσει … ή όχι.

Μη, μην το πεις
οι παλιοί μας φίλοι
μην το πεις
για πάντα φύγαν.
Μη, το μαθα πια
τα παλιά βιβλία, τα παλιά τραγούδια
για πάντα φύγαν.

Πέρασαν οι μέρες που μας πλήγωσαν.
Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει
τη δική σου μελαγχολία
κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις
με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις.

Πέρασαν για πάντα
οι παλιές ιδέες, οι παλιές αγάπες
οι κραυγές.
Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Όμορφη είναι αυτή η στιγμή, να το ξαναπώ
όμορφη να σας μιλήσω
βλέπω πυρκαγιές
πάνω από λιμάνια πάνω από σταθμούς
κι είμαι μαζί σας.

Όταν ο κόσμος μας θα καίγεται
όταν τα γεφύρια πίσω μας θα κόβονται
εγώ θα είμαι εκεί να σας θυμίζω
τις μέρες τις παλιές.

[Αλκίνοος Ιωαννίδης - Διον. Σαββόπουλος]

[και από Μαρίζα Κωχ]

Αφιερωμένο

Σαν βγω απ’ αυτή τη φυλακή, κανείς δε θα με περιμένει.
Οι δρόμοι θα ‘ναι αδειανοί κι η πολιτεία μου πιο ξένη.
Τα καφενεία όλα κλειστά κι οι φίλοι μου ξενιτεμένοι.
Αέρας θα με παρασέρνει … κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή.

Κι ο ήλιος θ’ αποκοιμηθεί, μες στα ερείπια της Ολύνθου.
Θα μοιάζουν πράγματα του μύθου οι φίλοι μου και οι εχθροί.
Μαρμαρωμένοι θα σταθούν, οι ρήτορες κι οι λωποδύτες,
ζητιάνοι εταίρες και προφήτες, μαρμαρωμένοι θα σταθούν.

Μπροστά στην πύλη θα σταθώ, με τις κουβέρτες στη μασχάλη
κι αργοκουνώντας το κεφάλι θα χαιρετήσω το φρουρό.
Χωρίς βουλή, χωρίς Θεό, σαν βασιλιάς σ’ αρχαίο δράμα,
θα πω τη λέξη και το γράμμα. Μπροστά στην πύλη θα σταθώ …

[Διονύσης Σαββόπουλος]

Κατάλαβες, Βασίλη;