μη με φοβάσαι

Κι αν είμαι rock μη με φοβάσαι
έγινα κιόλας τριάντα χρονώ
νύχτες αγρύπνιας να με θυμάσαι
anafranil και triptizol.

Μη με φοβάσαι μη με φοβάσαι
νύχτες αγρύπνιας να με θυμάσαι
μη με φοβάσαι μη με φοβάσαι
κι αν είμαι rock να με θυμάσαι

ήλιος

Δεν θα πω πολλά. Μόνο αυτό:

Η καλύτερη είδηση που άκουσα σήμερα ήταν πως η Μυρσίνη Λοϊζου, κόρη του γνωστού και αγαπημένου συνθέτη, απαγόρευσε στο ΠΑΣΟΚ να κάνει χρήση του “Ήλιου” (Καλημέρα Ήλιε) τον οποίο έχει συνθέσει ο πατέρας της.

Πολλές φορές ανέφερα ότι ο καπιταλισμός πολεμιέται καλύτερα εκ των έσω. Στο βαθμό τουλάχιστον που παίζουμε άμυνα, εις έκαστος και όχι ομαδικά (επίθεση). Εάν η κόρη του συνθέτη έχει τα πνευματικά δικαιώματα, σημαίνει ότι παίζει με τους κανόνες του συστήματος.

δε στο είπα ακόμα

Επειδή κάποια πράγματα τα έχει πει πολύ ομορφότερα από μένα ο ποιητής … :)

Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή
που δεν την αρμενίσαμε ακόμα.
Το πιο όμορφο παιδί δε μεγάλωσε ακόμα.

Τις πιο όμορφες μέρες,
τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα.
Δεν τις ζήσαμε ακόμα.

Κι ό,τι πιο όμορφο,
κι ό,τι πιο όμορφο θα ‘θελα να σου πω,
δε στο ‘πα ακόμα, δε στο ‘πα ακόμα.

[Ναζίμ Χικμέτ, μτφ. Γ. Ρίτσος]

[Μάνος Λοϊζος]

Από τα “Γράμματα στην αγαπημένη” του μεγάλου Τούρκου [γεννημένου στη Θεσσαλονίκη, ειρήσθω εν παρόδω] ποιητή …

Όμορφο πού’ναι να σε συλλογιέμαι
Μέσα απ’ τους θορύβους του θανάτου
Και της νίκης
Να συλλογιέμαι εσένανε
Μέσα απ’ τη φυλακή
Κι έχοντας περασμένα τα σαράντα

μπρος μου θα σε ξαναδώ

Η μέρα κείνη δε θ’ αργήσει
που μπρος μου θα σε ξαναδώ
το φως του ήλιου θα ραγίσει
και συ θα τρέχεις προς τα δω

θε να σκορπά το μέτωπό σου
χρυσή βροχή στον ουρανό
και θα ‘ν’ τ’ ωραίο πρόσωπό σου
κι απ’ το φεγγάρι πιο χλωμό

Κι όταν θα σμίξουν οι καρδιές μας
όλα θα λάμψουνε αλλιώς
και θα χαθεί μες τις σκιές μας
όλος ο κόσμος ο παλιός

Η μέρα κείνη δε θ’ αργήσει
κυνηγημένο μου πουλί
σε πήρε κάποτε η δύση
σε ξαναφέρνει η ανατολή

[Δ. Γαλάνη - Μάνος Λοϊζος]