έτσι μαθαίνω

Η αγωνία μου είναι φως
Μες στο σκοτάδι που γυρνάω
Και μου θυμίζει διαρκώς
Πού έχω να πάω

Η αγωνία μου είναι φως
Πάνω απ’ τη λάσπη που βουλιάζω
Και μου θυμίζει διαρκώς
Πού να κοιτάζω

Η αγωνία είναι φωτιά
Που αχρηστεύει το μυαλό μου
Μα έτσι μαθαίνω αληθινά
Τι είναι δικό μου

отверстий ii

Не революционню, не поискю, не лопню,
не иду назад или вперед,
и все, что я хочу любить,
не содрогнуться меня больше!

Вокруг меня, тени были заморожены.
И еще я протянула руку.
Что я хотела делать … Я забыла.
Я буду ждать … Я буду ждать,
пока не помню, я подожду!

плавление мои глаза на свет телевидение,
с грустный мелодию затишье, меня хотят спать.
Те, кто проходят места отчаянию,
подвергнуться амнезией!

Неудивительно для меня, также, не понимаю
как еще я существую, несмотря все это.
Я хочу чтобы выбраться отсюда, и я буду еще жить (??),
внутри туман, который ставит на сон сердце.

Вокруг меня, битое стекло,
а еще я смотрю
что я хотела, чтобы увидеть … Я забыл!
Я буду ждать … Я буду ждать!
Пока вы не помню, я подожду!

[отверстий]

 

κρυφό ζόρι

Δεν είναι όλα εμφανή, όχι αν δεν έχεις μάθει να παρατηρείς καλά τους ανθρώπους. Κρυφό ζόρι … μόνο για το απαίδευτο μάτι. Εμφανέστατο για τον έμπειρο παρατηρητή. Αρκεί να τον νοιάζει αρκετά. Ο καθένας έχει από ένα, τουλάχιστον. Ορισμένοι τραβάνε πολλά ζόρια. Και ενίοτε, τα σέρνουν μαζί, σε όλη τη ζωή τους.

[Κι αν σου μιλάω με παραβολές, είναι γιατί ... η αλήθεια δε λέγεται.]

…

Ξεχνάς πετώντας μακριά
ξεθωριασμένες φάτσες
γριές νεράιδες, κουρασμένα ξωτικά
ζευγάρια να σαλταίρνουν απ’τις ταράτσες.

je me leverais

Μπορεί να με έχεις από κάτω
και με το ζόρι να με θάβεις στη σιωπή
Να επιμένεις πως μου αξίζει ένα άδειο πιάτο
Και σαν σκυλί να με κλωτσάς μες στη βροχή
Μα όσο κι αν θες να το πιστεύεις
πως μου ‘χεις πάρει κιόλας την ψυχή
Κι όταν ακόμα θα νομίζεις
πως μια για πάντα έχω χαθεί
εγώ θα φλέγομαι
θ’ ανθίζω
θα γιορτάζω
θ’ ανατέλλω
θα σε καίω…
Θα καταστρέφω με τραγούδια της ψυχής σου το μπουρδέλο
Θα ανατέλλω !

Βάλε φωτιά σ’ό,τι σε καίει!

Νύχτα για αλκοόλ απόψε. Το σηκώνει και ο καιρός … που παίζει μαζί μας.

Σκέτο, με πάγο, με εσπεριδοειδή (λεμονο-πορτοκαλόφλουδες), με αλάτι, με πίκλες, με σόδα …

[Όχι, ποτέ με την ακατονόμαστη!!]

Αρκεί να είναι με παρέα. Αυτό είναι το βασικό συστατικό! ;)

[Παρένθεση: Δε γαμιούνται και οι φόροι ειδικής κατανάλωσης και το ΔΝΤ και όλοι αυτοί που θέλουν να μας πηδήξουν τον τρόπο ζωής μας;!]

Κι επειδή το ξεροσφύρι δεν είναι στην κουλτούρα μας … προσφορά ένα τραγούδι, εχμ … της τάβλας, ή της κάβλας. Διαλέξτε εσείς, ποια σας ταιριάζει καλύτερα … ;)  Εγώ, τις επιλογές μου τις έχω ήδη κάνει.

[Je sais, έχω ξεφύγει προς λαχαναγορά τον τελευταίο καιρό ... πού είναι η espoir με τα γαλλικά και το πιάνο;!]

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή
κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο
κι αν τ’ άφηνες θ’ ανοίγαν μια ρωγμή
απ’ το μικρό κελί σου ως το άπειρο

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ’ τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ’ τη στάχτη …
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί