πλύνε τις πληγές

Φεύγω μα πάντα γυρνάω σε σένα
Ό,τι και να πεις, όσο κι αν πονά
Σκέψεις που ουρλιάζουν
στιγμές που σ’ αρπάζουν
Λάγνες ρωγμές, θορυβώδεις σιωπές…

Πως πονάει ένα χάδι μου λες
Άκου τα λόγια μου πριν γίνουν χτες

Ζήσ’ ένα ψέμα για θέατρο θέμα
Τόσες φορές οι ίδιες σκηνές
Σκέψεις σα λάβα παράτα τες, τράβα!
Τράβα μακριά όσο πιο μακριά

toujours et plus

Τώρα η βραδιά,
γλυκιά που φτάνει,
θα μου γλυκάνει
και την καρδιά.
Τ’ αστέρια εκεί
θα δω, θα νιώσω
οι άνθρωποι πόσο
είναι κακοί.
Κλαίοντας θα πω:
«Άστρα μου, αστράκια
τ’ άλλα παιδάκια
θα τ’ αγαπώ.
Ας με χτυπούν
πάντα κι ακόμα.
Θα ‘μαι το χώμα
που το πατούν.
Άστρα, καθώς
άστρα και κρίνο,
έτσι θα γίνω
τώρα καλός.»

[Κ. Καρυωτάκης - Παιδικό]

[Yπόγεια Ρεύματα]

pour tout ça

Για μια περήφανη στιγμή που δεν ξεκίνησε ποτέ
για μιαν ακούραστη ψυχή που δεν προσπάθησε ποτέ
για κάτι θέλω ηρωικά … που δεν βοήθησαν ποτέ
Για αυτά που άξιζαν τελικά, μα δεν τ’ αγάπησα αρκετά

Για τις κρυμμένες μου ζωές που κυβερνάν τις φανερές
για κάτι απόψεις σταθερές που τριγυρνάνε σαν τρελές
Για όλα αυτά που έχω δει και τίποτα δεν μου ‘χουν πει
Για όλα αυτά που έχουν κρυφτεί …
γι ‘αυτά που έχουν ξεχαστεί …

[Υπόγεια Ρεύματα]

θεούς να βρεις να κάψεις

Ασάλευτος ο ουρανός αγέρας που με χωράει
δαίμονες που μου στέρησαν οργή
Ασάλευτες οι μέρες πια, που ονόματα αλλάζουν
φίλοι που τις ανάγκες μας κρυφά αρπάζουν

Και φεύγουν μακριά και χάνονται
Και φεύγουν μακριά και χάνονται
Και φεύγουν μακριά και χάνονται

Σωρός μου κάτω οι ψυχές η μια πάνω στην άλλη
αγγίζουνε αγγίζονται στης μοίρας το μαγκάλι
κι εσύ που χρόνια μου ζητάς θεούς να βρεις να κάψεις
στα σύννεφα να ξενυχτάς να τρέξεις να πετάξεις

Να φύγεις μακριά να χάνεσαι
Να φύγεις μακριά να χάνεσαι
Να φύγεις μακριά να χάνεσαι

Δεν ξέρω αν οι αλήθειες μου αντέχουν στο χρόνο
η αν είναι μόνο ψέματα που έφτιαξα κρυφά
Δεν ξέρω αν η ανάσα μου έμαθε απ’ το δρόμο
η αν απλά με συγχωρώ πριν βάλω τη θηλιά …

Και φεύγω μακριά και χάνομαι
Και φεύγω μακριά και χάνομαι
Και φεύγω μακριά και χάνομαι

Και φεύγω μακριά και χάνομαι
Και φεύγω μακριά και χάνομαι
Και φεύγω μακριά και χάνομαι

[Yπόγεια Ρεύματα]

Αποχαιρετισμός του 2010 και όλων όσων έφερε. Επειδή, έτσι πρέπει.

χαμόγελο μεταξωτό

Λακκούβες που δεν παίζονται στου ονείρου μου τους δρόμους
χαμόγελο μεταξωτό
μ’ αρέσει το άγγιγμά σου
μ’ αρέσει το ασημόδετο γλυκό αγκάλιασμά σου

Και θέλω, θάλασσες του Απρίλη μου,
αρμύρα απ’ της ψυχής σου την πληγή
αρμύρα απ’ της καρδιάς σου την πηγή
θέλω να θες τα πάντα!!