θα’μαι σκυλί

To λες και αγωνιστικό αυτό το τραγουδάκι. Αποφασιστικός, αυτοπροσδιορίζεται και δεν χαρίζεται. Γενναία τραβάει τον κλήρο του και σπάει στην ορμή των χρόνων.

Καταλήγει να μην είναι με το πλήθος, αλλά αυτό δεν τον τρομάζει. Το παρατηρεί, το κρίνει. Ο καθένας θα πάρει αυτό που του αξίζει. Θα είναι άγγελος ή σκυλί, επειδή και ξέρει και είναι αρκετά αποφασισμένος να το πράξει.

Μια φορά θα χαίρεσαι κι έναν καιρό θα τρέμεις
Του πρωινού η παγωνιά θα σου τρυπάει τα στήθη
Καθένας μας στο στρόβιλο ετούτης της ανέμης
χρωστάει ένα θάνατο και ένα παραμύθι

τυλίχτηκα

Βρέχει κι εγώ τυλίχτηκα
σ’ αυτή την αγκαλιά
στα σκουριασμένα σύννεφα στα φύλλα
στης βρεγμένης γης τη μυρωδιά

Ας ήτανε να πνιγώ σαν μια σταγόνα
μέσα στα χείλια σου εγώ
βροχή μου σκέπασε αυτή τη γωνιά
τούτο το σώμα που διψά

ούτε με πίστεψες

Πως δεν μ’ αγάπησες το ξέρω
κι ας ταξιδέψαμε μαζί…
Με γκρίζο και με θαλασσί,
εκεί που τ’ όνειρό σου ζει
κι φλέβα σου κρυφή πατρίδα,
πως δεν μ’ αγάπησες το είδα.

Λέξη μην πεις το ξέρω,
πως δεν μ’ αγάπησες ούτε με πίστεψες ποτέ.
Λέξη μην πεις κι ας υποφέρω,
πως δεν μ’ αγάπησες το ξέρω.

Πως δεν μ’ αγάπησες το ξέρω,
μα δεν σου το ‘δειξα γιατί
ήταν η θάλασσα ζεστή
κι εγώ καράβι από χαρτί
να λιώνω στον υγρό σου πόθο,
πως δεν μ’ αγάπησες το νιώθω.

Λέξη μην πεις το ξέρω,
πως δεν μ’ αγάπησες ούτε με πίστεψες ποτέ.
Λέξη μην πεις κι ας υποφέρω,
πως δεν μ’ αγάπησες το ξέρω.

[Πόλυς Κυριακού - Γιώργος Ανδρέου - Χρήστος Θηβαίος]

καβάλα στο σκοτάδι

Τόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω,
κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπο μου
με τα δυο σου χείλια να αφήσεις
μια ανάσα στη ζωή μου.

Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει,
καπνό και πυρετό,
στο γυάλινο το κύμα τ’ όνομά σου
φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου.

Και στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστεί
σαν αλμυρό τραγούδι που σου φέρνει
ερωτευμένο το νερό.

Και στο διάβολο πουλάω τη ψυχή μου εγώ,
για να βρεθώ απόψε τυλιγμένος
στου κορμιού σου το βυθό.

douleur

Όταν με σκέφτεσαι το νιώθω
όταν σου λείπω μου μιλάς
στην αγκαλιά σου με ζητάς
όμως μακριά μου θες να μένεις …

Ξέρεις τι θέλω, τι αγαπάω
τα χρώματα, τις μουσικές
τον πυρετό μου εσύ τον καις
κι όμως μακριά μου επιμένεις …

Κι όταν σε ψάξω διψασμένος
να πιω από σένα φως και ζάλη
εσύ θα σκύψεις το κεφάλι
και με τα μάτια σου θολά
πριν φύγεις για άλλη μια φορά
θα πεις ο πόνος νίκησε πάλι …

σαν νύχτα βαθιά

Κράτησέ με σα να με γεννούσες
σαν ωκεανός που αναζητούσες
όπως ο ουρανός τον άσωτό του γιο.

Κράτα με κι αρχίζει ο κόσμος τώρα.
Κράτα με που πέθανα σαν χώρα.
Κράτησέ με σα να ζήλευες ξανά.

Μείνε για ν`αντέξω το χρόνο
πριν με γκρεμίσει.
Μόνο εσένα θέλω
ένα δρόμο να μου χαρίσεις.

πώς μπορώ να σε θυμάμαι;

Και τι μπορώ να πω για σένα
που να ‘ναι εσύ
λέξεις με δέρμα και μαλλιά
γραμματικές για την αφή
χέρια πλεγμένα

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις
απ’ το πρωί να μου γελάς
κι όταν την πόρτα θα ανοίγεις
να είναι σαν να μ’ αγαπάς

Και πώς μπορώ να σε θυμάμαι
και να ‘σαι εσύ
τα γέλια σου σαν τα νερά
μια ήσυχη λέξη στ’ αυτί
και να νικάμε …

[Χρήστος Θηβαίος]

…

πήρες λάθος το δικό μου δρόμο

[επαναλήψεις ... για εμπέδωση]

Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε αγγίξεις το κορμί σου
και το ‘βρεις τσακισμένο απ’ τις πληγές
και γύρω σου κούκλες χλωμές, ανίκανες να ακούσουν τη φωνή σου
κι οι αλήθειες σου, να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές.

[Παύλος]

κι ας ταξιδέψαμε μαζί

Πως δεν μ’ αγάπησες το ξέρω
κι ας ταξιδέψαμε μαζί…
Με γκρίζο και με θαλασσί,
εκεί που τ’ όνειρό σου ζει
κι φλέβα σου κρυφή πατρίδα,
πως δεν μ’ αγάπησες το είδα.

Λέξη μην πεις το ξέρω,
πως δεν μ’ αγάπησες ούτε με πίστεψες ποτέ.
Λέξη μην πεις κι ας υποφέρω,
πως δεν μ’ αγάπησες το ξέρω.

να σε δικάζω

Θέλω να σου στείλω μια λευκή κόλλα χαρτί
γιατί είσαι η μόνη που μπορεί τη σιωπή μου να διαβάζει
Ήσουν παράθυρο που άντεξε στου αέρα την οργή
μα λύγισες στ’ αρώματα του Μάη

Μια γεύση τρικυμίας στα χείλια σου να υφαίνεις
δυο χείλια που αργήσανε πολύ να ξεδιψάσουν
Κι εγώ καΐκι που ερωτεύτηκε μαζί σου να πνιγεί
απόψε ταξιδεύω στα νερά σου