menace

Ένα

Δύο

Τρία

… πολλά Πολυτεχνεία !

[Και δικτυακά]

Hasta siempre, παντού, διαρκώς …

Επειδή ο αγώνας για την δημοκρατία δεν είναι σπριντ. Είναι μαραθώνιος.

 

Ας ήτανε

Να ξημερώνει μέσα σου η ζωή μου

να’χουν τα μάτια σου αλάτι απ’ τα παλιά

Να ξεφυσάει μέσα μου η πνοή σου

Να’χουν τα χέρια μου γεμίσει με πουλιά

Αλίμονο, δεν βρέχει στην αυλή μου

Δεν έχει ο ήλιος σου τη θέρμη απ’ τα παλιά

Ας ήτανε να πλάγιαζα μαζί σου

Να’ταν η πρώτη και μαζί, στερνή φορά

Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου;

Να κλείνουν οι πληγές μου μόνο με φιλιά …

Δεν θα δειπνήσω πια με τη μορφή σου

Δεν θα ζητήσω βάλσαμο απ’ τα παλιά

Θα μπω σε ένα πλοίο και θα ρωτήσω

Στον άλλο κόσμο αν μοιράζουνε φιλιά

Αλίμονο δεν βρέχει στην αυλή μου

Δεν έχει ο ήλιος σου τη θέρμη απ’ τα παλιά

Ας ήτανε να πλάγιαζα μαζί σου

Να’ταν η πρώτη και στερνή φορά

Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου;

Να κλείνουν οι πληγές μου μόνο με φιλιά

Έχει γεμίσει το μπουκάλι μου αλήθειες

Μα η καρδιά σου είναι ένα ψέμμα απ’ τον βορρά

Ας είν’ τα χέρια σου τα μάτια και η πνοή σου

να μ’ αγκαλιάζουνε αιώνια ψεύτικα

Να με κοιτάνε φευγαλέα ερωτικά

Να ξεφυσάει η πνοή σου απ’ τον βορρά …

[Διάφανα Κρίνα - Μικρές Αλήθειες]

έκπληξη

Μερικές φορές, το έχω ξαναπεί, συμβαίνουν τα πιο “αναπάντεχα” πράγματα.

Για παράδειγμα, βλέπεις τον υπάλληλο του Δήμου ο οποίος είναι επιφορτισμένος με το φρικτό καθήκον να μαζεύει τα απορρίμματα, με εκείνη την φόρμα εργασίας που θυμίζει εντελώς “συνεργείο” κατάσταση.

Από μακριά, υποθέτεις ότι είναι τύπος που θα ακούει Καζαντζίδη, Ρέμο, Πλούταρχο και γενικώς, ό,τι σκυλά κυκλοφορεί στην επικράτεια. Και μόλις πλησιάζει, παθαίνεις πλάκα, γιατί διαπιστώνεις ότι ακούει *δυνατά* Leonard Cohen!!

…

V + 001

Avoir une fille
Une petite opale
Des yeux qui brillent
Une peau si pâle

Χαρωπά τα δύο μου χέρια τα χτυπώ

Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας;

ποτέ δε λένε την αλήθεια!

Ο κόσμος … υποφέρει και πεινά

κι εσείς τα ίδια παραμύθια!

[Διον. Σαββόπουλος]

в прошлые времена

Moυ κάνει εντύπωση πώς, ψάχνοντας κανείς τη λέξη ДЕНЬГИ (χρήματα) καταλήγει εδώ!

Eπειδή όμως είναι χυδαία η απασχόληση με κάτι τόσο ευτελές, ας ασχοληθούμε με κάτι … ρομαντικότερο:

Я так хочу с тобою снова повстречаться,

une ombre qui te suit

S’il fallait le faire, j’arrêterais la terre
J’éteindrais la lumière, que tu restes endormi
S’il fallait pour te plaire lever des vents contraires
Dans un désert sans vie, je trouverais la mer

Et s’il fallait le faire, j’arrêterais la pluie
Elle fera demi-tour le reste de nos vies
S’il fallait pour te plaire t’écouter chaque nuit
Quand tu parles d’amour, j’en parlerais aussi

Que tu regardes encore dans le fond de mes yeux
Que tu y vois encore le plus grand des grands feux
Et que ta main se colle sur ma peau, où elle veut
Un jour si tu t’envoles, je suivrais, si je peux

Et s’il fallait le faire, je repousserais l’hiver
A grands coups de printemps et de longs matins clairs
S’il fallait pour te plaire, j’arrêterais le temps
Que tous tes mots d’hier restent à moi maintenant

Que je regarde encore dans le bleu de tes yeux
Que tes deux mains encore se perdent dans mes cheveux
Je ferai tout plus grand et si c’est trop ou peu
J’aurais tort tout le temps, si c’est ça que tu veux

Je veux bien tout donner, si seulement tu y crois
Mon cœur veut bien saigner, si seulement tu le vois
Jusqu’à n’être plus rien que l’ombre de tes nuits
Jusqu’à n’être plus rien qu’une ombre qui te suit …

(ερμηνεία: Patricia Kaas, στίχοι – μουσική: Anse Lazio, Fred Blondin)

bez tebya

Δεν την ήξερα, την έμαθα από το anti.

Εδώ ντυμένη … και εδώ όχι απαραίτητα.

Μπορείτε να πείτε ό,τι θέλετε, εγώ τη βρίσκω έκτακτη!

[Kαι σύμφωνα με τις κακές γλώσσες, το ίδιο και ο Μελ Γκίμπσον.]

Κάνοντας δε μια ανασκόπηση του “έργου” της Οξάνα Πατσέπα, διακρίνω σαφή βελτίωση.

…

Πρωί χωρίς εσένα,

βράδυ χωρίς εσένα,

χρόνος χωρίς εσένα …

δεν καταλαβαίνω!

Αφιερωμένο

Σαν βγω απ’ αυτή τη φυλακή, κανείς δε θα με περιμένει.
Οι δρόμοι θα ‘ναι αδειανοί κι η πολιτεία μου πιο ξένη.
Τα καφενεία όλα κλειστά κι οι φίλοι μου ξενιτεμένοι.
Αέρας θα με παρασέρνει … κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή.

Κι ο ήλιος θ’ αποκοιμηθεί, μες στα ερείπια της Ολύνθου.
Θα μοιάζουν πράγματα του μύθου οι φίλοι μου και οι εχθροί.
Μαρμαρωμένοι θα σταθούν, οι ρήτορες κι οι λωποδύτες,
ζητιάνοι εταίρες και προφήτες, μαρμαρωμένοι θα σταθούν.

Μπροστά στην πύλη θα σταθώ, με τις κουβέρτες στη μασχάλη
κι αργοκουνώντας το κεφάλι θα χαιρετήσω το φρουρό.
Χωρίς βουλή, χωρίς Θεό, σαν βασιλιάς σ’ αρχαίο δράμα,
θα πω τη λέξη και το γράμμα. Μπροστά στην πύλη θα σταθώ …

[Διονύσης Σαββόπουλος]

Κατάλαβες, Βασίλη;

IV

Suddenly something has happened to me
as I was having my cup of tea.
Suddenly I was feeling depressed,
I was utterly and totally stressed.

Do you know you made me cry?
Do you know you made me die?

And the thing that gets to me,
is you’ll never really see.
And the thing that freaks me out,
is I’ll always be in doubt.

It is a lovely thing that we have.
It is a lovely thing that we …
It is a lovely thing, the animal,
the animal instinct.

So take my hands and come with me,
we will change reality.
So take my hands and we will pray.
They won’t take you away.
They will never make me cry, no,
they will never make me die.

And the thing that gets to me,
is you’ll never really see.
And the thing that freaks me out,
is I’ll always be in doubt.

The animal, the animal,
the animal instinct in me.
It’s the animal, the animal,
the animal instinct in me.
It’s the animal, it’s the animal,
it’s the animal instinct in me …

[Cranberries – “The animal instinct”]

Voyage-voyage

Au dessus des vieux volcans
Glissant des ailes sous les tapis du vent
Voyage Voyage
Eternellement
De nuages en marecages
De vent d’Espagne en pluie d’equateur
Voyage voyage

actualité

Ληστέψανε την τράπεζα
και τι με νοιάζει εμένα;
Δεν είμαι με κανέναν!

Σου λέω καλά της κάνανε
γιατί μας προκαλούσε.
Γεμάτη εκατομμύρια, ενώ κι ο Θεός πεινούσε!

Περαστικοί, αδιάφορα,
εκάτσαν κι εκοιτούσαν.
Του διευθυντή της οι κοιλιές,
κι αυτούς τους ενοχλούσαν.

Κάποιος πανικοβλήθηκε
μπας κι ήτανε ο γυιός του
κι ο ιδρωμένος λογιστής,
μπας κι ήταν ανεψιός του;

Κι όσο για τον ταμία
που πήγε ν’ αμυνθεί,
όταν αναρωτήθηκε για ποιόν και το γιατί,
“στα τέτοια μου” ψυθίρησε
και γέμισε τις τσάντες.

“Αντε και καλή τύχη μάγκες!”

Στο μπάτσο βλέπεις πέρασε μονάχα η κοροϊδία,
να έχει την ψευδαίσθηση πως είναι εξουσία.

Και τώρα η χήρα του με δυο ορφανά,
με τρεις κι εξήντα σύνταξη, τη μοίρα βλαστημά
και μια γνωστή αιτία…

Ψωρο-κορώνα-γράμματα
στο τζόγο της ζωής
“Επάγγελμα;” “Ποιό επάγγελμα;”
“Τί επάγγελμα;” “Ληστής”

Τα τέρατα δικάστηκαν με μάρτυρα την πείνα,
αποκλεισμένα μια ζωή σε ακούσια καραντίνα.
Η απελπισιά περίστροφο και σφαίρες της, οι ανάγκες.
Αντε και καλή τύχη μάγκες!

[Παύλος Σιδηρόπουλος - "Άντε και καλή τύχη μάγκες!"]

Αλάτι απ’ τα παλιά

 

 Να ξημερώνει μέσα σου η ζωή μου

Να ‘χουν τα μάτια σου αλάτι απ’ τα παλιά

Να ξεφυσάει μέσα μου η πνοή σου

Να ‘χουν τα χέρια μου γεμίσει με πουλιά …

Αλίμονο δεν βρέχει στην αυλή μου

δεν έχει ο ήλιος σου τη θέρμη απ’ τα παλιά.

Ας ήτανε να πλάγιαζα μαζί σου,

Να ‘τανε η πρώτη και μαζί η στερνή φορά.

Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου

να κλείνουν οι πληγές μου μόνο με φιλιά;!

Δεν θα δειπνήσω πια με τη μορφή σου,

δεν θα ζητήσω βάλσαμο απ’ τα παλιά.

Θα μπω σε ένα πλοίο και θα ρωτήσω

στον άλλο κόσμο αν μοιράζουνε φιλιά.

Αλίμονο! Δε βρέχει στην αυλή μου.

Δεν έχει ο ήλιος σου τη θέρμη απ’ τα παλιά.

Ας ήτανε να πλάγιαζα μαζί σου,

να ‘τανε η πρώτη και μαζί η στερνή φορά

Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου,

να κλείνουν οι πληγές μου μόνο με φιλιά;!

Έχει γεμίσει το μπουκάλι μου αλήθειες,

μα η καρδιά σου είναι ένα ψέμα απ’ τον βορρά.

Ας ειν’ τα χέρια σου, τα μάτια και η πνοή σου

να μ’ αγκαλιάζουνε αιώνια ψεύτικα.

Να με κοιτάνε φευγαλέα ερωτικά.

Να ξεφυσάει η πνοή σου απ’ τον βορρά.

 

[Μικρές Αλήθειες – Διάφανα Κρίνα  - Ανεστόπουλος Θάνος]

[Άκουσα την τελευταία εκπομπή του βράχου και θυμήθηκα ...]

VI

Η ανάσα σου ήτανε η πρώτη μου πατρίδα.

Η μυρωδιά σου ήταν ο πρώτος μου εθισμός.

Πάει καιρός που έχω φύγει απ’ τη Θήβα

και περιφέρομαι, σακάτης και τυφλός.

Καθαγιασμένος στα νερά της λησμονιάς σου,

εξουθενωμένος απ’ τα έργα και τις μέρες σου

θητεύω δίπλα σ’ αγάπες ξοφλημένες

γιατί τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου.

Παραχωρώ το άθλιο κορμί μου, τις πληγές μου

να εξασκηθούν οι μανιακοί και οι αρχάριοι.

Θεέ μου, πώς ξεραθήκαν έτσι οι πηγές μου

που ξεδιψούσαν ναυαγοί, λεγεωνάριοι.

Και θα πληρώνω σαν αντίτιμο στο χρόνο

τη μοναξιά για όλα τα χάδια που ζητούσα

για την αγάπη που με βύθισε στον πόνο

κι έτσι σακάτεψα, εσένα, που αγαπούσα!

Άραγε, θα θυμάται κάποιος το όνομά μας,

της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια;

Τα πάθη μας, τις λύπες τα δεινά μας;

Άραγε, υπήρξαμε ποτέ στα ονειρά μας;

Άραγε, θα θυμάται κάποιος το όνομά μας,

της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια;

Τα πάθη μας, τις λύπες τα δεινά μας;

Άραγε, υπήρξαμε ποτέ στα ονειρά μας;

Άραγε, υπήρξαμε ποτέ στα ονειρά μας;

Άραγε, θα θυμάται κάποιος το όνομά μας;

Άραγε, θα θυμάται κάποιος το όνομά μας;

Άραγε, υπήρξαμε ποτέ στα ονειρά μας;

[Διάφανα Κρίνα, Τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου, Παντελής Ροδοστόγλου]

What the hell am i doin’ here? I don’t belong here!

Από Κ.Ελευθεροτυπία κάτι για τη δύναμη των καταναλωτών και των μέσων που έχουμε στα χέρια μας:

Χωρίς μεσάζοντες στο Ιντερνετ

Η μουσική βιομηχανία στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Οι δισκογραφικές έρχονται αντιμέτωπες πλέον και με τα συγκροτήματα. Πρόσφατα, η αγγλική ροκ μπάντα Radiohead άφησε ελεύθερους τους χρήστες του Ιντερνετ να κατεβάσουν το νέο της άλμπουμ. Με τι κόστος; Οσο θέλει ο καθένας. Το «κατέβασαν», πάνω από ένα εκατομμύριο χρήστες από τους οποίους περισσότεροι από 400.000 επέλεξαν να πληρώσουν από 4 έως 12 δολάρια. Εκτιμάται ότι η μπάντα έβαλε στην τσέπη από 6 έως 10 εκατ. δολάρια. Ολα δικά της, αφού ούτε δικαιώματα υπήρξαν για λογαριασμό κάποιας δισκογραφικής, ούτε έξοδα παραγωγής και διανομής.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ – 02/12/2007

Ανδρείκελα

Άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε,

παρά όποιος πατάει πάνω μας καθώς διαβαίνει.

(Κ. Καρυωτάκης)

un mariage noir

Κάποτε πήγα κι εγώ,

μια τρελή να παντρευτώ,

μια γυναίκα ουρλιαχτό,

που στον γάμο εμφανίσθη

με μαύρο νυφικό κι ουίσκι,

κόντεψα να τρελαθώ.

Altamira

Στην Altamira πήγαινε από το λύκειο. O barman εκείνη την εποχή έμοιαζε με γνωστό ροκ αστέρα (αχ!). Τον χάζευε μαζί με τις συμμαθήτριές της στις εξόδους τους, τον συζητούσαν τα πρωινά στο σχολείο. Κάποιοι συμμαθητές της δεν τον έβλεπαν με καλό μάτι. Ας όψεται ο ανδρικός ανταγωνισμός!

Το λύκειο κάποτε τελείωσε, η παρέα σκόρπισε στους πέντε ανέμους, αλλά η Altamira παρέμεινε. Απειλήθηκε προσωρινά από μια φωτιά, μα επανήρθε. Εξελίχθηκε σε σταθερό σημείο αναφοράς. Κινητά δεν υπήρχαν. Τα ραντεβού ήταν κλεισμένα στο γνωστό μαγαζί. Εν ανάγκη, περνούσες από εκεί & άφηνες μήνυμα στο μπαρ τι ώρα θα ξαναπεράσεις.

pluie

…

Το πρόσωπο της μέρας χαρακώνει
η αργυρή λεπίδα της βροχής
κι όμως η λάμψη αυτή που με κυκλώνει
είναι η βροχή μιας άλλης εποχής
Και σε χρονιές σε παίρνει
που η μοίρα σε μοίρανε να δεις μέσα απ’ το χώμα
του ρόδου του εκατόφυλλου τη σπείρα
το άλικο παράξενό του χρώμα
Αυτή η βροχή που τα τζάμια θολώνει
Στην ξεχασμένη αυλή μιας γειτονιάς
Αλλοτινής τα σταφύλια χρυσώνει
Στην ξεχασμένη αυλή μιας γειτονιάς.

[Υπόγεια Ρεύματα - Βροχή]

 …

 

Octobre

Κάποιος έτρεχε στο πλήθος

κάποιος άλλος όχι εγώ

Κάποιος έτρεχε στο πλήθος

κάποιος άλλος όχι εγώ

εγώ τάιζα τους λύκους

και κοιμόμουν στο βουνό …

Κάποιος μου ‘κλεψε τα χρόνια

και μου πήρε τη ψυχή

εγώ άκουγα τ’ αηδόνια

κι έπινα γλυκό κρασί …

Κάποιος ζούσε τη ζωή μου

μες το σπίτι μου είχε μπει

τον κοιτούσα απ ‘το φεγγίτη

που ‘στρωνε να κοιμηθεί …

Κάποιος έκλαιγε με τύψεις

για όσα πρόδωσα εγώ

για όλα αυτά που ‘χα αγαπήσει

για όλα αυτά που δε θα δω!

Κάποιος φεύγει μ ‘ένα πλοίο

κάποιος που δεν είμαι ‘γω

στη προβλήτα μες το κρύο

λυπημένα τον κοιτώ …

Κάποιος έκλαιγε με τύψεις

για όσα πρόδωσα εγώ

για όλα αυτά που ‘χα αγαπήσει

για όλα αυτά που δε θα δω

για όλα αυτά που δε θα δω!

 

[Διάφανα Κρίνα - Ροδοστόγλου Παντελής - "Για όλα αυτά που δε θα δω"]

Καλό μήνα

Ένα χειμωνιάτικο πρωί
έφυγα απ’ το σπίτι σαν τρελή
ο αέρας μου τρυπούσε
το κορμί και μου ζητούσε
μιά απόφαση ηρωική

Πήρα εφημερίδα και στυλό
βρήκα διαμέρισμα φτηνό
τρία νοίκια να το κλείσω
έπιπλα για να το ντύσω
και δεν θέλω να σε ξαναδώ!

Ήρθε η νύχτα η σκληρή κι’ εγώ
νοιώθω σαν απόκληρη εδώ
θέλω πίσω να γυρίσω
και συγνώμη να ζητήσω
αλλά ντρέπομαι να σου το πω …

Πώς χωρίς εσένα είμαι μισή
δεν πετιέται έτσι μιά ζωή
θέλω πίσω να γυρίσω
και συγνώμη να ζητήσω
μα με κυνηγάει μιά φυγή.

(Ελένη Βιτάλη)

Αντιρατσιστο-μάνα

Αντιγράφω :Το τριήμερο 29, 30 Ιούνη και 1 Ιούλη, στο 4ο Πάρκο Παραλίας (Στάση Σχολή Τυφλών) θα πραγματοποιηθεί το 10ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Περισσότερα στο : http://orgilaou.blogspot.com/

Allons y!

Το ετήσιο αντιρατσιστικό φεστιβάλ στην Αθήνα, θα γίνει στις 6-8 Ιουλίου.

Δε θα είμαι εκεί (μακριά γαρ). Αλλά εσείς, μπορείτε να πάτε!

Όσο για τις χαζές δικαιολογίες του Πρυτανικού Συμβουλίου, ε, πρώτη φορά είναι που συνεργάζονται με τις “αρχές”;

Περαστικά!

Είναι 27. Είχε όνειρα. Πολλά όνειρα.

Τελείωσε τις σπουδές της, εργαζόταν, έφτιαχνε την καρριέρα της σιγά σιγά.

Έκανε σχέδια για την προσωπική ζωή της. Είχε μια μόνιμη σχέση που πήγαινε καλά. Στο μυαλό της γύριζε η ιδέα των παιδιών.

Ήταν όμορφη. Μια κοπέλα που μπαίνει στο δωμάτιο και δεν μένει κανένας άντρας ασυγκίνητος. Λεβέντικο σώμα, λεβέντικη ματιά. Τα μάτια της σε διαπερνούσαν και βλέπανε μες στην ψυχή σου.

Amor mio, si muero y tu no mueres

Αγάπη μου, αν πεθάνω κι εσύ ζήσεις

…

Όμως, αγάπη, η αγάπη αυτή δεν τελείωσε,

κι όπως δεν είχε γέννα, έτσι δεν έχει

θάνατο. Μοιάζει με μακρύ ποτάμι

που αλλάζει μόνο χώματα και χείλια.

(Pablo Neruda,

εκατό ερωτικά σονέτα,
μετάφραση Ηλία Ματθαίου)

Pero este amor, amor, no ha terminado,

y asi como no tuvo nacimiento

no tiene muerte, es como un largo rio,

solo cambia de tierras y de labios.

Η αμαρτωλή Μαρία

Το πορνό εισέβαλε στη ζωή μας δυναμικά εδώ και δύο χρόνια. Από τη στιγμή που ο Τύπος διαπίστωσε ότι με τη διανομή φτηνού πορνό μπορούσε να ανεβάσει δραστικά το τιράζ του, δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει αυτό το νέο «εργαλείο».

Συνειδητή επιλογή ήταν. Κάποιοι δε διστάζουν να γίνουν πωλητές πορνό. Άλλοι, σέβονται περισσότερο αυτό που κάνουν και προτιμούν να χάσουν σε τιράζ. Τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά. Καταγράφονται σε σχετικό αφιέρωμα της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας.

Μέχρι που οι εκπρόσωποι της Δικαστικής Εξουσίας αποφάσισαν να λάβουν μέτρα.

Γιατί;

Η ύστατη στιγμή

Είχε τα μαλλιά της δεμένα κότσο. Δεν περίσσευε ούτε μια τρίχα που να μην είχε πιαστεί σωστά. Είχαν πάνω μεγάλες ποσότητες λακ για να μείνουν στη θέση τους. Το μακιγιάζ της άψογο, από το eye liner ως το αυστηρό περίγραμμα των χειλιών. Μικροσκοπικά σκουλαρίκια “πέρλες” στα αφτιά της, ίσα ίσα για να θυμίζουν ότι είναι γυναίκα. Ένα μοναδικό δαχτυλίδι, λευκόχρυσο με ρουμπίνι μεσαίου μεγέθους κοσμούσε τα δάχτυλά της. Τα νύχια της είχαν γαλλικό μανικιούρ, διακριτικό αλλά με τέλεια συμμετρία.

Φορούσε λευκό πουκάμισο, μεσάτο, κουμπωμένο σχεδόν ως το τελευταίο κουμπί. Από κάτω μια γκρίζα στενή φούστα, χωρίς το παραμικρό άνοιγμα, που τελείωνε λίγο πάνω από τα γόνατά της. Και στο τελείωμα, μαύρες κλασσικές δερμάτινες γόβες με οχτάποντο ψιλό τακούνι και μαύρο λεπτό καλσόν, 10 den. Αν κρατούσε έναν χαρτοφύλακα, θα μπορούσε να βρεθεί σε επαγγελματική συνάντηση.

Avant que …

Πριν γεράσω θα ζήσω – [Φόβοι του πρίγκηπα]

Δεν είναι τόσο η μουσική -ροκ άκουσμα- ή η ερμηνεία -ΟΚ, εκεί, παρόλο που δεν ειδικεύομαι, πάσχει.

 
Είναι κυρίως η υπόσχεση. Μοιάζει με πείσμα, με χτύπημα της γροθιάς στο τραπέζι.

Snap test

 

Γλείφω το οξύ απ’ τις ρωγμές των χειλιών σου

και προσπαθώ να σου απαλύνω τον πόνο.

Τα χρόνια που περάσανε μ’ αφήσανε μόνο

να ψάχνω την πνοή μου στο νεκρό εαυτό σου …

Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια

που ριγούν στην αγάπη και στον τρόμο.

Πήρες λάθος το δικό μου δρόμο

και ψάχνεις το φως μου σε σβησμένα αστέρια …

Η απουσία σου με εξουθενώνει!

…

[Διάφανα Κρίνα - Έγινε η απώλεια συνήθειά μας]