τα μεγάλα τα κυνήγια

Εμβληματικό τραγούδι, εμβληματικές εποχές. Επί προσωπικού: επέζησα το πρώτο εξάμηνο στην ξενιτειά λιώνοντας ένα CD με τα καλύτερα του Μαρκόπουλου, αλλά και με Σαββόπουλο, Σιδηρόπουλο, Άσιμο κλπ. Έτσι γλίτωσα το πολιτισμικό σοκ. Εποχές όχι απλά προ-διαδικτύου και κινητών … αλλά και σταθερό τηλέφωνο ήταν δύσκολο να αποκτήσεις.

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές
τ’ αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
σου μάθαινε το αύριο και το χθες
μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
με του καιρού δεμένος τις κλωστές

των συφοριασμένων

Είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·
είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
παίρνουμ’ επάνω μας· κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Aχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μάς τρομάζει.—

δεν είναι ανάγκη να φωνάξω

Διάβασα κάτι θλιβερό χθες: η φετινή πρωτομαγιά, δεν είναι ούτε αργία, ούτε απεργία. Είναι ανεργία.

Τότες βγάζαν λόγους στις ξύλινες εξέδρες, στα μπαλκόνια, φωνάζαν τα ραδιόφωνα, ξανάλεγαν τους λόγους, Πίσω απ’ τις σημαίες κρυβόταν ο φόβος, μέσα στα τύμπανα αγρυπνούσαν οι σκοτωμένοι. Κανείς δεν καταλάβαινε τίποτα.

Οι σάλπιγγες μπορείνα δίναν το ρυθμό στα βήματα, δε δίναν το ρυθμό στη καρδιά. Ψάχναμε το ρυθμό. Εμείς αγρυπνούσαμε, μαζεύαμε τη σκόρπια βουή των δρόμων, μαζεύαμε τα σκόρπια βήματα, βρίσκαμε το ρυθμό, τη καρδιά τη σημαία.

Λοιπόν δεν είναι ανάγκη να φωνάξω για να με πιστέψουν, να πουν:” Όποιος φωνάζει έχει το δίκιο”.

απήχηση

Πάντως δεν θα διαρκούσανε πολύ. Η πείρα
των χρόνων με το δείχνει. Aλλ’ όμως κάπως βιαστικά
ήλθε και τα σταμάτησεν η Μοίρα.
Ήτανε σύντομος ο ωραίος βίος.
Aλλά τι δυνατά που ήσαν τα μύρα,
σε τι εξαίσια κλίνην επλαγιάσαμε,
σε τι ηδονή τα σώματά μας δώσαμε.

της επανάστασης

Στη δεύτερη επέτειο της έλευσης του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της Κομισιόν στη χώρα (a.k.a. “τρώεικα”), θέλω να κάνω μια “αφιέρωση”. Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν αυτό:

Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά
πέσανε πάνω στην εργατιά
άγρια κράζουν, για αίμα διψούν
τον Δημητρώφ στην κρεμάλα να δουν

Τον Τάνεφ και Ποπώφ
τον Ντέλμαν κι άλλους
αντιφασίστες αρχηγούς
και στην Καντώνα
χιλιάδες σφάζουν
προλεταρίους ηρωικούς

οι ξωμάχοι

Κάντε τη Μεγάλη Παρασκευή πολιτική δήλωση.

Κι αν δεν ξέρετε πώς, ακούστε αυτό, να πάρετε ιδέες:

Έπεσε ο άνεμος, σιωπή.

Στη γωνιά της κάμαρας,

ένα αλέτρι συλλογισμένο, περιμένει τ’ όργωμα.

Ακούγεται πιο καθαρά,

το νερό που κοχλάζει στο τσουκάλι.

Αυτοί που περιμένουν στον ξύλινο πάγκο,

είναι οι φτωχοί,

οι δικοί μας οι δυνατοί,

είναι οι ξωμάχοι κι οι προλετάριοι,

κάθε τους λέξη είναι ένα ποτήρι κρασί

sérénité

Eίσαι ψυχή μου η κόρη που τη σβήνει ολοένα,
κάποιος έρωτας πικρός,
που λησμονήθηκε κοιτώντας προς τα περασμένα
κι έτσι θα απομείνει…
Κατάμονη σε μι’ακρη όπως εκείνοι σε παρατούν
ο κόσμος ο καιρός..
‘Ενας ακόμη θά’σουνα νεκρός
αν οι νεκροί δεν είχαν τη γαλήνη…

[Νίκος Ξυλούρης - Κ. Καρυωτάκης - Λ. Θάνος]

τόσο που έκαμες

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μια μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυο χρόνια πέρασαν που γράφω
κ’ ένα ειδύλλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Aλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
κι απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ’ ανεβώ ο δυστυχισμένος.»

όλα περνάνε

Τα σπίτια φυτρώνουν και αυτά σαν τα λουλούδια
Μαραίνονται και αυτά με τα χρόνια, σαν τα λουλούδια
Άμα παίζαμε το video της ζωή μας γρήγορα, θα μέναμε εκστατικοί
Μπαίνεις για πρώτη φορά στο σπίτι σου αγκαλιά στα χέρια, μόλις γεννιέσαι
Βγαίνεις μετά, αγκαλιά στα χέρια ή με το καρότσι
Μετά με τα παπούτσια σου, τα πρώτα
Μετά με ένα παιχνίδι στο χέρι και έναν σκούφο μέχρι τα μάτια
Και το άλλο χέρι στο χέρι των γονιών
Μετά κρατάς μία σάκα
Μετά μόνο τα κλειδιά και ένα πουλόβερ
«Που ήσουνα τόσες ώρες»;
«Άσε με μάνα!»

σου φυλάω μουσικές

Με το ίδιο μακό
και με κέφι κακό
φύγαν μέρες
Το φεγγάρι απ’ τη μια
και του κόσμου η ζημιά
βάλαν βέρες

Τι θα κάνεις εσύ;
Είναι εννιά και μισή
τον καπνό μου φυσάω
Και προτού να λουστώ
σταυρουδάκι Χριστό
μες στα δόντια κρατάω

Φυλάξου

Υπάρχει αρκετή προδοσία, μίσος
βία
Παραλογισμός στον μέσο άνθρωπο
Για να τροφοδοτήσει οποιονδήποτε στρατό μια
Οποιαδήποτε μέρα.
ΚΑΙ Οι Καλύτεροι Στο Φόνο Είναι Αυτοί
Που Κηρύσσουν Το Αντίθετο.

ΚΑΙ Οι Καλύτεροι Στο Μίσος Είναι Αυτοί
Που Κηρύσσουν Την Αγάπη.
ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
ΕΙΝΑΙ – ΤΕΛΙΚΑ – ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ
ΚΗΡΥΣΣΟΥΝ ΤΗΝ
ΕΙΡΗΝΗ

παράνομος έγινε κι ο ήλιος

Χαμογελάμε κατά μέσα. Αυτό το χαμόγελο, το κρύβουμε τώρα.
Παράνομο χαμόγελο, όπως παράνομος έγινε κι ο ήλιος,
παράνομη και η αλήθεια. Κρύβουμε το χαμόγελο,
όπως κρύβουμε στην τσέπη μας, τη φωτογραφία της αγαπημένης μας,
όπως κρύβουμε την ιδέα της λευτεριάς, ανάμεσα στα δυο φύλλα της καρδιάς μας.
Όλοι εδώ πέρα έχουμε έναν ουρανό και το ίδιο χαμόγελο.
Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. Αυτό το χαμόγελο,
κι αυτόν τον ουρανό, δεν μπορούν να μας τα πάρουν.

[Γιάννης Ρίτσος - Νίκος Ξυλούρης - Χρήστος Λεοντής]

Μικρόκοσμος

Επέτειος μίας λαϊκής εξέγερσης σήμερα. Δεν έγινε έτσι στα ξαφνικά.

Όποιος την έζησε ξέρει ότι είχε αρχίσει αρκετές μέρες νωρίτερα. Το μνημόσυνο του “Γέρου της Δημοκρατίας” [a.k.a. του παππού του ΓΑΠ] στις αρχές του Νοέμβρη, μετατράπηκε σε λαϊκή διαδήλωση.

Το αποτέλεσμα του Πολυτεχνείου ήταν η αλλαγή δικτάτορα. Περάσαμε στον Ιωαννίδη. Για λίγο.

Έχει ήδη ξαναγίνει κάτι αντίστοιχο; Το αποτέλεσμα της φετινής 28ης Οκτωβρίου ήταν η αλλαγή δικτάτορα Πρωθυπουργού. Για πόσο;

Όταν ετούτο το άστρο, που το φως του
πέφτει τώρα στα μάτια μου
σα μια μικρή σταγόνα.
‘Οταν ετούτο το άστρο, πρώτη του φορά έσκισε τα σκοτάδια του κενού.
Πάνω στη γη δεν υπήρχε μήτε ένα πανδοχείο.
Τα αστέρια ήτανε γέρικα κι η γης ήτανε βρέφος.
Είναι μακριά απο μας τ’αστέρια.

Μακριά,μακριά, πολύ-πολύ μακριά.

ανάγκη να ρυθμίζω

Μ’ έχουν τρομάξει κάποια νύχτα οι μεθυσμένοι
κάτι αυτοκίνητα που βγαίνουν ξαφνικά
στο πρόβλημα μου, η φωνή σου θυμωμένη
είδα μια ανάσταση χωρίς βεγγαλικά
και τότε τρόμαξα, τρόμαξα
πως ειν’ οι ευτυχισμένοι

κάμαρες κρυφές

Στης ηδονής το σπίτι όταν μπήκα,
δεν έμεινα στην αίθουσα όπου γιορτάζουν
με κάποια τάξιν αναγνωρισμένοι έρωτες.

Στες κάμαρες επήγα τες κρυφές
κι ακούμπησα και πλάγιασα στες κλίνες των.

Στες κάμαρες επήγα τες κρυφές
που τώχουν για ντροπή και να τες ονομάσουν.

отверстий ii

Не революционню, не поискю, не лопню,
не иду назад или вперед,
и все, что я хочу любить,
не содрогнуться меня больше!

Вокруг меня, тени были заморожены.
И еще я протянула руку.
Что я хотела делать … Я забыла.
Я буду ждать … Я буду ждать,
пока не помню, я подожду!

плавление мои глаза на свет телевидение,
с грустный мелодию затишье, меня хотят спать.
Те, кто проходят места отчаянию,
подвергнуться амнезией!

Неудивительно для меня, также, не понимаю
как еще я существую, несмотря все это.
Я хочу чтобы выбраться отсюда, и я буду еще жить (??),
внутри туман, который ставит на сон сердце.

Вокруг меня, битое стекло,
а еще я смотрю
что я хотела, чтобы увидеть … Я забыл!
Я буду ждать … Я буду ждать!
Пока вы не помню, я подожду!

[отверстий]

 

στίγματα

Είναι κάποια τραγούδια που τα έχουμε δέσει με σημαντικές στιγμές της ζωής μας και κάθε φορά που τα ακούμε, επανέρχεται ο ίδιος πόνος. Όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Εγνώρισα κάποια φορά σ’ ένα καράβι ξένο
έναν πολύ παράξενον Εγγλέζο θερμαστή
όπου δε μίλαγε ποτέ κι ούτε ποτέ είχε φίλους
και μόνο πάντα εκάπνιζε μια πίπα σκαλιστή.

Όλοι έλεγαν μια θλιβερή πως είχε ιστορία
κι όσοι είχανε στο στόκολο με δαύτον εργαστεί
έλεγαν ότι κάποτες, απ’ το λαιμό ως τα νύχια,
είχε σε κάποιο μακρινό τόπο στιγματιστεί.

τα πάθη μου

Ο διαχρονικός Καβάφης έχει πει, χωρίς περιττές κουβέντες, τα πάντα. Απλός, λιτός, περιεκτικός. Κι αν σε αυτόν αναγνωρίζετε ένα κομμάτι σας, αδιάλειπτα από την εφηβία και δώθε, τότε μπορεί να έχουμε θέμα συζήτησης.

Για την ώρα, παραθέτω τις προθέσεις ενός νεαρού. Είναι αρκετά μυαλωμένος μα την ίδια στιγμή είναι αρκετά πρόθυμος για να ζήσει τα πάντα και να πραγματώσει όλες τις επιθυμίες του.

Είπε ο Μυρτίας (Σύρος σπουδαστής
στην Aλεξάνδρεια· επί βασιλείας
αυγούστου Κώνσταντος και αυγούστου Κωνσταντίου·
εν μέρει εθνικός, κ’ εν μέρει χριστιανίζων)·

χτίζω, ονειρεύομαι και τραγουδάω

Ο τίτλος της ανάρτησης θα μπορούσε να είναι “απολογισμός ενός καλού Σαββατοκύριακου” ή “insight στο μυαλό μίας γυναίκας”, ωστόσο – ίσως να το έχετε εντοπίσει – προτιμώ περισσότερο αφαιρετικές εκφράσεις.

Θα σας πω το αποκορύφωμα από την αρχή [ναι, είμαι αυτής της "σχολής", αλλά μη ρωτάτε πώς το λένε οι φιλόλογοι, θα σας γελάσω].

Όταν προσπαθείς να μαντέψεις την ηλικία μίας γυναίκας και το τελικό αποτέλεσμα είναι:

“Εσύ, πρέπει να είσαι … [14 (δεκατέσσερα, ολάκερα) έτη νεότερη από την αδυσώπητη πραγματικότητα] … σωστά;”

όπως πέρναγα, με καμάρωσες

H Mαρία Πολυδούρη ήταν ποιήτρια και σύντροφος του Κ. Καρυωτάκη. Από τη μελαγχολία των στίχων της καταγράφεται – είναι διάχυτη – η ατμόσφαιρα των όσων ζήσανε.

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες
σε περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι’ αυτό είμαι σαν κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

очи страстные

Ένα λαϊκό τραγούδι ["Σκούρα μάτια"], το οποίο προτιμώ ασυζητητί σε αυτή την πρώτη εκδοχή:

[Κυκλοφορεί όμως σε χιλιάδες βερσιόν, μία εκ των οποίων είναι από τη Χορωδία του Κόκκινου Στρατού.]

Очи чёрные, очи страстные
Очи жгучие и прекрасные
Как люблю я вас, как боюсь я вас
Знать, увидел вас я в недобрый час

Ох, недаром вы глубины темней!
Вижу траур в вас по душе моей,
Вижу пламя в вас я победное:
Сожжено на нём сердце бедное.

πάντα επίκαιρο

Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου ‘κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

[Μανώλης Αναγνωστάκης]

Το ποίημα «Φοβάμαι» γράφτηκε τον Νοέμβρη του 1983 και δημοσιεύτηκε στην εφημ. Αυγή.

Εγώ το αντέγραψα από τον Σαραντάκο.

στην αγκαλιά της γης

Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο πάν να δουν διυλιστήριο.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.

[Νίκος Γκάτσος  - Μάνος Χατζηδάκις - Μαρία Φαραντούρη]

έβαλε ο θεός σημάδι

Έβαλε ο Θεός σημάδι
παλικάρι στα Σφακιά
κι ο πατέρας του στον Άδη
άκουσε μια τουφεκιά.

Της γενιάς μου βασιλιά,
μην κατέβεις τα σκαλιά.
Πιες αθάνατο νερό
να νικήσεις τον καιρό.

Έβαλε ο Θεός σημάδι
παλικάρι στα Σφακιά
κι η μανούλα του στον Άδη
τράβηξε μια χαρακιά.

Της καρδιάς μου βασιλιά
με τον ήλιο στα μαλλιά,
μην περνάς τη χαρακιά
η ζωή είναι πιο γλυκιά.

[Νίκος Γκάτσος - Στ. Ξαρχάκος - Νίκος Ξυλούρης]

στον ίσκιο μου

Θα γίνω γης να με πατείς,
γιοφύρι να περάσεις,
 θα γίνω και γλυκομηλιά
στον ίσκιο μου να κάτσεις.

Να πέφτουν τ’ άνθη απάνω σου,
τα μήλα στην ποδιά σου
 και τα χρυσά τριαντάφυλλα
τριγύρω στα μαλλιά σου.

Βάτους κι’ αγκάθια επάτησα
ώσπου να σ’ αγαπήσω
 και τώρα που σ’ αγάπησα
πώς να σου λησμονήσω;
πώς να σου λησμονήσω;

[δημοτικό]

άρχισα να γέρνω

Πάει. Αυτό ήταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.

Άρχισα να γέρνω
σαν εκείνη την ιτιούλα
που σού ‘χα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
Κι ούτε που θα σε ξαναδώ.

[Κατερίνα Γώγου]

Τώρα. Ακίνητη. Με διατάζει. Εκεί.

Παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα. Και η πρώτη της άνοιξης.

******

Άσπρη είναι η αρία φυλή

η σιωπή

τα λευκά κελιά

το ψύχος

το χιόνι

οι άσπρες μπλούζες των γιατρών

τα νεκροσέντονα

η ηρωίνη.

Αυτά λίγο πρόχειρα

για την αποκατάσταση του μαύρου.

[Κατερίνα Γώγου]

******

Σιωπή.

Τα δήθεν ανήμπορα γυναικεία τσαλίμια μου

μπροστά στα πολυεδρικά κρύσταλλα

οι αισχρές αναίσχυντες γκριμάτσες μου

Έτι δέομαι Σου (αγαμήτου και απάρτου γωνία)

Έχω συχνά δηλώσει ότι είμαι άθεη. Τουλάχιστον, σε αυτή τη φάση της ζωής μου, διότι το “μηδένα πριν το τέλος μακάριζε” ισχύει πλήρως.

Για να κάνω μία σύντομη αναδρομή στις φάσεις,  θα έλεγα πως, στην παιδική ηλικία, πίστευα [όπως όλα τα παιδάκια] στο Θεό, αν και είχα μερικές αμείλικτες ερωτήσεις. Όπως και μερικές κόκκινες γραμμές: έκοψα μαχαίρι το κατηχητικό, στο οποίο είχα μόνη επιλέξει να πηγαίνω, τη μέρα που απαιτήθηκε από εμάς να εξομολογηθούμε.

Όχι απλά δεν ήμουν έτοιμη να εξομολογηθώ, αλλά ήμουνα και απολύτως σίγουρη πως αυτά που ονομάζονται “αμαρτίες”, δεν ήταν παρά απλές, ανθρώπινες αδυναμίες, για τις οποίες δεν ντρεπόμουν και δε μετάνοιωνα καθόλου.

Σε πρώιμη εφηβική ηλικία, και αφού πέρασα μια φάση μη-συνειδητοποιημένης αθεϊας, πείστηκα για την ύπαρξη του “κακού”. Συνεπώς, έπρεπε να υπάρχει και το αντίστοιχο “καλό” ως αντιστάθμισμα. Πίστεψα, δηλαδή, πρώτα στο διάβολο. Είπαμε: σε πρώιμη εφηβική ηλικία.

είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει

Δεν είναι όλα για όλους. Τα μεταξωτά εσώρουχα, *ξέρετε* ποιος [θα έπρεπε να] τα φορά. Σε κάθε άλλη περίπτωση, όχι απλά χαραμίζονται, μα μπορεί να προκαλέσουν – ας το πω (ευ)γενικά – … αμηχανία.

Κι αν “θητεύω δίπλα σε αγάπες ξοφλημένες” το κάνω από επιλογή [μου]. Στο κάθε χάδι, κι ένας κόμπος φεύγει, ματωμένος, απ’ το σημάδι της παλιάς, κινέζικης, πληγής.

Αυτοκαταστροφικό, μα, τί σημασία έχει; … ο ήλιος πάντα μόνους θα μας βρίσκει, εκεί, μακριά, πολύ μακριά που θα ταξιδεύουμε. Οι πολιτείες, ξένες θα μας δέχονται, οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες.

Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ που μ’ είδες! Στην άμμο πάνω, σ’ είχα ανάστροφα ζαβώσει … Βαμμένη. Να με φέγγει φως αρρωστημένο.

Συνειδητά είναι όλα. Όλα. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι και βαθύτατα ενστικτώδη.

Ελπίζω πως, δεν θα ‘χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ, και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες. Σκοπεύω να φροντίσω για το αντίθετο.

[Κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει, για να το θέσω σε στυλ Νιόνιου.]

Εφτά. Σε παίρνει αριστερά, μην το ζορίζεις.
Μάτσο χωράνε σε μια κούφιαν απαλάμη.
Θυμίζεις κάμαρες κλειστές, στεριά μυρίζεις.
Ο πιο μικρός αχολογάει μ’ ένα καλάμι.

πατάς στοχαστικά

Με τρέφει, τρέφεται από μένα και – το τραγικότερο, ίσως, είναι πως – με σκοτώνει. Χωρίς αυτό να με σταματά. Διακηρύσσω άλλωστε, πως ο καθένας έχει δικαίωμα να διαπράξει ελεύθερα τα λάθη του.

Κάποια ποιήματα / τραγούδια έχουν μια προσωπική σημασία. Μία προσωπική “ερμηνεία” εντός πολλών εισαγωγικών. Και ό,τι κι αν πείτε, θα επιμείνω πως δικαιούμαι να τα παίρνω “προσωπικά”.

Άλλωστε, και ο Καββαδίας, πολύ προσωπικά έγραψε κάθε στίχο … και όλοι οι ασχετολόγοι, πασχίζουν να τον ερμηνεύσουν καθ’ έδρας και μη-έχοντας βιώσει σταγόνα θάλασσας, σταγόνα αλητείας, ούτε λιθαράκι από το δρόμο.

Δε θέλω να τον ερμηνεύσω. Οι εικόνες του είναι δικές του. Θέλω τις δικές μου εικόνες. Αν δανείζομαι καμία φορά τα λόγια του, είναι επειδή τα δικά μου δεν αρκούν για να περιγράψουν αυτό που ζητά διέξοδο έκφρασης.

Την ανεξήγητη γραφή να λύσω πολεμώ
που σου χαράξαν πειρατές Κινέζοι στις λαγόνες.
Γυμνοί με ξύλινους φαλλούς τριγύρω απ’το λαιμό
μας σπρώχναν προς την θάλασσα με τόξα οι Παταγόνες.

Κόκαλο ρίξε στο σκυλί το μαύρο που αλυχτά
και στείλε την “φιγούρα” μας στον πειρατή ρεγάλο
Πες μου, που βρέθηκε η στεριά στου πέλαου τ’ανοιχτά
και το δεντρί με το πουλί που κρώζει το μεγάλο;

ιδανικοί αυτόχειρες

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.

Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ’ αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος…

[Ν. Ξυλούρης - Κ. Καρυωτάκης - Λουκάς Θάνου]

toujours et plus

Τώρα η βραδιά,
γλυκιά που φτάνει,
θα μου γλυκάνει
και την καρδιά.
Τ’ αστέρια εκεί
θα δω, θα νιώσω
οι άνθρωποι πόσο
είναι κακοί.
Κλαίοντας θα πω:
«Άστρα μου, αστράκια
τ’ άλλα παιδάκια
θα τ’ αγαπώ.
Ας με χτυπούν
πάντα κι ακόμα.
Θα ‘μαι το χώμα
που το πατούν.
Άστρα, καθώς
άστρα και κρίνο,
έτσι θα γίνω
τώρα καλός.»

[Κ. Καρυωτάκης - Παιδικό]

[Yπόγεια Ρεύματα]

σε τσακισμένες πέτρες

Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι,
οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι
σκύβοντας μαζί
κεφαλοκαύκι γεμισμένο άχυρο. Aλίμονο!
Οι στεγνές φωνές μας όταν
ψιθυρίζουμε μαζί
είναι ήσυχες κι ανόητες
σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι
ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί
στο ξερό μας κελάρι.
Σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα,
παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση.

Αυτοί που πέρασαν
με ολόισια μάτια, στου θανάτου το άλλο βασίλειο
μας θυμούνται -αν καθόλου μας θυμούνται-
σαν κούφιους ανθρώπους
σα βαλσαμωμένους …

Μάτια δεν τολμώ να δω στα όνειρα
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
αυτά δεν εμφανίζονται εκεί:
τα μάτια είναι
ηλιόφως σε μια σπασμένη κολώνα
εκεί, είναι ένα δέντρο χορεύοντας …
και φωνές
στου ανέμου το τραγούδισμα
πιο μακρινές και πιο τελεστικές
από ένα μαραμένο αστέρι
ας είμαι όχι πιο κοντά
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
ας φορέσω επίσης
τις μεταμφιέσεις …
Αρουραίου τρίχωμα, κοράκου δέρμα, κουρελούδες
σ’ έναν αγρό
φερόμενος όπως φέρεται ο άνεμος
όχι πιο κοντά
όχι αυτή την τελική συνάντηση
στου λυκόφωτος το βασίλειο …

Αυτή είναι η νεκρή χώρα
αυτή είναι του κάκτου η χώρα,
εδώ τα πέτρινα είδωλα
σηκώνονται, εδώ λαμβάνουν
την ικεσία ενός χεριού νεκρού ανθρώπου
κάτω απ’ το σπίθισμα σβησμένου άστρου.
Αυτό είναι σαν αυτό
στου θανάτου το άλλο βασίλειο
ξυπνώντας μόνοι
την ώρα που είμαστε
τρέμοντας με τρυφερότητα
χείλη που θα φιλούσαν
κάνουν προσευχές σε τσακισμένες πέτρες
αόμματοι
αν δεν τα μάτια μας ξαναφανούν
όπως το αέναο άστρο
του πολύφυλλου ρόδου
στου θανάτου το λυκοφωτικό βασίλειο.
Η ελπίδα μόνο
των κενών ανθρώπων
των άδειων ανθρώπων
μεταξύ ιδέας
και πραγματικότητας
μεταξύ κίνησης
και δράσης
πέφτει η σκιά
μεταξύ αντίληψης
και δημιουργίας
πέφτει η σκιά
η ζωή είναι πολύ μακριά
μεταξύ πόθου
και σπασμού
μεταξύ δύναμης
και ύπαρξης
μεταξύ ουσίας
και πτώσης
πέφτει η σκιά
γιατί δικό σου είναι το βασίλειο
γιατί δική σου είναι η ζωή
γιατί η ζωή σου, είναι δική σου
δική σου
Αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος
όχι μ’ ένα πάταγο αλλά μ’ ένα λυγμό.

[T.S. Eliot - Ωχρά Σπειροχαίτη]

προώρως απέθανεν

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν’ ακούω
και τους γνώριμους θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ’ έπιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία,
θα με βρουν στο κρεβάτι μου, θε να ‘ρθει ο αστυνόμος,
θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.

θα’ρθω να σε βρω

Αυτή είναι η πιο σπάνια εκδοχή του “Θα’ρθω να σε βρω” από τον ίδιο τον Άσιμο:

Θα ‘ρθω κανά βράδυ να σε βρω
και το μυστικό μου να σου πω,
το ‘ψαξα πολύ για να το πω σε σένα
κι ας το θεωρούσα παλαβό!

Μέσα απ’ τα σκοτάδια κι απ’ το φως
είμαι εγώ ο γιος του καθενός
με τη λεφτεριά μου έχω γίνει ένα
και δεν είμαι πιόνι κανενός.

Στα παιχνίδια όλων σας έκανα χαλάστρα!
Για κανέναν πούστη, δε θυσιάζομαι!
μ’έχουν και γι’ανόητο και χαμένη φάτσα,
μα, στην αγκαλιά σου, εκστασιάζομαι.

die Lebende

(Ξανα-)διάβασα το περασμένο Σαββατοκύριακο, και μου άρεσε (και είπα να σας μπριζώσω λίγο):

«Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε ημέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλά σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο από το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει την βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

δε στο είπα ακόμα

Επειδή κάποια πράγματα τα έχει πει πολύ ομορφότερα από μένα ο ποιητής … :)

Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή
που δεν την αρμενίσαμε ακόμα.
Το πιο όμορφο παιδί δε μεγάλωσε ακόμα.

Τις πιο όμορφες μέρες,
τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα.
Δεν τις ζήσαμε ακόμα.

Κι ό,τι πιο όμορφο,
κι ό,τι πιο όμορφο θα ‘θελα να σου πω,
δε στο ‘πα ακόμα, δε στο ‘πα ακόμα.

[Ναζίμ Χικμέτ, μτφ. Γ. Ρίτσος]

[Μάνος Λοϊζος]

Από τα “Γράμματα στην αγαπημένη” του μεγάλου Τούρκου [γεννημένου στη Θεσσαλονίκη, ειρήσθω εν παρόδω] ποιητή …

Όμορφο πού’ναι να σε συλλογιέμαι
Μέσα απ’ τους θορύβους του θανάτου
Και της νίκης
Να συλλογιέμαι εσένανε
Μέσα απ’ τη φυλακή
Κι έχοντας περασμένα τα σαράντα

Ψώνισμα reloaded

[Για παλαιότερους αναγνώστες το Οξέως: διασκευή αυτής της λίγο παλαιότερης ανάρτησης, επειδή αισθάνομαι πως είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.]

Εδώ και λίγο καιρό, βιώνω το δικό μου, ιδιότυπο αναθεωρητισμό (a.k.a. ρεβιζιονισμό). Στο πλαίσιο αυτό, εξερευνώ λέξεις, έννοιες, καταστάσεις του μυαλού, γεύσεις και “γεύσεις” … και τα εντάσσω στη θεώρηση του κόσμου … και του μικρόκοσμού μου.

Είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που πιστεύουν στη “δια βίου μάθηση”. Όχι όπως την εννοεί ο Γιωργάκης και η παρέα του που παίζουν την Κυβέρνηση [(c) Τζιπάκος Πανούσης] …

Η δική μου σχέση μαζί της, είναι περισσότερο του τύπου … όσο ζω, καλό είναι να έχω ανοιχτές τις κεραίες μου … και να μαθαίνω. Σπουδάζω τους ανθρώπους, τις περιστάσεις,  τις καταστάσεις, τις στάσεις, τις επαναστάσεις, τα πολιτικά δρώμενα … ακόμα και τις επιχειρήσεις [πολύ πεζό, το παραδέχομαι] και τη μεταξύ τους αλληλεπίδραση.

Και σκαλίζω μυαλά … συμπεριλαμβανομένου του δικού μου. Και ενίοτε κάθομαι να το σκαλίσει κάποιος … *μόνο* αν τον εμπιστεύομαι αρκετά με το νυστέρι, εννοείται! ;)

δώδεκα σειρήνες

Όταν δε σου αρέσει η πραγματικότητα των άλλων, έχεις πάντα την επιλογή να πλάσεις μια δική σου. Με γοργόνες, σειρήνες, άτακτες λαγουδίνες και άλλα τέτοια πλάσματα. Που σε ταξιδεύουν μακριά από την πραγματικότητα.

Βοηθάει βέβαια αν καπνίζεις, υπονοεί ο Καββαδίας. Και ίσως να πηγαίνεις προς το Περού … Μπορεί πάλι να μην καπνίζεις. Τσιγάρα.

Μπορεί το μοναδικό καραβάκι με το οποίο σχετίζεσαι να είναι ένα μοντέλο ιστιοφόρου, ξεχασμένο διακοσμητικό. Μπορεί ακόμα και να ζεις στο κέντρο μιας τερατούπολης και να ταξιδεύεις από το μπαλκόνι σου, αγναντεύοντας ως πέρα … Φαντάσου!

[Φεγγάρι όχι, δεν έχει απόψε. Την άλλη εβδομάδα.]

[Δεν επιλέγουμε εμείς τι μας εμπνέει. Το ξέρετε, έτσι; Eμείς, το μόνο που μπορούμε να επιλέξουμε, είναι να φιμώσουμε τη φωνούλα που μας υπαγορεύει να γράψουμε. Αλλά γι' αυτό υπάρχουν τα ιστολόγια ... που είναι ανώνυμα.]

~~~~~~

Το πειρατικό του Captain Jimmy,
που μ’ αυτό θα φύγετε και σεις,
είναι φορτωμένο με χασίς
κι έχει τα φανάρια του στην πρύμη.

όταν σε περιμένω

Τώρα ποὺ σ᾿ ἔχω διαγράψει ἀπ᾿ τὴν καρδιά μου,
ξαναγυρνᾷς ὅλο καὶ πιὸ πολὺ ἐπίμονα,
ὅλο καὶ πιὸ πολὺ τυραννικά.
Δὲν ἔχουν ἔλεος τὰ μάτια σου γιὰ μένα,
δὲν ἔχουν τρυφερότητα τὰ λόγια σου,
τὰ δάχτυλά σου ἔγιναν τώρα πιὸ σκληρά,
ἔγιναν πιὸ κατάλληλα γιὰ τὸ λαιμό μου.

[Ντίνος Χριστιανόπουλος]

out the door

Σπασμένες μέσα μου εἰκόνες ἀνταπόκρισης,
ρήμαγμα μέσα σὲ ξένες ἀγκαλιές,
ἀπελπισμένο κρέμασμα ἀπὸ λαγόνια ξένα.
Πέσιμο ἐκεῖ ποὺ μοναχὰ ἡ μοναξιὰ ὁδηγεῖ:
νὰ ὑποτάξω ἀκόμη καὶ τὸ πνεῦμα μου,
νὰ τὸ προσφέρω σὰν τὴν ἔσχατη ὑποταγή.

[Ντίνος Χριστιανόπουλος]

…

Don’t ya love her madly
Don’t ya need her badly
Don’t ya love her ways
Tell me what you say

χαμόγελο μεταξωτό

Λακκούβες που δεν παίζονται στου ονείρου μου τους δρόμους
χαμόγελο μεταξωτό
μ’ αρέσει το άγγιγμά σου
μ’ αρέσει το ασημόδετο γλυκό αγκάλιασμά σου

Και θέλω, θάλασσες του Απρίλη μου,
αρμύρα απ’ της ψυχής σου την πληγή
αρμύρα απ’ της καρδιάς σου την πηγή
θέλω να θες τα πάντα!!

φάλτσο η πορεία!

Κατόπιν πιεστικού λαϊκού αιτήματος (διάβαζε: απίστευτης γκρίνιας, αλλά με “καλό” τρόπο) το παρόν ιστολόγιο θα ξανα-ματά αλλάξει τη γλώσσα που εμφανίζει, για να μη σας μπερδεύει άλλο. Και βεβαίως, δε θα πάω στα τετριμμένα, ελληνικά – αγγλικά. Σκέφτομαι σοβαρά μια νέα περίπτωση … κατάτι “φιλικότερη” στο μάτι αλλά εξίσου “ανορθόδοξη”.

Θα το αντέξετε;

Καββαδίας, για να σας καλοπιάσω (ειδικά τους εξερχόμενους στην αναφορά ως “παραπονούμενους” εξ υμών).

[Άκουγα. :)]

Φουντάραμε καραμοσάλι στο ποτάμι.
Είχε ο πιλότος μας το κούτελο βαμμένο
«κι αν λείψεις χίλια χρόνια θα σε περιμένω»
ωστόσο οι κάβοι σου σκληρύναν την παλάμη.

Θολά νερά και μίλια τέσσερα το ρέμα,
οι κουλήδες τρώνε σκυφτά ρύζι με κάρι,
ο καπετάνιος μας κοιτάζει το φεγγάρι,
που ‘ναι θολό και κατακόκκινο σαν αίμα.

με όλμους και κανόνια

Σήμερα απεργούμε. ΟΛΟΙ. Γενική πανεργατική απεργία.

Δεν πα να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια
Δεν πα να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια

Κι αυτοί που μας μιλούν πως θέλουν το καλό μας
Ποτέ τους δεν ακούν το δίκιο το δικό μας

Δεν είναι αυτή ζωή κι από τ’ αφεντικά μας
Δεν είναι ανθρώπινα τα μεροκάματά μας
Αυτοί καλοπερνούν και ‘μεις αγωνιάμε

Αν θά ‘χουμε δουλειά για να ‘χουμε να φάμε
Το δίκιο μας εμπρός να βγάλουμε στους δρόμους
Μπουρλότο και φωτιά σε κράτος κι αστυνόμους

Τον ξέρουμε καλά της γης μας τον αφέντη
Μας έμαθε πολλά το αίμα του Νοέμβρη

Δε πα να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια
Δεν πα να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια

Θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία
Για μας, για μια ζωή πιο λεύτερη πιο νέα

“Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων
Εμείς καθόμασταν τα βράδια
Και ζωγραφίζαμε σκηνές απ’ την αυριανή ευτυχία του κόσμου.”

Έτσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας.
Θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία
Μ’ αγώνα η λευτεριά μας είναι αναγκαία.

[Νικόλας Άσιμος]