άρχισα να γέρνω

Πάει. Αυτό ήταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.

Άρχισα να γέρνω
σαν εκείνη την ιτιούλα
που σού ‘χα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
Κι ούτε που θα σε ξαναδώ.

[Κατερίνα Γώγου]

Τώρα. Ακίνητη. Με διατάζει. Εκεί.

Παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα. Και η πρώτη της άνοιξης.

******

Άσπρη είναι η αρία φυλή

η σιωπή

τα λευκά κελιά

το ψύχος

το χιόνι

οι άσπρες μπλούζες των γιατρών

τα νεκροσέντονα

η ηρωίνη.

Αυτά λίγο πρόχειρα

για την αποκατάσταση του μαύρου.

[Κατερίνα Γώγου]

******

Σιωπή.

Τα δήθεν ανήμπορα γυναικεία τσαλίμια μου

μπροστά στα πολυεδρικά κρύσταλλα

οι αισχρές αναίσχυντες γκριμάτσες μου