στίγματα

Είναι κάποια τραγούδια που τα έχουμε δέσει με σημαντικές στιγμές της ζωής μας και κάθε φορά που τα ακούμε, επανέρχεται ο ίδιος πόνος. Όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Εγνώρισα κάποια φορά σ’ ένα καράβι ξένο
έναν πολύ παράξενον Εγγλέζο θερμαστή
όπου δε μίλαγε ποτέ κι ούτε ποτέ είχε φίλους
και μόνο πάντα εκάπνιζε μια πίπα σκαλιστή.

Όλοι έλεγαν μια θλιβερή πως είχε ιστορία
κι όσοι είχανε στο στόκολο με δαύτον εργαστεί
έλεγαν ότι κάποτες, απ’ το λαιμό ως τα νύχια,
είχε σε κάποιο μακρινό τόπο στιγματιστεί.

Έτι δέομαι Σου (αγαμήτου και απάρτου γωνία)

Έχω συχνά δηλώσει ότι είμαι άθεη. Τουλάχιστον, σε αυτή τη φάση της ζωής μου, διότι το “μηδένα πριν το τέλος μακάριζε” ισχύει πλήρως.

Για να κάνω μία σύντομη αναδρομή στις φάσεις,  θα έλεγα πως, στην παιδική ηλικία, πίστευα [όπως όλα τα παιδάκια] στο Θεό, αν και είχα μερικές αμείλικτες ερωτήσεις. Όπως και μερικές κόκκινες γραμμές: έκοψα μαχαίρι το κατηχητικό, στο οποίο είχα μόνη επιλέξει να πηγαίνω, τη μέρα που απαιτήθηκε από εμάς να εξομολογηθούμε.

Όχι απλά δεν ήμουν έτοιμη να εξομολογηθώ, αλλά ήμουνα και απολύτως σίγουρη πως αυτά που ονομάζονται “αμαρτίες”, δεν ήταν παρά απλές, ανθρώπινες αδυναμίες, για τις οποίες δεν ντρεπόμουν και δε μετάνοιωνα καθόλου.

Σε πρώιμη εφηβική ηλικία, και αφού πέρασα μια φάση μη-συνειδητοποιημένης αθεϊας, πείστηκα για την ύπαρξη του “κακού”. Συνεπώς, έπρεπε να υπάρχει και το αντίστοιχο “καλό” ως αντιστάθμισμα. Πίστεψα, δηλαδή, πρώτα στο διάβολο. Είπαμε: σε πρώιμη εφηβική ηλικία.

είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει

Δεν είναι όλα για όλους. Τα μεταξωτά εσώρουχα, *ξέρετε* ποιος [θα έπρεπε να] τα φορά. Σε κάθε άλλη περίπτωση, όχι απλά χαραμίζονται, μα μπορεί να προκαλέσουν – ας το πω (ευ)γενικά – … αμηχανία.

Κι αν “θητεύω δίπλα σε αγάπες ξοφλημένες” το κάνω από επιλογή [μου]. Στο κάθε χάδι, κι ένας κόμπος φεύγει, ματωμένος, απ’ το σημάδι της παλιάς, κινέζικης, πληγής.

Αυτοκαταστροφικό, μα, τί σημασία έχει; … ο ήλιος πάντα μόνους θα μας βρίσκει, εκεί, μακριά, πολύ μακριά που θα ταξιδεύουμε. Οι πολιτείες, ξένες θα μας δέχονται, οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες.

Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ που μ’ είδες! Στην άμμο πάνω, σ’ είχα ανάστροφα ζαβώσει … Βαμμένη. Να με φέγγει φως αρρωστημένο.

Συνειδητά είναι όλα. Όλα. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι και βαθύτατα ενστικτώδη.

Ελπίζω πως, δεν θα ‘χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ, και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες. Σκοπεύω να φροντίσω για το αντίθετο.

[Κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει, για να το θέσω σε στυλ Νιόνιου.]

Εφτά. Σε παίρνει αριστερά, μην το ζορίζεις.
Μάτσο χωράνε σε μια κούφιαν απαλάμη.
Θυμίζεις κάμαρες κλειστές, στεριά μυρίζεις.
Ο πιο μικρός αχολογάει μ’ ένα καλάμι.

πατάς στοχαστικά

Με τρέφει, τρέφεται από μένα και – το τραγικότερο, ίσως, είναι πως – με σκοτώνει. Χωρίς αυτό να με σταματά. Διακηρύσσω άλλωστε, πως ο καθένας έχει δικαίωμα να διαπράξει ελεύθερα τα λάθη του.

Κάποια ποιήματα / τραγούδια έχουν μια προσωπική σημασία. Μία προσωπική “ερμηνεία” εντός πολλών εισαγωγικών. Και ό,τι κι αν πείτε, θα επιμείνω πως δικαιούμαι να τα παίρνω “προσωπικά”.

Άλλωστε, και ο Καββαδίας, πολύ προσωπικά έγραψε κάθε στίχο … και όλοι οι ασχετολόγοι, πασχίζουν να τον ερμηνεύσουν καθ’ έδρας και μη-έχοντας βιώσει σταγόνα θάλασσας, σταγόνα αλητείας, ούτε λιθαράκι από το δρόμο.

Δε θέλω να τον ερμηνεύσω. Οι εικόνες του είναι δικές του. Θέλω τις δικές μου εικόνες. Αν δανείζομαι καμία φορά τα λόγια του, είναι επειδή τα δικά μου δεν αρκούν για να περιγράψουν αυτό που ζητά διέξοδο έκφρασης.

Την ανεξήγητη γραφή να λύσω πολεμώ
που σου χαράξαν πειρατές Κινέζοι στις λαγόνες.
Γυμνοί με ξύλινους φαλλούς τριγύρω απ’το λαιμό
μας σπρώχναν προς την θάλασσα με τόξα οι Παταγόνες.

Κόκαλο ρίξε στο σκυλί το μαύρο που αλυχτά
και στείλε την “φιγούρα” μας στον πειρατή ρεγάλο
Πες μου, που βρέθηκε η στεριά στου πέλαου τ’ανοιχτά
και το δεντρί με το πουλί που κρώζει το μεγάλο;

δώδεκα σειρήνες

Όταν δε σου αρέσει η πραγματικότητα των άλλων, έχεις πάντα την επιλογή να πλάσεις μια δική σου. Με γοργόνες, σειρήνες, άτακτες λαγουδίνες και άλλα τέτοια πλάσματα. Που σε ταξιδεύουν μακριά από την πραγματικότητα.

Βοηθάει βέβαια αν καπνίζεις, υπονοεί ο Καββαδίας. Και ίσως να πηγαίνεις προς το Περού … Μπορεί πάλι να μην καπνίζεις. Τσιγάρα.

Μπορεί το μοναδικό καραβάκι με το οποίο σχετίζεσαι να είναι ένα μοντέλο ιστιοφόρου, ξεχασμένο διακοσμητικό. Μπορεί ακόμα και να ζεις στο κέντρο μιας τερατούπολης και να ταξιδεύεις από το μπαλκόνι σου, αγναντεύοντας ως πέρα … Φαντάσου!

[Φεγγάρι όχι, δεν έχει απόψε. Την άλλη εβδομάδα.]

[Δεν επιλέγουμε εμείς τι μας εμπνέει. Το ξέρετε, έτσι; Eμείς, το μόνο που μπορούμε να επιλέξουμε, είναι να φιμώσουμε τη φωνούλα που μας υπαγορεύει να γράψουμε. Αλλά γι' αυτό υπάρχουν τα ιστολόγια ... που είναι ανώνυμα.]

~~~~~~

Το πειρατικό του Captain Jimmy,
που μ’ αυτό θα φύγετε και σεις,
είναι φορτωμένο με χασίς
κι έχει τα φανάρια του στην πρύμη.

φάλτσο η πορεία!

Κατόπιν πιεστικού λαϊκού αιτήματος (διάβαζε: απίστευτης γκρίνιας, αλλά με “καλό” τρόπο) το παρόν ιστολόγιο θα ξανα-ματά αλλάξει τη γλώσσα που εμφανίζει, για να μη σας μπερδεύει άλλο. Και βεβαίως, δε θα πάω στα τετριμμένα, ελληνικά – αγγλικά. Σκέφτομαι σοβαρά μια νέα περίπτωση … κατάτι “φιλικότερη” στο μάτι αλλά εξίσου “ανορθόδοξη”.

Θα το αντέξετε;

Καββαδίας, για να σας καλοπιάσω (ειδικά τους εξερχόμενους στην αναφορά ως “παραπονούμενους” εξ υμών).

[Άκουγα. :)]

Φουντάραμε καραμοσάλι στο ποτάμι.
Είχε ο πιλότος μας το κούτελο βαμμένο
«κι αν λείψεις χίλια χρόνια θα σε περιμένω»
ωστόσο οι κάβοι σου σκληρύναν την παλάμη.

Θολά νερά και μίλια τέσσερα το ρέμα,
οι κουλήδες τρώνε σκυφτά ρύζι με κάρι,
ο καπετάνιος μας κοιτάζει το φεγγάρι,
που ‘ναι θολό και κατακόκκινο σαν αίμα.