θα’ρθω να σε βρω

Αυτή είναι η πιο σπάνια εκδοχή του “Θα’ρθω να σε βρω” από τον ίδιο τον Άσιμο:

Θα ‘ρθω κανά βράδυ να σε βρω
και το μυστικό μου να σου πω,
το ‘ψαξα πολύ για να το πω σε σένα
κι ας το θεωρούσα παλαβό!

Μέσα απ’ τα σκοτάδια κι απ’ το φως
είμαι εγώ ο γιος του καθενός
με τη λεφτεριά μου έχω γίνει ένα
και δεν είμαι πιόνι κανενός.

Στα παιχνίδια όλων σας έκανα χαλάστρα!
Για κανέναν πούστη, δε θυσιάζομαι!
μ’έχουν και γι’ανόητο και χαμένη φάτσα,
μα, στην αγκαλιά σου, εκστασιάζομαι.

Ψώνισμα reloaded

[Για παλαιότερους αναγνώστες το Οξέως: διασκευή αυτής της λίγο παλαιότερης ανάρτησης, επειδή αισθάνομαι πως είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.]

Εδώ και λίγο καιρό, βιώνω το δικό μου, ιδιότυπο αναθεωρητισμό (a.k.a. ρεβιζιονισμό). Στο πλαίσιο αυτό, εξερευνώ λέξεις, έννοιες, καταστάσεις του μυαλού, γεύσεις και “γεύσεις” … και τα εντάσσω στη θεώρηση του κόσμου … και του μικρόκοσμού μου.

Είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που πιστεύουν στη “δια βίου μάθηση”. Όχι όπως την εννοεί ο Γιωργάκης και η παρέα του που παίζουν την Κυβέρνηση [(c) Τζιπάκος Πανούσης] …

Η δική μου σχέση μαζί της, είναι περισσότερο του τύπου … όσο ζω, καλό είναι να έχω ανοιχτές τις κεραίες μου … και να μαθαίνω. Σπουδάζω τους ανθρώπους, τις περιστάσεις,  τις καταστάσεις, τις στάσεις, τις επαναστάσεις, τα πολιτικά δρώμενα … ακόμα και τις επιχειρήσεις [πολύ πεζό, το παραδέχομαι] και τη μεταξύ τους αλληλεπίδραση.

Και σκαλίζω μυαλά … συμπεριλαμβανομένου του δικού μου. Και ενίοτε κάθομαι να το σκαλίσει κάποιος … *μόνο* αν τον εμπιστεύομαι αρκετά με το νυστέρι, εννοείται! ;)

με όλμους και κανόνια

Σήμερα απεργούμε. ΟΛΟΙ. Γενική πανεργατική απεργία.

Δεν πα να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια
Δεν πα να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια

Κι αυτοί που μας μιλούν πως θέλουν το καλό μας
Ποτέ τους δεν ακούν το δίκιο το δικό μας

Δεν είναι αυτή ζωή κι από τ’ αφεντικά μας
Δεν είναι ανθρώπινα τα μεροκάματά μας
Αυτοί καλοπερνούν και ‘μεις αγωνιάμε

Αν θά ‘χουμε δουλειά για να ‘χουμε να φάμε
Το δίκιο μας εμπρός να βγάλουμε στους δρόμους
Μπουρλότο και φωτιά σε κράτος κι αστυνόμους

Τον ξέρουμε καλά της γης μας τον αφέντη
Μας έμαθε πολλά το αίμα του Νοέμβρη

Δε πα να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια
Δεν πα να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια

Θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία
Για μας, για μια ζωή πιο λεύτερη πιο νέα

“Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων
Εμείς καθόμασταν τα βράδια
Και ζωγραφίζαμε σκηνές απ’ την αυριανή ευτυχία του κόσμου.”

Έτσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας.
Θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία
Μ’ αγώνα η λευτεριά μας είναι αναγκαία.

[Νικόλας Άσιμος]