grève (iii)

[Πλάκα έχει: το wordpress πιάνει τον ίδιο τίτλο (με προηγούμενες αναρτήσεις) και προσθέτει νούμερα. :) ]

ΟΚ λοιπόν, το τρίτο « απεργιακό » κείμενο.

Δεν ξέρω τι θα γίνει σήμερα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Και όχι, δε θα είμαι πολιτικά ορθή, να πω ότι « ελπίζω να μη γίνουν επεισόδια ».  Απλώς, επειδή δεν ελπίζω να είναι αποκοιμισμένος ο κόσμος. Αποχαυνωμένος και αναίσθητος.

Παραθέτω δυο *αληθινές* ιστορίες ανθρώπων που γνωρίζω. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων τονίζω ότι ανήκουν στον ίδιο πολιτικό φορέα και μάλιστα, επειδή βρεθήκαμε στην ίδια παρέα και τους άκουσα να το συζητάνε, διαπίστωσα ότι ψιλο-χοντρο-συμφωνούν ιδεολογικά.

Δημόσιος τομέας

Εκείνος, είναι δάσκαλος. H γυναίκα του καθηγήτρια, από τις πλέον αδιάφορες για το αντικείμενό τους (ανάθεμα κι αν έχει πιάσει ποτέ στη ζωή της βιβλίο να διαβάσει!). Τα δυο παιδιά τους δεν χρειάζονται φροντιστήρια έξω, αλλά ακόμα κι αν χρειαστούν, η παρέα τους αποτελείται από αρκετούς εκπαιδευτικούς.
Αποφάσισαν ότι για να βελτιώσουν τις αμοιβές του, ο ευκολότερος τρόπος είναι να κάνει ένα μεταπτυχιακό. Το έβαλε μπροστά, πριν από μερικά χρόνια. Αλλά δεν κατάφερε να το τελειώσει έως τώρα.

Παρά το γεγονός ότι εργάζεται μόνο 5 ώρες την ημέρα, θεωρεί ότι είναι αδύνατο να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις του διδακτορικού του, χωρίς πλήρη συγκέντρωση σε αυτό. Πήρε την «εκπαιδευτική άδεια την οποία δικαιούται» (έτσι, ακριβώς, το έθεσε) για να ολοκληρώσει το διδακτορικό του. Επειδή ούτε τα Σαββατοκύριακα, ούτε οι διακοπές 4 μηνών (3 το καλοκαίρι και 2 δεκαπενθήμερα), δεν ήταν αρκετές.

Ιδιωτικός τομέας

Εκείνη, είναι ιδιωτική υπάλληλος σε μια μικρομεσαία επιχείρηση και εργάζεται 9 ώρες την ημέρα. Ο άντρας της το ίδιο, με 2 δουλειές και τρελό ωράριο (σπαστό, Κυριακές κλπ). Δεν έχουν παιδιά, αλλά έχουν οικογένεια να φροντίσουν»: παππού, γιαγιά, και δυο ανήψια (ένα στο δημοτικό κι ένα στο γυμνάσιο) που θέλουν φροντιστήρια. Δύσκολα βρίσκουν χρόνο να τα πουν μεταξύ τους και μόνο τα Σαββατοκύριακα χαλαρώνουν λίγο. Όχι ότι δεν έχουν υποχρεώσεις και τότε, αλλά είναι λιγότερες.
Εκείνη, αποφάσισε να κάνει μεταπτυχιακό, επειδή της αρέσει το θέμα και θεωρεί ότι θα την κάνει πιο ολοκληρωμένη επαγγελματία. Αύξηση ή προαγωγή δεν πρόκειται να πάρει. Δε σηκώνουν τέτοια οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Αν τη διεκδικήσει, το πιθανότερο είναι να χάσει τη δουλειά της.

Δεν δικαιούται καμία εκπαιδευτική άδεια, με αποδοχές. Μπορεί να ζητήσει 10 μέρες άδειας, το χρόνο, αλλά θα πρέπει να τις πάρει άνευ αποδοχών και τα χρήματα θα της λείψουν. Επιπλέον, τις μέρες που θα λείπει θα συσσωρευτεί δουλειά που θα πρέπει να κάνει έτσι κι αλλιώς.

Έτσι, διαβάζει για το μεταπτυχιακό της τα απογεύματα και τα Σαββατοκύριακα.

Οι συγκρίσεις και τα συμπεράσματα, δικά σας. Είναι μόνο μία από τις πολλές πτυχές του προβλήματος.

Η νιρβάνα της ΑΔΕΔΥ που θα κατέβει αύριο στο δρόμο να διεκδικήσει τη διατήρηση των κεκτημένων της, την έχει αποξενώσει από την υπόλοιπη κοινωνία.

Και οι υστερικές κυρούλες που βγαίνουν στα δελτία ειδήσεων γκρινιάζοντας επειδή θα πρέπει να εργαστούν όπως οι υπόλοιποι πολίτες, όχι παραπάνω, δεν μου προκαλούν καμία συγκίνηση. Αποστροφή και αηδία ίσως. Επειδή, όσο εκείνες κουτσομπολεύουν με τις φίλες τους σε κάποιο κλιματιζόμενο γραφείο, οι υπόλοιποι πολίτες υποφέρουν.

Έχω φτάσει στο σημείο να αναρωτιέμαι … γιατί να κατέβω στο δρόμο με όλους αυτούς; Τι κοινό έχω μαζί τους; Γιατί να στηρίξω τις διεκδικήσεις της ΑΔΕΔΥ;;

Ξέρω ότι το δημόσιο είναι προπύργιο διεκδικήσεων και για τον ιδιωτικό τομέα. Ξέρω πως αν δεν σταματήσουμε σε κάποιο ανάχωμα την κατάσταση θα μας πάρει όλους παραμάζωμα. Δεν είμαι τόσο κοντόφθαλμη.

Όμως θα ήθελα, κάποια στιγμή, να συνειδητοποιήσουν τις ευθύνες τους και να ζητήσουν μία συγγνώμη από την κοινωνία.

Θέλω, κάποτε να πάω σε ένα γραφείο και να μη χρειαστεί να κάνω επίκληση γνωριμίας (ή απειλή καταγγελίας στον ανώτερο / συνήγορο του πολίτη) για να εξυπηρετηθώ. Να ακούσω τον υπάλληλο να λέει “Για να μη σας παιδεύω, θα το αναζητήσω υπηρεσιακά αυτό το έγγραφο”.

Μία φορά! Ζητάω πολλά;

Για να μην αιωρούνται λανθασμένες αντιλήψεις: στην απεργία φυσικά και παίρνω μέρος. Ίσως από κεκτημένη ταχύτητα. Είναι αδιανόητο να μην το κάνω. Αλλά, σήμερα, το κάνω με μισή καρδιά, και γι’ αυτό γκρινιάζω. Και χωρίς να έχω πεισθεί ότι παλεύω για έναν καλύτερο κόσμο. Δυστυχώς, θα κατέβω και πάλι με την πεποίθηση ότι παλεύω για τους βολεμένους.

Αλήθεια, την Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση της πλατείας Ταξίμ την είδατε; Εκεί όπου πάνε με κίνδυνο να τους πυροβολήσουν ή να τους μπουντρουμιάσουν στα γνωστά Τουρκικά κολαστήρια.

Εμείς αντιθέτως, στην κυρίλα, με όλο τον πολιτικό κόσμο και όλους τους κυριλάτους “θεσμικούς” επικεφαλής (χωρίς κίνδυνο να φάνε χημικά ή ξύλο, δηλαδή), και πάλι δεν πάμε.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

4 responses to “grève (iii)

  • Khlysty

    Είναι περιττό να πω ότι συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Θα ήθελα, απλώς, να συμπληρώσω ότι, εκτός από τα παραπάνω, η ΑΔΕΔΥ αρνείται κατηγορηματικά να αξιολογηθούν επί της ουσίας οι δημόσιοι υπάλληλοι, ενώ τις λίγες φορές που κάποιος προϊστάμενος σχηματίζει αρνητικό φύλλο ποιότητας για κάποιο υφιστάμενό του, αυτό εκπίπτει σε δεύτερο βαθμό. ΠΑΝΤΑ! Άρα, όχι μόνο τη βολή μας, όχι μόνο την άνεσή μας, αλλά, ταυτόχρονα, μη μας ζαλίζετε κιόλας με αξιολογήσεις και τα τέτοια. Κι όλα αυτά, με την πλήρη ανοχή -αν όχι υποστήριξη- της Αριστεράς. Μετά φταίω εγώ που αδημονώ να δω το ενιαίο μισθολόγιο των δ.υ. και τις αμοιβές/εξέλιξή τους να συνδέονται με την παραγωγικότητα…

    • espοir

      Ναι, οι ευθύνες της Αριστεράς είναι μεγάλες σε αυτό τον τομέα. Ακολουθεί τον κακό δρόμο των υπολοίπων: μην ενοχλήσουμε κανέναν δ/υ γιατί μπορεί να είναι « πελάτης » μας.
      Ασχέτως αν η γενική αρχή είναι σωστή [προστατεύουμε την εργασία στο δημόσιο τομέα για να προστατευθεί και ο ιδιωτικός] δυστυχώς γίνεται κατάχρηση. Πρέπει κάπου να μπαίνουν διαχωριστικές γραμμές.

  • Greek Rider

    1) Ο δημόσιος τομέας είναι όντως αίσχος, σε αυτό όμως δεν έχουν ευθύνη οι δημόσιοι υπάλληλοι αλλά η οργάνωση. Ίσως έχει ευθύνη και ο δημόσιος υπάλληλος που δεν τόλμησε να αλλάξει το δημόσιο με παρεμβάσεις. Όμως ο υπάλληλος σύμφωνα με την οργανωτική ψυχολογία είναι αυτό που είναι ο οργανισμός στον οποίο ανήκει.

    Για παράδειγμα, ορισμένες ιδιωτικές εταιρείες για να παρακινήσουν τους ιδιωτικούς υπαλλήλους τους να κάνουν προτάσεις, προσπαθούν π.χ. να αναπτύξουν μια κουλτούρα που βοηθάει την επικοινωνία όλων (π.χ. προσωπικά μέιλς, ενδοεπιχειρησιακά φόρουμς, Σαβατοκύριακα όλοι μαζί σε πάρτι κτλ). Αν μια επιχείρηση θέλει καινοτομία θα πρέπει να βοηθήσει το ρισκ τέικινγκ, και συνεπώς θα πρέπει να μην καταδικάζει την αποτυχία. Επίσης οι ιδιωτικές επιχειρήσεις για να κάνουν τους υπαλλήλους τους να αισθάνονται τιμή γι’ αυτό που κάνουν τους κάνουν κυριολεκτικά πλύση εγκεφάλου που διαρκεί χρόνια. Η κουλτούρα της επιχείρησης δεν έρχεται από τους μεταφυσικά « καλούς » υπαλλήλους αλλά είναι ένα οργανωτικό χαρακτηριστικό που χρειάζεται χρόνια για να αναπτυχθεί. Μάλιστα πολλές μεγάλες εταιρείες προσλαμβάνουν εξωτερικούς συμβούλους όπως θα προσλάμβανε ο Χίτλερ τον Γκέμπελ σαν εξωτερικό σύμβουλο επικοινωνίας…

    Συνεπώς το να λέμε « οι κακοί δημόσιοι υπάλληλοι » δεν έχει επιστημονικό νόημα. Οι άνθρωποι είναι τόσο κακοί όσο οι διαδικασίες που συμμετέχουν και κάθε διαδικασία αλλαγής αλλάζει τους οργανισμούς, τους κανόνες, τις διαδικασίες κτλ.

    Αυτά λέει η οργανωσιακή ψυχολογία και τα οποία εφαρμόζονται επιτυχώς από τις μεγάλες πολυεθνικές.

    Συνεπώς αν ο υπάλληλος δεν κάνει καλά τη δουλειά του και αυτό επαναλαμβάνεται σημαίνει ότι ο οργανισμός αυτός (π.χ. το δημόσιο) είναι οργανωτικά νεκρός. Και πώς να μην είναι όταν δημόσιο σημαίνει κόμμα, μη δικαιοσύνη, σκέτη γραφειοκρατία, όχι μηχανογράφηση, κανένας έλεγχος, καμία κοινωνική νομιμοποίηση, καμία περηφάνια για τη δουλειά και τον οργανισμό, καμία λογοδοσία κτλ.

    Ακόμη και για τους εντελώς άχρηστους που δουλεύουν στο δημόσιο φταίνε αυτοί που τους έβαλαν εκεί και όχι οι ίδιοι. Παρόλα αυτά μια σωστή οργάνωση θα μπορούσε να λειτουργεί άριστα ακόμη και με άχρηστους.

    2) Για τους καθηγητές που λες, εγώ νομίζω ότι η εργασία των καθηγητών π.χ. της Β’βάθμιας δεν μπορεί να συγκριθεί με τις δικές μας εργασίες. Η ώρες διδασκαλίας δεν ισούται με μια ώρα άλλης κανονικής εργασίας λόγω δεκάδων αιτιών π.χ. 1 ώρα μάθημα απαιτεί κάποιο χρόνο προετοιμασίας πριν και μετά.

    Για τους δασκάλους θυμίζω αυτό που είχα γράψει πέρυσι: Δάσκαλος ή δεσμοφύλακας σε αναμορφωτήριο;, για όλα αυτά φταίνε οι δάσκαλοι;

    Εγώ θα έλεγα ότι είναι και ήρωες. Φέρτε δασκάλους από τη Φιλανδία (λέμε τώρα υποθετικά) και αν δεν παραιτηθούν σε ένα τρίμηνο ό,τι θέλετε…

    Αν λοιπόν δεν μας αρέσουν τα σχολεία θα πρέπει να δούμε τι πήγε λάθος στην κοινωνία.

    Ξέρω βέβαια πολλούς στα σχολεία που ήταν αποσπασμένοι πάντοτε δίπλα στα σπίτια τους και την περνούσαν μια χαρά. Αυτό όμως βλάπτει και τους άλλους καθηγητές που πλήρωναν τα σπασμένα. Οπότε να λέμε για τους βολεψάκηδες και όχι για όλους.

    Ο καθηγητικός τομέας και η Β’βάθμια εκπαίδευση ήταν πάντοτε από τους προνομιακούς χώρους βυσμάτων που είχαν μείνει (μαζί π.χ. και με τον στρατό και τους συμβασιούχους εκτός ΑΣΕΠ).

    3) Η μεγάλη απόσταση που υπάρχει μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα έχει οδηγήσει σε ρατσιστικά αισθήματα κατά των ΔΥ χωρίς κανείς να σκέφτεται επιστημονικά και λογικά. Και στον ιδιωτικό τομέα που δούλεψα σε όλη μου τη ζωή ο παραλογισμός είναι πολύ-πολύ μεγαλύτερος από τον δημόσιο τομέα.

    • espοir

      GR,
      Συμφωνώ ότι ο υπάλληλος αφήνεται από τους από πάνω να φέρεται έτσι, συχνά με την πολύτιμη βοήθεια του κακώς εννοούμενου συνδικαλισμού και την ποδηγέτηση της πολιτικής ηγεσίας που εγγενώς τρέφει την πάσης φύσης διαφθορά.

      Από την άλλη όμως, δεν δέχομαι την πλήρη άρνηση ατομικών ευθυνών, για κανέναν ενήλικα. Όπως π.χ. έλεγα ότι καλά να πάθουμε που αυτούς ψηφίζουμε να μας κυβερνάνε, ασχέτως αν τους ψήφισα εγώ προσωπικά ή όχι. Πρέπει κάποτε να αναλάβουμε όλοι ευθύνες.

      Για τους καθηγητές και τους δασκάλους: υπάρχουν λίγοι (μετρημένοι στα δάχτυλα σε κάθε σχολείο) που πράγματι κάνουν την προετοιμασία στην οποία αναφέρεσαι. Οι υπόλοιποι, δεν προλαβαίνουν: έχουν φροντιστήρια.

      Επίσης, εξαρτάται από το πεδίο τους: π.χ. ένας μαθηματικός, δεν έχει και τίποτα ραγδαίες αλλαγές να μελετήσει. :)

      Μάλιστα, για να μην μαλώνουν με τους γονείς [επειδή σήμερα ο γονιός δε μαλώνει το παιδί που δε διαβάζει όπως έκανε κάποτε, μαλώνει τον καθηγητή που δεν του έβαλε βαθμό], σκορπάνε βαθμούς που δεν αντιστοιχούν σε τίποτα και βγαίνουν τα παιδιά ντουβάρια. Δηλαδή αυτο-αναιρούνται και αυτο-απαξιώνονται. Ούτε για αυτό έχουν ευθύνες; Πόσοι το θέσανε π.χ. στην ΟΛΜΕ και ζήτησαν να γίνει μια κοινή δράση;

      Έχεις δίκιο όταν λες ότι οι δάσκαλοι από τη Φιλανδία δε θα άντεχαν εδώ. Αλλά δε θα άντεχαν γενικότερα την κοινωνία μας, για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης. :)

      Τέλος, όπως ανέφερα στην ανάρτηση, κατανοώ γιατί πρέπει να υπάρχουν ορισμένα προνόμια και δε με ενοχλεί που κάποιοι εργαζόμενοι τα έχουν. Κατανοώ ότι παλεύουμε [ρομαντικά, ίσως, ε και;] για μια κοινωνία που θα τα αποκτήσουν και οι υπόλοιποι. Επειδή, γουστάρουμε να ονειρευόμαστε έναν καλύτερο κόσμο.

      Αυτό που με εκνευρίζει είναι η έλλειψη αλληλεγγύης / κατανόησης από τους δ/υ σε όλους τους υπόλοιπους. Είναι στην κοσμάρα τους όλοι. Βολεύτηκαν οι ίδιοι και απαξιούν για τους πάντες. Παραδείγματα χιλιάδες. Κάνουν το βίο των πάντων αβίωτο, επειδή μπορούν.

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s