ιατρική vs. μαθηματικό

Προειδοποίηση: ακολουθεί παραληρηματική ανάρτηση. Αν δεν αντέχετε … ctrl + w

Όταν συγκρούονται οι προσωπικές (εγωιστικές) επιθυμίες με το καλό ενός ανθρώπου που είναι δίπλα μας … τι γίνεται;

Ξεκίνησα να ηθικολογώ αναλύοντάς το, αλλά, μόλις διάβασα τι είχα γράψει, κόντεψα να ξεράσω. Όπως θα λέγανε οι υπερατλαντικοί φίλοι και σύμμαχοι « I was so full of myself!! » … Τα έσβησα και ξανάρχισα.

Δε θέλω να κάνω μαθήματα ηθικής, ούτε να πατρονάρω κανέναν. Δεν απευθύνομαι σε παιδάκια, ανεξαρτήτου ηλικίας.

Ούτε θέλω να αποδείξω ότι με νοιάζουν οι άλλοι. Όποιος το ξέρει, το ξέρει. Όποιος δεν το ξέρει, να πάει να γαμηθεί. Αλλού. Δεν έχει καταλάβει τίποτα. Ziltch!

Για τους ανθρώπους που σέβομαι και αγαπώ, οι επιλογές τους, μου αρκούν. Δε ζητώ ποτέ να απολογούνται γι’ αυτές. Ποτέ. Να μου εξηγήσουν ίσως … αλλά όχι να ζητήσουν συγγνώμη.

[Όπως, βέβαια, δε θα απολογηθώ κι εγώ για τις δικές μου. Αιτιολογώ καμία φορά, όταν θέλω να καταλάβουν καλύτερα, αλλά *ποτέ* δεν απολογούμαι.]

Επειδή, θέλω να είναι ευτυχισμένοι κι επειδή – επιμένω! – ο καθένας πρέπει / οφείλει / έχει το δικαίωμα να κάνει τις επιλογές του και τα λάθη του, ανεπηρέαστος. Ελεύθερος. Μόνος. Για να μπορεί κάποτε να κοιτάζει πίσω και να μη μετανοεί … να μη βλέπει μια ατέρμονη σειρά από « αν είχα όμως τολμήσει, τι θα γινόταν?? » …

Και όταν βλέπω τέτοιες περιπτώσεις, τις στηρίζω από καρδιάς! Αν μη τι άλλο, για λόγους αρχής.

Τις στηρίζω ακόμα και όταν πάνε κόντρα σε κάποια εγωιστική μου επιδίωξη. Όπως εκείνους τους γονείς που, ενώ θέλανε πολύ να σε στείλουν στην ιατρική, θα σε στηρίξουν για να βγάλεις το « ταπεινό » μαθηματικό … επειδή βλέπουν ότι *αυτό* γουστάρεις και *έτσι* φτιάχνεσαι.

Δεν έχει σημασία που δε θα μάθεις ανατομία και δε θα έχεις αυτοκόλλητο του Ιατρικού Συλλόγου στο αμάξι σου. Σημασία έχει που δε θα πεις ποτέ « εγώ ήθελα να σπουδάσω μαθηματικά, αλλά μου επεβλήθη η ιατρική ». Ποτέ!

Ξεκαθαρίζω πως, εγωιστικές επιδιώξεις, φυσικά και έχω! Πολλές και εξαιρετικά φιλόδοξες. Μα είμαι έτοιμη να τις κάνω « γαργάρα » χωρίς δεύτερη σκέψη. Αν μη τι άλλο, το ξαναλέω: για λόγους αρχής. Επειδή, στο τέλος της ημέρας, αυτό είμαστε: το σύνολο των αρχών και των επιθυμιών μας. Και ζυγιζόμαστε ανάλογα με το πώς τις ισορροπήσαμε.

[Δεν ξέρω να ζωγραφίζω. Μπορώ όμως να το παίξω και στο πιάνο … αν χρειαστεί.]

Y.Γ. Άντε, μη ζητήσω « essay 3.000 λέξεων » για να δω τι καταλάβατε!

;)

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s