στήνω γιορτές για ανθρώπους που χάνουν

Το τελευταίο διάστημα, το πληκτρολόγιό μου στάζει μαυρίλα. Το παραδέχομαι, μου βγήκε κάπως έτσι. Κάποιος που δε με γνωρίζει μπορεί να θεωρήσει πως είμαι από εκείνα τα άτομα που χρειάζονται την “τραγικότητα” για να αυτοπροσδιορίζονται.

Άτομα που, η αυτολύπηση ορίζει την ύπαρξή τους και τους δίνει λόγο να αναπνέουν. Που ζουν για να γκρινιάξουν πόσο χάλια είναι η ζωή τους και πόσο τη μισούν. Πόσο καλύτερα θα ήταν αν είχαν μεγαλώσει διαφορετικά, αν δεν είχαν σταθεί τόσο άτυχοι, αν οι γονείς τους έδειχναν κατανόηση, αν τους έπαιζαν τα άλλα παιδάκια στο ακριβό ιδιωτικό σχολείο, αν δεν αυτοτραυματίζονταν για να βαυκαλίζονται πως υποφέρουν, αν δεν …

Κι εσύ πρέπει να τους λυπάσαι. Να συμπάσχεις. Να δείχνεις κατανόηση και να υποφέρεις μαζί τους. Να σε σέρνουν μαζί τους στο βούρκο και την αστική μαυρίλα τους. Επειδή έτσι, προσθέτεις νόημα στην άθλια ύπαρξή τους. Επειδή κάτι τέτοιο συζήτησαν με τον ψυχολόγο τους.

Δηλώνουν δυστυχισμένοι, έτσι, γενικά και αόριστα. Όχι παντού όμως: βρίσκουν θύματα, που ασχολούνται μαζί τους. Ανθρώπους που, από υπερβολική ευαισθησία, συμπάσχουν. Και τους ταϊζουν το παραμύθι. Επαναλαμβάνω για όποιον δεν το κατάλαβε: είναι μόνο ένας αρρωστημένος τρόπος να προσδίδουν νόημα και αξία στην άλλως ασήμαντη ζωούλα τους.

Μη έχοντας κοπιάσει αρκετά, περιφρονώντας κάθε είδους χειρονακτική εργασία και μη διαθέτοντας μέτρο σύγκρισης, θεωρούν πως είναι βασανιστήριο π.χ. να πρέπει να συγκριθείς με τα μεγαλύτερα αδέλφια σου, σε έναν ενδο-οικογενειακό ανταγωνισμό για την αγάπη της μαμάς. Να πρέπει να αναδειχτείς για κάτι που έχεις δημιουργήσει ο ίδιος. Τς τς τς! Ένα δράμα!

Παιδάκια που, ενίοτε, παίζουν με λεπίδες στις φλέβες τους, όχι τόσο επειδή δεν διαθέτουν ένστικτο επιβίωσης (άλλωστε, θα το είχε διαγνώσει ο ακριβός ψυχολόγος), όσο για να βλέπουν μετά τα σημάδια και να βαυκαλίζονται πως έχουν υποφέρει στη ζωή αυτή. Την άδικη και σκληρή. Που παίζουν με τις ζωές και τις περιουσίες άλλων, επειδή κανείς δεν τους έμαθε να σέβονται τον κόπο (κανενός).

Παιδάκια που τα στείλανε στα καλύτερα και ακριβότερα ιδιωτικά σχολεία, πανεπιστήμια κλπ. Που, όμως πικράθηκαν, επειδή, έπρεπε να τηρούν τα προσχήματα, να προσέχουν τις παρέες τους, να μην επιδεικνύουν ανοιχτά ομοφυλοφιλική συμπεριφορά. Ή που τους επεβλήθη κάτι … Λες και, σε όλους τους υπόλοιπους 20χρονους, δεν προσπαθούν οι γονείς να επιβάλουν τίποτα, ή δεν καταπιέστηκαν ποτέ.

Παιδάκια που, βίωσαν τον ανθρώπινο πόνο επειδή, κάποτε, γνώριζαν κάποιον που πέθανε. Λες και κανείς άλλος δεν είχε γονείς, αδέλφια, φίλους, εραστές που πέθαναν. Που, ίσως ορισμένες από τις παρέες τους θεώρησαν μεμπτό ότι είναι τόσο ματσωμένοι, ή τους είδαν λίγο καχύποπτα και ως εκ τούτου, πικράθηκαν. Που οι γονείς τους διαφωνούν με την πολιτική τους τοποθέτηση, αλλά τι ξέρουν αυτοί;

Με ένα σοβαρότερο πρόγραμμα αντισύλληψης θα είχαμε όλοι γλιτώσει από δαύτους!

Ειρήσθω εν παρόδω, εάν αισθάνεστε έτσι, εάν ανήκετε στη συγκεκριμένη κατηγορία … μην περιμένετε οίκτο. Όχι από μένα. Στα αρχίδια μου, αν είστε δυστυχισμένοι! Ψοφήστε σε μια γωνιά!

Στα αρχίδια μου η ψυχανάλυσή σας και οι φόβοι σας! Να πάτε να γαμηθείτε κωλόπαιδα, που σπέρνετε τη δυστυχία από συνήθεια, επειδή μόνο έτσι μάθατε να διασκεδάζετε! Να μείνετε στο χώμα και στη λάσπη, που ανήκετε. Μη σηκωθείτε ποτέ από εκεί, παράσιτα! Ούτε το σάλιο να σας φτύσει κανείς, δεν αξίζετε.

Επειδή, το θέμα ανέκυψε σε μια κουβέντα … μερικές διευκρινίσεις για τον δικό μου τρόπο ζωής.

Θα δανειστώ [και θα παραποιήσω λίγο] τα λόγια του ποιητή, που τα είπε τόσο πολύ καλύτερα από μένα: στήνω γιορτές, καταπίνω φωτιές, μοιράζομαι και μοιράζω τα υπάρχοντά μου, τραγουδάω τη ζωή, φτιάχνω νέες μνήμες και αφήνω νέα πολύχρωμα σημάδια πίσω μου.

Ερωτευμένη είμαι από τριών ετών, αδιαλείπτως! Και συνεχίζω να ερωτεύομαι με τον ίδιο ρυθμό: ιδέες, ανθρώπους, καταστάσεις, τα έργα της δουλειάς μου. Τα βιώνω όλα με πάθος και ελεύθερα.

Δίνω ακόμα. Επειδή έχω πολλά να δώσω. Και κάθε φορά που μου σφίγγεις το χέρι και με ρωτάς “τί θα γίνω;?” θα σου απαντάω “Μην φοβάσαι, μωρό μου, πάνω λάμπουν τ’ αστέρια, εδώ κάτω λάμπουμε εμείς!” … Και θα το εννοώ.

Λάθη, ναι, έκανα πολλά. Και ποιος δεν έχει κάνει; Λάθη δεν κάνει μόνο όποιος δεν κάνει τίποτα. Όποιος είναι άπραγος, όπως νεκρός. Τα λάθη μου τα αναγνώρισα, αυτομαστιγώθηκα, ορισμένες φορές [όχι πάντα] ζήτησα και συγγνώμη. Τα πλήρωσα, όλα. Και μετά τα έβαλα στην άκρη.

Δεν γίνεται να αναλογίζεσαι κάθε φορά τα παρελθόντα λάθη σου, μόνο και μόνο για να τα αφήνεις να γίνονται τροχοπέδη για τις επόμενες κινήσεις σου. Αυτό είναι δειλία! Συνειδητή ή ασυνείδητη.

Το παρελθόν δεν αλλάζει. Μπορείς να μιλάς γι’ αυτό όσο θέλεις. Μπορείς να διηγείσαι κάτι απαίσιο, κάτι εντελώς φρικτό που έκανες, ή είπες, ή φαντάστηκες, ή ευχήθηκες. Και να περιμένεις σκληρή κριτική … να περιμένεις να σε φτύσουν και να σου πουν ότι αξίζεις να ζεις στη δυστυχία, ότι όσα σου συμβαίνουν σήμερα είναι μία κοσμική / καρμική πληρωμή του λογαριασμού σου στο Σύμπαν. Στο πλαίσιο του μαζοχιστικού σου αυτομαστιγώματος, πάντα.

Φιλαράκι, άει γαμήσου! … με την καλή έννοια! :)

Ξεκόλλα από την αυτολύπηση και το αυτομαστίγωμα!

Το κόλπο είναι να προχωράς μπροστά, ακόμα και όταν φοβάσαι. Να μην αφήνεις το φόβο να σε κυριεύει. Να κυριαρχείς εσύ στο φόβο σου. Να τον δαμάζεις και να ζεις.

Σου υπόσχομαι πως μας προσμένουν οι πιο άγριες χαρές, τα πιο υπέροχα πάθη, μελωδίες στου μυαλού τα βάθη, και – γιατί όχι;; – ολοκαίνουρια λάθη! … Μας προσμένουν οι μεγάλοι απέραντοι δρόμοι, όλα αυτά που δεν ήρθαν ακόμη, όπως λέει και το τραγούδι.

[Και αυτό, είναι υπόσχεση μίας μη-πολιτικού.]

Αλλά, ακόμα κι αν, όλα αυτά δεν έρθουν ποτέ, ακόμα κι αν αύριο με πατήσει ένα αυτοκίνητο στο δρόμο [ποτέ δεν ξέρεις!], αυτό που μπορώ με βεβαιότητα να πω είναι πως θα φύγω ευτυχισμένη, έχοντας ζήσει μία πλήρη ζωή, χωρίς τύψεις, επειδή, πάντα προσπαθούσα για το καλύτερο. Κι ακόμα, θα φύγω, όποτε συμβεί αυτό, έχοντας αφήσει το στίγμα μου, φαρδύ-πλατύ, εκεί από όπου πέρασα [γαμημένη υστεροφημία].

Επειδή, επιλέγω να ζω *κάθε μέρα* και όχι να κρύβομαι πίσω από δήθεν τύψεις, δήθεν προβλήματα, δήθεν δυσκολίες που αντιμετώπισα. Είμαι υγιής, αρτιμελής, μορφωμένη. Είχα την ευτυχία να γεννηθώ σε ευρωπαϊκή χώρα και όχι στην Ασία ή την Αφρική. Να μην είμαι από τις δυστυχισμένες γυναίκες του ισλάμ, να μη ζω σε πολεμική ζώνη, να μπορώ ελεύθερα να ασκήσω επάγγελμα και να κάνω όνειρα.

Είχα την ευτυχία να ζήσω τον έρωτα πολλές φορές, με πολλούς τρόπους.

ΓΙΑΤΙ να δηλώνω δυστυχισμένη;

Γιατί να σπέρνω δυστυχία σε όσους με πλησιάζουν;

Γιατί να ζητώ να με λυπούνται και να υποφέρουν μαζί μου;

Να αναφέρω 3-4 δισεκατομμύρια ανθρώπων που έχουν σοβαρότερα προβλήματα από τα δικά μου; Που θα έπρεπε, ως δηλωμένη « αριστερή » – τρομάρα μου! – να με απασχολεί πώς θα βελτιώσω τη δική τους ζωή, αντί να μιζεριάζω για τη δική μου;

Η μαυρίλα του πληκτρολογίου μου, δεν αναιρεί την κόκκινη ζωή μου. Κάθε εμπόδιο με κάνει σοφότερη, υπομονετικότερη, κυνικότερη, ανθεκτικότερη, σκληρότερη. Και πιο αποφασισμένη.

~~~~~~~~~

Με ρωτούν οι χειμώνες, τα σκυλιά μες στο κρύο
Με ρωτούν τα μελτέμια που με κόψαν στα δυο
Με ρωτούν τα φεγγάρια, κι οι νεκροί γαλαξίες
Με ρωτούν τα σκιάχτρα, κι οι σκιές στις γωνίες

Αν κουράστηκα να σέρνω εδώ κι εκεί τη ζωή μου
Αν ακόμα ανασαίνω, αν κοχλάζει η ψυχή μου
Πού γυρίζω τις νύχτες, και τί ψάχνω να βρω
Αν αυτό το ναυάγιο εκεί στην άκρη είμαι εγώ

Μα εγώ στήνω γιορτές για τους ανθρώπους που χάνουν
Καταπίνω φωτιές, μοιράζω τα υπάρχοντα μου
Μπαίνω αλλόφρων από εξόδους κινδύνου
Καθώς όλοι τρέχουνε μακριά να ξεφύγουν

Τραγουδάω την μνήμη, την χαρά, την συγγνώμη
Γιατί ξέρω πως τίποτα δεν χάθηκε ακόμη
Μα εγώ στήνω γιορτές για τους ανθρώπους που χάνουν
Καταπίνω φωτιές, μοιράζω τα υπάρχοντα μου

Κι όταν σβήνουν τα φώτα, μου σφίγγεις το χέρι
Και μου λες “τί θα γίνω, αν χαθείς;”
Μην φοβάσαι μωρό μου, πάνω λάμπουν τ’ αστέρια
εδώ κάτω λάμπουμε εμείς!

Μας προσμένουν σαν στοιχεία που ξυπνάν απ’τη στάχτη
Οι πιο άγριες χαρές, τα πιο υπέροχα πάθη
Νυσταγμένες μελωδίες στου μυαλού μας τα βάθη
Οι παλιές μας ουτοπίες, τα ολοκαίνουρια λάθη

Μας προσμένουν οι μεγάλοι, οι απέραντοι δρόμοι
Μας προσμένουν κι όλα αυτά που δεν ήρθαν ακόμη
Μας προσμένουν σαν στοιχεία που ξυπναν απ’ τη στάχτη…

[Διάφανα Κρίνα]

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s