το τίμημα που πληρώνω

Σου στέλνω αυτό το γράμμα, βγαλμένο
απ΄τα πιο σκοτεινά υλικά του θανάτου της ψυχής μου.

Το σώμα μου, ένα κοχύλι που κάποτε μέσα του πλάγιαζες
αργεί τώρα, κάτω από βρώμικα σεντόνια
αποζητώντας τα μέλη του στ΄απομεινάρια μιας θυσίας.

Οι μέρες εδώ κυλούν σαν μικρά πεπρωμένα του τίποτα
που κατεργάζονται την εκμηδένιση μου
Θρυμματίζουν όλα μου τα άστρα
και μ’ αποδίδουν ξανά στο κενό διάστημα
στα ερωτηματικά και τους τρόμους.

Στα γράφω όλα αυτά , αυτή τη νύχτα
καθώς πίνω το τελευταίο μου ποτό με το Διάβολο
και φυσάει μι’ αργόσυρτη βροχή
φορτωμένη μ΄αναμνήσεις κι αποχαιρετισμούς
και την ανία της ζωής χωρίς εσένα.

Τώρα ξέρεις γιατί δεν απαντώ.
Ξέρεις το τίμημα που πληρώνω.

[Διάφανα Κρίνα]

Βρέχει, αργά και μονότονα. Η μπαλκονόπορτα είναι ανοιχτή. Έχει δροσιά. Ο ύπνος δεν έρχεται. Πάλι.

Οι στίχοι μιλάνε δυνατότερα από μένα. Η συναναστροφή με « θεούς και δαίμονες » δεν ήταν χωρίς κόστος. Κάθε φορά που ανοίγεσαι, πονάει. Αρκετά για να ουρλιάξεις.

Εκτός εάν προτιμάς να παραμείνεις ακίνητη και ανέκφραστη, και να υποστείς το μαρτύριο έτσι. Κάπως παληκαρίσια. [Δεν τολμώ να πω αγέροχα.] Για να αποδείξεις στον εαυτό σου ότι μπορείς.

Δεν απαντώ. Τώρα, ξέρεις γιατί. Ξέρεις το τίμημα που πληρώνω για όλους αυτούς τους αποχαιρετισμούς και όλες αυτές τις αναμνήσεις.

Η παρέα με τους « λεπρούς » που [ως τρυφερά όντα] αποζητούν χάδια, με τα άγια ρεμάλια, είναι για μένα ψυχαναγκαστική. Δεν μπορώ παρά να σκαλίζω τα σακατεμένα μυαλά τους. Έλκομαι από αυτό, κι ας με ωθεί στο χαμό μου. Παιδιώθεν.

Και η αγάπη, είναι ένας σκύλος απ’ την Κόλαση, Κέρβερο τον λέγανε, εάν δεν το θυμάστε.

Πάνω μου γέρνει ένας σακάτης ουρανός
ριγούν τ’ αστέρια, πέφτουν στο αδιάβροχό μου
είναι συνήθεια που έχω από μικρός
ν΄ αγαπάω ό,τι με σπρώχνει στο χαμό μου

 Κι έτσι βυθίζομαι στην άβυσσο μ΄ απόγνωση
αφού μακριά σου έτσι κι αλλιώς είμαι χαμένος …
η αγάπη είναι ένας σκύλος απ΄ την κόλαση
και εγώ έχω φτάσει εκεί και την προσμένω.

Υφαίνω σάβανα με ήλιους παιδικούς
αναρωτιέμαι αν θα βρω κάποιο σου χνάρι
μαθαίνω νέα σου από δαίμονες τρελούς
απ΄ αστροναύτες που σε είδαν στο φεγγάρι

Κι έτσι βυθίζομαι στην άβυσσο μ΄ απόγνωση
αφού μακριά σου έτσι κι αλλιώς είμαι χαμένος …
η αγάπη είναι ένας σκύλος απ΄ την κόλαση
και εγώ έχω φτάσει εκεί και την προσμένω … εκεί … εκεί!

Κάνω παρέα με λεπρούς που θέλουν χάδια
μ’ άγια ρεμάλια και μυαλά σακατεμένα
κατατρεγμένους που αγκαλιάζουνε σκοτάδια
μήπως ακούσω και μου πουν κάτι για σένα

Κι έτσι βυθίζομαι στην άβυσσο μ΄ απόγνωση
αφού μακριά σου έτσι κι αλλιώς είμαι χαμένος
η αγάπη είναι ένας σκύλος απ΄ την κόλαση
και εγώ έχω φτάσει εκεί και την προσμένω.

[Διάφανα Κρίνα]

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s