ιστορίες

Mία αδύνατη κοπελίτσα που φορά « τα καλά της ». Περπατά ευθυτενής και κοιτάζει τον κόσμο γύρω της. Ψάχνει και τα δωμάτια, με κλεφτές « λαθραίες » ματιές. Τα στρασάκια στο μπούστο της, θαμπώνουν. Υποθέτω φορούσε ψηλό τακούνι. Δεν πρόσεξα.

Πηγαινοέρχονται « επισκέπτες υγείας ». Εκπρόσωποι φαρμακευτικών εταιρειών, με δερμάτινους χαρτοφύλακες. Προσπαθούν να βρουν τους γιατρούς, να τους μιλήσουν. Πλασάρουν την πραμάτεια τους. Παρατηρώ τον έναν εξ αυτών: μοιάζει με αγχωμένο οικογενειάρχη, που πρέπει να πιάσει ένα ελάχιστο πωλήσεων για να πληρωθεί.

Τον φαντάζομαι άνεργο, να ψάχνει τις αγγελίες εργασίας και να καταλήγει σε κάποιο γραφείο φαρμακευτικής για συνέντευξη. Με κουστούμι και καλογυαλισμένα υποδήματα. Δεν είναι σκληρό το πρόσωπό του, σαν τους υπόλοιπους. Είναι σπασμένο και ανθρώπινο. Σχεδόν τον συγχωρώ για όλα τα δισεκατομμύρια που, τα αφεντικά του φορτώνουν στο ΕΣΥ.

Μία μαυροφορεμένη γιαγιούλα με τσεμπέρι. Δεύτερη φορά που τη συναντώ. Η οστεοπόρωση και το βαθύ γήρας την έχουν συρρικνώσει. Οι κάλτσες της είναι ανεβασμένες ως τη μέση της γάμπας, λίγο πιο χαμηλά από το σημείο που κατεβαίνει η φούστα της. Είναι σιωπηλή και προβληματισμένη. Την καημένη … μοιάζει τόσο μόνη. Άραγε, να έχει παρέα;

Γλαστράκια παρατημένα έξω από δωμάτια. Φαντάζομαι εκείνους που πήγαν να τα αγοράσουν, ως δώρα. Μάλλον δεν σκέφτηκαν ότι ενοχλούν. Ότι θα ήταν προτιμότερο να φέρουν κάτι άλλο. Αδιαφορία;

Σκέφτομαι ότι οι γιατροί είναι πιο ευγενικοί σε κάποιες περιπτώσεις. Με ενημερώνουν για τα φακελλάκια. Τόσα στον αναισθησιολόγο, τόσα στον επιμελητή, τόσα στον διευθυντή, τόσα στη νοσοκόμα. Αρχίδια ευγενικοί! Άραγε, η γιαγιά με το τσεμπέρι να είχε κομπόδεμα για να δώσει φακελλάκι; Εμετός.

Περνάει ένας κοντοκουρεμένος νεαρός. Τα αφτιά του εξέχουν, δυσανάλογα μεγάλα προς το κρανίο του. Καπνίζει και περπατά με μία καθυστέρηση. Νομίζω λόγω στυλ [« μαγκιά »] και όχι εξαιτίας διάπλασης. Αναρωτιέμαι εάν είναι έλληνας. Θα μπορούσε. Δεν είναι και σίγουρο. Στατιστικά, δεν πρέπει να είναι.

Τα καθίσματα στην αναμονή είναι καινούρια. Δεν ταιριάζουν πολύ με το υπόλοιπο ντεκόρ. Σε μία γωνία χάσκουν παραπεταμένα κάποια παλιότερα καθίσματα. Πλαστικά. Δεν είναι χαλασμένα. Αρχίζω να κάνω κακές σκέψεις: κάποιος πήρε μίζα για να εγκρίνει την αλλαγή των καθισμάτων.

Ένας πολύ κοντός τύπος. Νευρώδης και αδύνατος. Δεν πρέπει να έχει κλείσει τα 30. Φοράει φτηνά ρούχα, υπερβολικά κολλητά πάνω στο σώμα του και γεμάτα φερμουάρ. Χριστέ μου, λες να είναι πατέρας αυτός; Δεν πρόλαβα να κοιτάξω το χέρι του για βέρρα. Όχι ότι είναι απαραίτητη.

Από τις σκάλες βλέπω έξω. Τα δέντρα είναι χαλαρωτικά. Κρατάνε και τη θερμοκρασία χαμηλή, τώρα το καλοκαίρι. Μόνο όσοι πάσχουν από αλλεργίες πρέπει να υποφέρουν. Πώς γεμίσαμε από κόσμο με αλλεργίες γαμώτο; Παλιά δεν ήταν έτσι. Φταίει η ατμοσφαιρική ρύπανση, η έκθεσή μας σε πολλά χημικά και ο μοντέρνος τρόπος ζωής.

Νοιώθω απίστευτα τυχερή που δεν βασανίζομαι από αλλεργίες. Μόνο στην ανθρώπινη βλακεία είμαι αλλεργική. Και στην κουτοπονηριά. Την αντικρύζω απέναντί μου. Παραμένω σιωπηλή. Δεν χρειάζεται να κοπιάσω, γίνεται αυτόματα.

Η πινακίδα περιγράφει δύο κλινικές του ιδίου αντικειμένου. Α και Β. Άλλη μία περίπτωση που κάποιος έπρεπε να προαχθεί σε διευθυντή. Από τη μία κατανοώ τη φιλοδοξία ενός επιστήμονα. Ειδικά εκείνου που παίζει το θεό κάθε μέρα, κρατώντας ζωές στα χέρια του. Από την άλλη σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να διοχετεύει τη φιλοδοξία του σε επιτυχίες άλλου είδους. Στο κάτω κάτω, ας είναι εκ περιτροπής οι διευθυντές, αφού δύο αξίζουν την προαγωγή. Είναι ανάγκη να τους δημιουργούμε και ξεχωριστές κλινικές;

Ο Λοβέρδος ανακοίνωσε τεράστια μείωση στις κλίνες: από 46.000 θα φτάσουν τις 32.000. Πόσος κόσμος θα πεθάνει σαν το σκυλί στ’ αμπέλι εξαιτίας τους … Θλίψη. Πρέπει να το αντιμετωπίσουμε αυτό, αλλά πώς; Όταν οι ίδιοι οι γιατροί του συστήματος το χρησιμοποιούν ως προσωπικό χωραφάκι, δεν είναι τα άτομα που θα βάλουν πλάτη για να χτιστεί κάτι καλύτερο. Διπλή θλίψη. Όχι μόνο είναι δύσκολο να βρεθεί πραγματιστική λύση, αλλά αυτοί που θα έπρεπε να πρωτοστατήσουν είναι μέρος του προβλήματος.

Άραγε όλοι αυτοί άκουσαν τίποτα για τη 48ωρη απεργία; Ξέρουν τί γίνεται στο Σύνταγμα; Τους νοιάζει; Είναι μήπως αποκλειστικά απορροφημένοι από το ατομικό / οικογενειακό τους θέμα; Τείνω στο τελευταίο. Αυτό που δεν μπορώ να τους συγχωρήσω είναι ότι θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πάλι. Οι περισσότεροι έστω. Θα παρακαλάνε έξω από τα ίδια βουλευτικά γραφεία. Επειδή είναι ριζωμένο μέσα τους και δεν μπορούν να το αποβάλουν.

Μία στρουμπουλή ξανθούλα έχει κουραστεί να περιμένει. Κάθεται πάνω σε ένα φορείο. Προσπαθώ να μαντέψω τις σκέψεις της. « Ήρθε ο λογαριασμός της ΔΕΗ. Θέλω και σούπερ μάρκετ αυτή τη βδομάδα. Άραγε, θα πληρωθεί ο σύζυγος, ή θα του τα καθυστερήσουν πάλι; » Δεν τη ρωτάω. Δεν θα είχε νόημα. Ο καθένας εκεί έχει προβλήματα και σκέψεις που δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε.

Νυστάζω. Χασμουριέμαι. Το κυλικείο είναι κάτω. Βαριέμαι να πάω. Προτιμώ χίλιες φορές να κλείσω λίγο τα μάτια και να κοιμηθώ εδώ.

Μερικοί διάδρομοι είναι γεμάτοι ιστορίες.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s