ωωωωωμμμμμ!

Επαναλαμβάνομαι, μα θα το πω: διάγω μία φάση κάπως … « ζεν ». Ξέρετε: οκλαδόν και « ωωωωμμμμ! » [ ༀ ] με τα χέρια να αγγίζουν απαλά τα γόνατα, με τις παλάμες προς τα πάνω και χαλαρές.

Μιλάω με ανθρώπους καθημερινά, μαθαίνω ιστορίες, παρατηρώ γύρω μου. Βλέπω ότι οι άλλοι σχολιάζουν με μικρότερη κατανόηση. Με λιγότερη ανοχή. Είναι σκληροί, δηκτικοί, ακόμα και ειρωνικοί όταν διαθέτουν την απαιτούμενη ευφυΐα.

Δεν είναι επειδή εγώ είμαι καλύτερος άνθρωπος. Για την ακρίβεια, ενδέχεται – πολύ σοβαρά – να ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Είναι κυρίως επειδή εγώ, ίσως λόγω εμπειριών, μπορώ να βγω από την πλεονεκτική [πολλαπλά] θέση στην οποία βρίσκομαι σήμερα και να μπω σε μία άλλη.

Έτσι, συχνά προσπαθώ να σκεφτώ τί θα έκανα εάν βρισκόμουν στη θέση κάποιου άλλου.

Πώς θα ήταν σήμερα εάν επέλεγα να γίνω μπάτσος στα 18 μου και μου ζητούσαν να κάνω το σχεδιασμό για τις διαδηλώσεις στην Αθήνα;

Πώς θα σκεφτόμουνα εάν είχα εκλεγεί σε αυτή την απαξιωμένη Βουλή, κανένα μέλος της οποίας δεν τολμά να κυκλοφορήσει χωρίς συνοδία;

Τί θα έκανα εάν είχα το τάδε μπαράκι; Τί θα έπραττα εάν ήμουν η γκαρσόνα εκεί και με πρήζανε έτσι – σε κάθε παρέα – για μία παραγγελία;

Τί ανασφάλειες θα είχα εάν ήμουνα μία άεργη η οποία δεν έχει εργαστεί – ούτε σπουδάσει – ποτέ και αντλεί αξία μόνο από τις κατακτήσεις της σε προσωπικό επίπεδο;

Σε πολλές από αυτές τις ερωτήσεις, υπάρχει μία πρώτη απάντηση « Δεν θα βρισκόμουνα σε αυτή τη θέση ». Εάν όμως για οποιονδήποτε λόγο είχα τελικά βρεθεί [η ζωή καμιά φορά μας φέρνει σε μέρη που δεν είχαμε προγραμματίσει] … τί θα έκανα; Πώς θα σκεφτόμουνα; Πώς θα εξηγούσα τις πράξεις μου;

Επειδή είμαι από τα άτομα στα οποία συχνά προστρέχουν για συμβουλή – ή έστω για επιβεβαίωση της ορθότητας μίας θέσης – αναγκάζομαι συχνά να απαντήσω πασιφιστικά, με κάποια μετριοπάθεια, ή ακόμα και λίγο διφορούμενα. Δεν θέλω να χαϊδέψω αφτιά. Δεν θέλω να συνταχθώ με μία πλευρά, να ταυτιστώ απόλυτα με θέσεις εάν δεν είμαι σίγουρη. Όπως για παράδειγμα όταν δεν είμαι αυτήκοος μάρτυρας ενός διαλόγου.

Η σιγουριά μέχρι απολυτότητας για τα πάντα, είναι γνώρισμα των χαζών. Θυμίζω τη ρήση του Σωκράτη.

Δεν δικαιολογώ τους άλλους για τις πράξεις τους. Όμως κατανοώ για ποιο λόγο κατέληξαν σε αυτές. Από εκεί και πέρα, προσπαθώ να σκεφτώ ποιες εναλλακτικές διαθέτουν και να τους αξιολογήσω βάσει επιλογών.

Πριν 2-3 μήνες είχα πει ότι δεν είναι ντροπή το να ασκούμε ένα συγκεκριμένο επάγγελμα: ο *τρόπος* με τον οποίο το ασκούμε είναι αυτός που μας χαρακτηρίζει.

Ακόμα, παλιότερα έχω πει ότι το τσουβάλιασμα των πάντων, η μαζική κατάταξη σε κατηγορίες, είναι φασισμός. Μπορεί η διαλεκτική της αριστεράς να μην παραδέχεται την υπεροχή του ατόμου επί του συνόλου, αλλά όταν αυτό τοποθετείται σε καλούπι καταναγκαστικά, αρχίζει να μοιάζει υπερβολικά με το φασισμό. Τα άκρα, κάπου συναντιούνται. Κάπου έχουν κοινό τόπο.

Δεν θέλω να καταλήξω κάπου συγκεκριμένα. Άλλωστε, και να ήθελα, δε θα μπορούσα να κάνω αναφορά σε αυτό που μου έδωσε το έναυσμα να γράψω.

Καταλήγω μόνο στη φιλοσοφία της εσωτερικής γαλήνης. Όχι επειδή σκοπεύω να αγγίξω τη θεότητα. :) Αυτά τα θέματα τα έχω λύσει. Μου αρέσουν πολύ οι ανθρώπινες αδυναμίες μου, ακόμα κι αν μερικές φορές με τσούζει ένα εγωιστικό « γαμώτο ».

Ο λόγος που κάνω αυτή την επιλογή είναι ότι αισθάνομαι καλύτερα έτσι. Βαθιές και συνειδητές εισπνοές, να γεμίζουν τα πνευμόνια ως κάτω. Αργόσυρτες και δυνατές εκπνοές, να φεύγει κάθε τί « καμμένο ».

Κατανόηση. Στοχασμός. Ηρεμία.

Αν πιστέψει κανείς ότι όλη αυτή η πασιφιστική καρτερικότητα, ως αντίθετο της επαναστατικότητας, με κάνει πιο « πρόβατο » γελιέται. Αντιθέτως έτσι, έχω πάψει να δέχομαι οποιαδήποτε αυθεντία, οποιαδήποτε αρχή. Αμφισβητώ τα πάντα, εκ προοιμίου. Ειδικά εάν αυτά μου μεταφέρονται ως « δεδομένα » ή « δόγματα ».

Η αρχή και το τέλος είναι μέσα μου, εγώ αποφασίζω, εγώ επιλέγω. Δεν άγομαι και δεν φέρομαι. Έχω τεράστια εσωτερική δύναμη. Έχω τεράστια αντοχή. Κάποτε το υποψιαζόμουνα. Σήμερα το γνωρίζω.

Ειρήσθω εν παρόδω, δεν θεωρώ ότι η επαναστατική γυμναστική – ειδικότερα ως τρόπος εκτόνωσης του πλήθους – είναι αποτελεσματική για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του λαού. Δεν πρέπει να ασκείται έτσι, ανερμάτιστα, χωρίς στόχευση, χωρίς τελεσίγραφα και χωρίς κατεύθυνση. Η αγανάκτιση τύπου « όπου φυσάει ο άνεμος » εξυπηρετεί μόνο κάποιους καιροσκόπους.

Όταν θα έχετε εκτονωθεί αρκετά « αγανακτώντας » … θα έχει κερδίσει το σύστημα. Αντιπροτείνω να μην εξαντλείτε τη φλόγα που σας καίει σήμερα, να τη διατηρήσετε για τη στιγμή που θα είναι πραγματικά χρήσιμη.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s