δια(σ)τροφή

Πρόσφατα, πάνω σε μία κουβεντούλα, αναφέρθηκε μία πρόσφατη θλιβερή ιστορία: μία κοπέλα που πέθανε « στο άνθος της ηλικίας της » από νευρική ανορεξία.

Kατανοώ ότι πρόκειται για ένα είδος ασθένειας « των καιρών μας ». Παλιότερα, ενδεχομένως κάποιος να πέθαινε από ασιτία, αλλά αυτό δεν το είχε επιδιώξει ο ίδιος. Σήμερα, συμβαίνει μόνο σε άτομα που έχουν την οικονομική δυνατότητα να το αποτρέψουν.

Συγνώμη, αλλά δεν μπορώ να πω ότι τους λυπάμαι. Τις, δηλαδή, γιατί κυρίως πρόκειται για γυναίκες. Είναι σαν να λυπηθώ κάποιον καρδιοπαθή που καπνίζει σαν τσιμινιέρα, τρώει τηγανητά σαν δυο διμοιρίες και δεν παίρνει τα χάπια που του έχει γράψει ο γιατρός.

Ο ασθενής που μπορεί να θεραπευτεί – και μάλιστα τόσο απλά όπως τρώγοντας καθημερινά μία ενδεδειγμένη ποσότητα φαγητού – και δεν το κάνει, θέλει να πεθάνει. Δεν είναι πολύπλοκο. Απλά μαθηματικά είναι: όχι, δεν μπορείς να είσαι π.χ. 1,80 και να ζυγίζεις 40 κιλά. Σημαίνει ότι είσαι ασθενής. Πρέπει να πας στο γιατρό.

[Εννοείται το ίδιο ισχύει για τα παθολογικά υπέρβαρα άτομα … ούτε αυτό είναι καλό για την υγεία!]

Δεν μπορώ να δεχθώ τη διαβόητη « βιομηχανία το θεάματος » ή τα ΜΜΕ ως μοναδικούς ενόχους για τέτοιες περιπτώσεις. Ευθύνεται και το περιβάλλον (οικογενειακό, φιλικό, κοινωνικό, επαγγελματικό) το οποίο δεν έχει μεριμνήσει για την ιατρική περίθαλψη τέτοιων ατόμων.

Επίσης, δεν κατανοώ γιατί οι εισαγγελείς να διατάζουν υποχρεωτική σίτιση μόνο σε περιπτώσεις μεταναστών που κάνουν απεργία πείνας. Άλλωστε, σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι εύκολο να διαπιστωθούν ίχνη κόκας στο αίμα … αυτό από μόνο του αρκεί για να έχει μειωμένο καταλογισμό ο/η ασθενής.

Υπάρχει κόσμος που πάσχει από ανίατες ασθένειες, που υποφέρει κυριολεκτικά και τραβιέται στους γιατρούς επί δεκαετίες. Ωστόσο, υπακούει στη συνταγή του γιατρού, χαπακώνεται, κάνει επίπονες θεραπείες, υποβάλλεται σε εξευτελιστικές εξετάσεις. Επειδή θέλει να ζήσει.

Προτιμώ λοιπόν να με απασχολούν τα προβλήματα εκείνων που έχουν επιλέξει να ζήσουν. Στους υπόλοιπους, ώρα καλή. Επιλογή τους ήταν.

Μία τελευταία παρατήρηση: ποτέ κανένας δεν αγάπησε τον άλλο επειδή έχει περισσότερα ή λιγότερα κιλά. Για άλλους λόγους αγαπάμε. Κι αν κάποιος έχει ισχυριστεί κάτι τέτοιο [« Μωρό μου, σ’αγαπώ επειδή είσαι σαν τη στέκα του μπιλιάρδου! »] είναι τόσο επιφανειακός, που δεν αξίζει καν να ληφθεί στα σοβαρά.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

8 responses to “δια(σ)τροφή

  • rodia

    Ποναει το ποστ και ο τονος του. Υπαρχουν και περιπτωσεις όπου διαλεγεται ο τρόπος αυτος θανατου απο ανθρωπους κυνηγημενους κι απελπισμενους, εντιμους οικογενειαρχες μπλεγμενους με εφοριες και δανεια στην αρχη της κρισης, τοτε που δεν ξεραμε κανεις μας τι εστι κριση. Προκειμενου να μπουν στο εριθωριο, αλλοι αυτοκτινησαν κι αλλοι εκοψαν το φαγητο κι ας ηταν και καλοφαγαδες. Θελει θαρρος αυτη η πραξη. Θαρρος για να μη μεινουν σημαδια και κοινωνικες μουτζουρες στην οικογενεια. Για σκεψου. Δεν ειναι μονο κοριτσακια που πασχιζουν για σιλουετα. Μπορει να ειναι και κοριτσακια με προβληματικους γονεις, 12χρονα. Οι εφηβες γυναικες και οι μεσοκοποι αντρες αυτοκτονουν με ασιτια. Τι παραξενο…

    • espοir - надежда - Hoffnung - speranza

      Προφανώς, υπάρχουν και περιπτώσεις που κάνουν τη διαφορά. Δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτοι.

      Ωστόσο, αν πρόκειται για 12χρονα κοριτσάκια, είναι εγκληματική αμέλεια των γονιών. Κι αν πρόκειται για οικογενειάρχες που είχανε άλλα προβλήματα, τότε *σίγουρα* θα έπρεπε να δουν έναν ειδικό. Αν μη τι άλλο, από σεβασμό στην οικογένειά τους.

      • rodia

        Ναι, να δουν καποιον « ειδικο ». Αυτον που πρεπει να δουν οι κυβερνητες που οδηγουν τον κοσμο στην σπογνωση.

        Ναι, τα 12χρονα τα οδηγουν οι ιδιοι οι γονεις στην απελπισια και αυτοι θα έπρεπε να χαπακώνονται.

      • espοir - надежда - Hoffnung - speranza

        Oι κυβερνήσεις θα έπρεπε να δουν κάποιον ειδικό στις αποδράσεις με ελικόπτερα … αλλά αυτή είναι μια διαφορετική συζήτηση. :)

  • silentcrossing

    Καλημέρα! Πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση, όμως έχω αρκετές ενστάσεις. Η ανορεξία δεν είναι απλά μια μόδα της εποχής επιβεβλημένη από κοινωνικά, τηλεοπτικά και λοιπά πρότυπα, που μπορεί να συμβάλουν σε ένα βαθμό, δεν αρκούν όμως για την εμφάνιση της. Η ανορεξία είναι πάνω από όλα μια σοβαρότατη ψυχική διαταραχή που συχνά αγγίζει τα όρια της ψύχωσης, πόσο μάλιστα όταν καταστρέφονται και ζωτικά ανθρώπινα όργανα, και σε σοβαρές περιπτώσεις πρέπει να αντιμετωπίζεται με αντιψυχωτικά φάρμακα.

    Καταλαβαίνω πως μπορεί να ενοχλεί το θέαμα, ειδικά αν δίπλα στη λέξη « ανορεξία » μπει η λέξη « ασιτία », όμως δεν πρόκειται για φαινόμενο των καιρών ούτε και προϋποθέτει οικονομική δυνατότητα-η ψυχική αυτή ασθένεια υπήρχε πάντοτε και σε όλες τις κοινωνίες και τάξεις με τη διαφορά ότι σήμερα η βιομηχανία του θεάματος σε ένα βαθμό την έχει κάπως «νομιμοποιήσει» εγκληματώντας στην πραγματικότητα πάνω σε ανθρώπους που υποφέρουν.

    Διαφωνώ επίσης με τη σύγκριση με του/της ανορεξικού/ής με κάποιον που έχει άλλο πρόβλημα υγείας: στη δεύτερη περίπτωση έχεις συνείδηση του εαυτού σου και του προβλήματος, ενώ στην πρώτη όχι. Αν είσαι 1,80 και ζυγίζεις 40 κιλά σημαίνει ότι είσαι διαταραγμένος. Βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και νομίζεις ότι είσαι παχύσαρκος και υποφέρεις γι’ αυτό, δεν μπορείς να το εμποδίσεις γιατί η εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου είναι κατακερματισμένη, όπως και σε άλλες περιπτώσεις σοβαρών ψυχικών διαταραχών (π.χ. σχιζοφρένεια).

    Το αν το οικογενειακό περιβάλλον επεμβαίνει για να βοηθήσει είναι σχετικό. Συνήθως αυτό συμβαίνει όταν πια το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρό κι εδώ ευθύνονται σημαντικά και τα ΜΜΕ και ο κοινωνικός περίγυρος που έχει «νομιμοποιήσει» όπως είπα αυτά τα πρότυπα. Η θεραπεία πάντως είναι εξαιρετικά βίαιη και περιλαμβάνει (συχνά αναγκαστική) εισαγωγή στο νοσοκομείο και υποχρεωτική σίτιση (δεν γίνομαι πιο περιγραφικός, είναι πάντως μια διαδικασία που την απεύχομαι σε όλους). Έχω βρεθεί μπροστά σε τέτοια περιστατικά και συνήθως είναι πολύ σπαραξικάρδια-κάποιοι άνθρωποι κάνουν απόπειρα γιατί έφτασαν στα 41 κιλά και αυτό δεν το συγχωρούν στους γιατρούς και τον εαυτό τους. Αυτό από μονό του αρκεί για να απαντήσει στο γιατί η ανορεξία δεν είναι επιλογή αλλά μια σοβαρή ασθένεια.

    Συγγνώμη αν γίνομαι διδακτικός, δεν είναι η πρόθεση μου, η πληροφόρηση όμως του κόσμου είναι ελλιπής (μάλλον ανύπαρκτη). Επειδή ο πολύς κόσμος που αντιμετωπίζει αντίστοιχα προβλήματα επιλέγει να ενημερωθεί από το ίντερνετ ίσως είναι καλό να υπάρχει κάπου και το μήνυμα ότι δεν φταίει απαραίτητα ο ίδιος ο ανορεξικός για το πρόβλημα του και ότι πρέπει επειγόντως να αναζητήσει βοήθεια από το γιατρό του.

    Και πάλι καλημέρα!

    • espοir - надежда - Hoffnung - speranza

      Συμφωνώ απόλυτα ότι πρόκειται περί ψυχασθένειας. Γι’ αυτό και είπα ότι χρήζει ιατρικής βοήθειας. Όπου ιατρική = κυρίως ψυχιατρική υποθέτω, εάν είναι σε αρχικό στάδιο και δεν έχουν πάθει ζημιά ζωτικά όργανα.

      Τους άλλους ψυχασθενείς, τους διακρίνει πιο δύσκολα το περιβάλλον τους (οικογένεια, φίλοι, συνεργάτες κλπ). Εκείνους που πάσχουν από ανορεξία όμως, μπορείς να τους δεις, πανεύκολα.

      Κατανοώ ότι η ανορεξία συνοδεύεται από άρνηση, γι’ αυτό και μίλησα για εισαγγελέα κλπ. Νομίζω ότι το νομικό πλαίσιο επιτρέπει σε κάποιον να ζητήσει ψυχιατρική εκτίμηση άλλου ατόμου (ειδικά συγγενή). Ας το κάνουν λοιπόν.

  • exeishmasia?

    η υποχρεωτική σίτιση κακώς σου φαίνεται κατανοητή
    όσο για τα ίχνη κόκας και τα λοιπά στερεότυπα… βλέπεις πολύ τηλεόραση.γκούγκλαρε απλάτη νευρική ανορεξία και μην αναπαράγεις ανοησίες

    World Medical
    Association.
    Declaration of
    Malta

    ———————————————————————————————————————
    ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΝΩΣΗ ΙΑΤΡΩΝ
    Διακήρυξη της Μάλτας, Νοέμβριος 1991
    ———————————————————————————————————————

    Υιοθετήθηκε από το Παγκόσμιο Ιατρικό Συνέδριο στην Μάλτα, Νοέμβριος 1991 καιαναθεωρήθηκε από την Σύνταξη στο 44ο Παγκόσμιο Ιατρικό Συνέδριο, Μαρμπέλλα, Ισπανία, Σεπτέμβριος 1992. Τελική αναθεώρηση από την Γενική Συνέλευση της ΠΕΙ, Πιλάνεσμπεργκ, Νότια Αφρική, Οκτώβριος 2006.

    εισαγωγή

    1. Απεργίες πείνας γίνονται υπό ποικίλες συνθήκες, αλλά κυρίως αναδεικνύουν διλήμματα σε καταστάσεις όπου οι άνθρωποι είναι υπό κράτηση (φυλακές, σωφρονιστικά ιδρύματα και κέντρα συγκέντρωσης μεταναστών). Συχνά αποτελούν μία μορφή διαμαρτυρίας από ανθρώπους που στερούνται άλλων μέσων για να κάνουν γνωστά τα αιτήματά τους. Αρνούμενοι τροφή για σημαντικό χρονικό διάστημα, ελπίζουν συνήθως ότι θα επιτύχουν συγκεκριμένους στόχους επιφέροντας αρνητική δημοσιότητα στις αρχές. Οι βραχείας διάρκειας ή προσποιητές αρνήσεις τροφής σπανίως εγείρουν ηθικά προβλήματα. Η πραγματική και παρατεταμένη αποχή από τροφή διακινδυνεύει τον θάνατο ή μόνιμη βλάβη για τους απεργούς πείνας και μπορεί να δημιουργήσει στους γιατρούς μία σύγκρουση αξιών. Οι απεργοί πείνας συνήθως δεν επιθυμούν να πεθάνουν, αλλά μερικοί ίσως να είναι προετοιμασμένοι να το κάνουν για να επιτύχουν τους στόχους τους. Οι γιατροί πρέπει να εξακριβώνουν την πραγματική προαίρεση κάθε ενός ατόμου, ειδικά σε ομαδικές απεργίες πείνας ή σε καταστάσεις όπου η πίεση των συμμετεχόντων μπορεί να είναι ένας παράγων. Ένα ηθικό δίλημμα εγείρεται όταν απεργοί πείνας, οι οποίοι έχουν εμφανώς δώσει σαφείς οδηγίες να μην τους γίνει ανάνηψη, φθάσουν σε στάδιο νοητικής ανεπάρκειας. Η αρχή της φιλανθρωπίας προτρέπει τους γιατρούς να τους κάνουν ανάνηψη, αλλά ο σεβασμός της αυτονομίας κάθε ατόμου συγκρατεί τους γιατρούς από παρέμβαση όταν έχει δοθεί άρνηση για ανάνηψη αξιόπιστη και με πλήρη ενημέρωση. Μία επιπλέον δυσκολία εγείρεται σε συνθήκες κράτησης διότι δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρο εάν οι εκ των προτέρων οδηγίες του απεργού πείνας έγιναν εκούσια και με την κατάλληλη ενημέρωση για τις συνέπειες. Οι επόμενες κατευθυντήριες οδηγίες και η υποκείμενη τεκμηρίωσή τους αναφέρονται σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις.

    αρχές

    2. Καθήκον να ενεργούμε ηθικά. Όλοι οι γιατροί δεσμεύονται από την ιατρική ηθική στην επαγγελματική τους επαφή με ευάλωτα άτομα, ακόμη και όταν δεν παρέχουν θεραπεία. Όποιος και εάν είναι ο ρόλος τους, οι γιατροί πρέπει να προσπαθούν να προλάβουν τον εξαναγκασμό ή την κακοποίηση των κρατουμένων και πρέπει να διαμαρτύρονται εάν αυτή συμβαίνει.

    3. … Οι απεργοί πείνας δεν πρέπει με τη βία να υποβάλλονται σε θεραπεία την οποία αρνούνται. Βίαιη σίτιση αντίθετα με ενημερωμένη και εθελούσια άρνηση είναι αδικαιολόγητη.

    5. Εξισορρόπηση διπλών καθηκόντων. Οι γιατροί που παρακολουθούν απεργούς πείνας μπορεί να βιώσουν μια σύγκρουση μεταξύ της υποχρέωσης συμμόρφωσής τους στην εργοδοτική αρχή (όπως η διοίκηση της φυλακής) και της υποχρέωσης αφοσίωσής τους στους ασθενείς τους. Οι γιατροί με διπλές υποχρεώσεις δεσμεύονται από τις ίδιες ηθικές αρχές όπως οι άλλοι γιατροί, πράγμα που σημαίνει ότι η κύρια δέσμευσή τους είναι στον κάθε ένα άρρωστό τους.

    6. Κλινική ανεξαρτησία. Οι γιατροί πρέπει να παραμένουν αντικειμενικοί στις εκτιμήσεις τους και να μην επιτρέπουν σε τρίτους να επηρεάζουν την ιατρική τους κρίση. Δεν πρέπει να επιτρέπουν στον εαυτό τους να υφίσταται πίεση για να αθετήσουν ηθικές αρχές, όπως να παρέμβουν ιατρικά για μη ιατρικούς λόγους.

    12. Μερικές φορές οι απεργοί πείνας δέχονται ενδοφλέβιο διάλυμα αλατούχου ορού ή άλλες μορφές ιατρικής αγωγής. Η άρνηση να δεχθούν ορισμένες ιατρικές παρεμβάσεις δεν πρέπει να προϊδεάζει την άρνησή τους για όποια άλλη μορφή ιατρικής φροντίδας, όπως θεραπεία των λοιμώξεων ή του πόνου.

    14. … Οι γιατροί ή άλλο υγειονομικό προσωπικό δεν επιτρέπεται να ασκήσουν αθέμιτη πίεση όποιου είδους στον απεργό πείνας για να αναστείλει την απεργία. Η θεραπεία ή η φροντίδα του απεργού πείνας δεν πρέπει να εξαρτάται από την αναστολή της απεργίας πείνας.

    15. Εάν ένας γιατρός δεν μπορεί για λόγους συνειδησιακούς να συμμορφωθεί με την άρνηση του απεργού πείνας για θεραπεία ή τεχνητή διατροφή, ο γιατρός πρέπει να το ξεκαθαρίσει από την αρχή και να παραπέμψει τον απεργό πείνας σε άλλο γιατρό ο οποίος είναι πρόθυμος να συμμορφωθεί με την άρνηση του απεργού πείνας.

    19. … Είναι ηθικό να επιτρέψεις σε έναν αποφασισμένο απεργό πείνας να πεθάνει με αξιοπρέπεια μάλλον παρά να υποβάλλεις αυτό το πρόσωπο σε επανειλημμένες ιατρικές παρεμβάσεις αντίθετες στην θέλησή του/της.

    21. Η βίαιη σίτιση δεν είναι ποτέ ηθικά αποδεκτή. Ακόμη και εάν έχει την πρόθεση να ωφελήσει, η σίτιση που συνοδεύεται με απειλές, εξαναγκασμό, πίεση ή χρήση φυσικών περιορισμών είναι μία μορφή απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης. Εξ ίσου απαράδεκτη είναι η βίαιη σίτιση κάποιων κρατούμενων με σκοπό να εκφοβίσει ή να εξαναγκάσει άλλους απεργούς πείνας να σταματήσουν την απεργία.

  • espοir - надежда - Hoffnung - speranza

    Τηλεόραση δεν βλέπω, εδώ και χρόνια.

    Όσα αναφέρεις για την υποχρεωτική σίτιση αφορούν απεργούς πείνας. Είμαι σίγουρη ότι οι ψυχασθενείς αντιμετωπίζονται πολύ διαφορετικά και ότι τα ψυχιατρεία δεν τους αφήνουν να πεθάνουν.

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s