μονόλογος

Ήταν γύρω στα 65+/- 3. Φορούσε καρό πουκάμισο μεγάλου μεγέθους και τζην. Φάτσα συμπαθητική, λίγο ταλαιπωρημένη όμως.

Πλησίασε τον κοντινότερο επιβάτη και τον ρώτησε – με ψεύτικο « ενδιαφέρον » κατά τη γνώμη μου, απλά για να τραβήξει την προσοχή του – για την καταγωγή του. Όταν εκείνος από ευγένεια απάντησε, δεν περίμενε το κατεβατό που θα ακολουθούσε.

Με αφορμή αυτή την πρώτη συζήτηση, άρχισε να του εξηγεί – αναλυτικά – για ποιο λόγο βρισκόταν στην Αθήνα: είχε πάει σε κάποιο νοσοκομείο, ο ΟΓΑ συνεργάζεται με αυτό αλλά ζητάνε τα 5 ευρώ στην είσοδο, ενώ ανέλυσε πλήρως και πότε μπορείς να αποφύγεις αυτό το εισιτήριο.

Ο μονόλογος – διότι με μερικά « ναι » κατανόησης από τον άλλο, δεν μπορεί να θεωρηθεί διάλογος – πέρασε εύκολα στα ασφαλιστικά ταμεία και γενικά στο θέμα του ασφαλιστικού, στις αλλαγές που έχουν επέλθει το τελευταίο διάστημα. Οι οποίες αλλαγές ίσως να είναι αναγκαίες διότι … [μπλα, μπλα, μπλα … περιπτωσιολογία] … αλλά « τί θα κάνει ο κοσμάκης » και άλλα τέτοια.

Νομοτελειακά, προχώρησε στο βόλεμα, στο ρουσφέτι, στους πολιτικούς, στην οικονομία … Ο άνθρωπος ήταν σκασμένος να μιλήσει και μόλις βρήκε κάποιον πρόθυμο να τον ακούσει, έσπευσε. Αναρωτήθηκα εάν, χωρίς την ύπαρξη του διαδικτύου και π.χ. των ιστολογίων, κάποιοι εξ ημών, έκαναν αντίστοιχες « κουβέντες ». Παραληρηματικούς μονολόγους, στους οποίους έχω έφεση.

Μέσα σε ένα συμπιεσμένο ημίωρο, πέρασε όλη η Ελλάδα και τον τρόπο ζωής των ελλήνων από την μονολογο-συζήτηση. Υποθέτω ότι τόσο διαρκούν οι συζητήσεις στο καφενείο, με παράλληλη κατανάλωση ελληνικού καφέ, ρετσίνας ή τσίπουρου. Καθώς ο έτερος επιβάτης δεν έδινε αφορμή για να συνεχιστεί η κουβέντα, κάποια στιγμή σταμάτησε. Ευτυχώς.

Το « ευτυχώς » δεν το λέω επειδή με ενόχλησε ότι ένας άνθρωπος είχε ανάγκη να μιλήσει. Αυτό το κατανοώ πλήρως. Με ενοχλεί όμως η ατέρμονη πολυλογία που δεν καταλήγει σε κάποιο « δια ταύτα ». Που, δεν έχει ειρμό, κατεύθυνση, αρχή μέση και τέλος.

Ένα στοιχειώδες σημείο σε κάποια παρουσίαση [ή όποιον τύπο μονολόγου προτιμάτε] είναι πως χρειάζεται μία στόχευση. Μία κατάληξη. Ένα συμπέρασμα.

[Εάν κάποιος βιάζεται να με ψέξει ότι δεν το τηρώ πάντα αυτό στο Οξύ, καλύτερα να μην το κάνει: οι δικές μου αναρτήσεις, προορίζονται ενίοτε για συγκεκριμένο αναγνώστη.]

Δια ταύτα: ένα από τα πλέον πολύτιμα εφόδια στην τσάντα μου [ΟΚ, στην πραγματικότητα, έχω κλέψει το τσαντάκι του Sport Billy], είναι οι ωτοασπίδες. :)

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s