δυο φιλικές κουβέντες

Η φωνή ήταν λίγο αγουροξυπνημένη. Βαθιά. « Άκουγα » [νοητικά] το μαξιλάρι δίπλα. Εκείνη τη στιγμή το φανταζόμουνα λευκό και κολλαριστό, αν και … τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν πιστεύω να είναι.

« Βρήκα το μήνυμα και σε πήρα. »

« Ξανακοιμήσου, βρε! Τα λέμε αργότερα. »

« Εσύ πώς είσαι αυτές τις μέρες; »

« Καλά, μωρέ… »

Δεν μου αρέσει να κλαίγομαι από τηλεφώνου. Μπορεί να ουρλιάξω από τα νεύρα μου, μπορεί να βρίζω οργισμένα επί ώρες, αλλά όχι να κλαφτώ. Δεν το μπορώ.

« Γαμώτο, δεν έχω και διαδίκτυο εδώ. Αν διάβαζα το Οξύ θα καταλάβαινα. »

Στο λόγο της τιμής μου, το είπε. Ακριβώς έτσι. Χαμογέλασα κάπως αυτάρεσκα, η ψωνάρα.

[Ίσως επειδή κάποιος άλλος από τους τακτικούς αναγνώστες του Οξέως δεν είχε επιδείξει ανάλογη αντίληψη, σχετικά με τη διάθεσή μου. Αλλά πού να ξέρει, ο άνθρωπος, πώς να φανταστεί;]

Η αλήθεια είναι πως διαθέτει και την απαιτούμενη εσωτερική πληροφόρηση για να αποκωδικοποιεί τα περισσότερα από τα παραληρηματικά γραφόμενά μου. Κι όταν δεν ξέρει ποιον ή τί αφορούν, με ρωτάει, στα ίσια.

« Τελικά, είσαι έγκυος; »

« Δεν ξέρω ακόμα. »

« Καλά, στο χωριό σου, τα προφυλακτικά τα έχετε για μπαλόνια; »

Κι εγώ τα ίδια και χειρότερα θα έλεγα στη θέση του. Στους καλούς φίλους, έχεις το δικαίωμα να μπήξεις και δυο φωνές παραπάνω. Ενίοτε και την υποχρέωση. Αν δεν τους ρίξεις εσύ ένα χαστούκι για να συνέλθουν, ποιος άλλος θα το πράξει;

« Δεν νομίζω πάντως. »

Καθ’ όλα ανεπαρκής η διαβεβαίωση.

« Δεν είναι δικό μου. »

« Μην ανησυχείς. Προηγούνται άλλοι… »

Κατόπιν του μικρού αυτού αστεϊσμού, συνέχισε περνώντας με γενεές δεκατέσσερις.

Είχα « σκύψει » το κεφάλι. Προσπάθησα να δικαιολογηθώ. Δεν είμαι παιδάκι. Κάποιες στην ηλικία μου έχουν εγγόνια. Ξέρω καλύτερα από όλους τα ρίσκα της συμπεριφοράς μου και τα ανέλαβα. Τα προφυλακτικά ήταν σε απόσταση ενός απλωμένου χεριού. Το οποίο δεν απλώσαμε, συνειδητά.

Όχι πως περίμενα να συμφωνήσει, αλλά έπρεπε να τα πω.

Όταν έκανε το φιλικό « καθήκον » του – με την καλή έννοια – χαλάρωσε πάλι και συζητήσαμε περί ανέμων και υδάτων.

Απολαμβάνω τα μέγιστα τις κουβέντες με νοήμονες ανθρώπους. Αισθάνομαι τυχερή που έχω τέτοια πολυτέλεια και εξαιρετικά κολακευμένη όταν αφιερώνουν χρόνο για να ασχοληθούν με τα προσωπικά μου. Μάλλον αυτό ήθελα να πω, εξαρχής. :)

Προτιμότερο δεν είναι από μια τυπική και ψυχρή ευχαριστία;

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s