εξαρτήσεις

Γράφω πάνω σε ένα ξύλινο τραπέζι, σε μία ξένη κουζίνα. Πάνω στο τραπέζι, ένα τσαντάκι με κρέμες après soleil κι αντικουνουπικά. Απέναντι, ένα κουζινάκι “ανάγκης” για φοιτητές ή διακοπεύοντες. Δίπλα μου, η ανοιχτή μπαλκονόπορτα, με την κουρτίνα να ανεμίζει και τα τζιτζίκια να ξελαρυγγιάζονται.

Από το μπαλκόνι βλέπω πολυκατοικίες και ξενοδοχεία, με αντίστοιχα διαμερισματάκια “διακοπών”. Μαμάδες που ξεπλένουν τα αλάτια των παιδιών τους από το πρωινό μπάνιο στα μπαλκόνια με το λάστιχο, μπαμπάδες που κανονίζουν τάβλι με τους διπλανούς, εργαζόμενοι στην τουριστική βιομηχανία κατάμαυροι από τον ήλιο, αμερικανάκια να εξηγούν στους φίλους τους την τοπική κουζίνα, μία τύπισσα φωνάζει κάποια Μαρία.

Η θάλασσα δεν φαίνεται από εδώ. Είναι όμως δίπλα, στην τραγική απόσταση των δύο λεπτών, με αργόσυρτο βήμα. Ξέρετε, εκείνο της σαγιονάρας – ασορτί με την τσάντα θαλάσσης, εννοείται – που σέρνεται στον πεζόδρομο. Τέτοιες ώρες, πριν δηλαδή αρχίσει το το clubbing στα παραλιακά μαγαζιά, ακούγεται ο παφλασμός και μπορείς να χαλαρώσεις κλείνοντας τα μάτια.

Μόλις διαπίστωσαν ότι κουβάλησα το λάπτοπ μου μαζί, στράβωσαν λίγο, αλλά δεν είπαν κιχ. Είχαν ξανακάνει το σφάλμα στο παρελθόν, ξέρουν ότι δεν σηκώνω κουβέντα. Ετοιμάζονται όμως να μου την πουν, παραφυλάνε στη γωνία για την πρώτη ευκαιρία σχετικού αστεϊσμού. Δεν με πειράζει. Μαθημένη είμαι σε τέτοια.

Άλλο πράγμα με πειράζει: να μην μπορώ να εκφραστώ. Δυστυχώς, δεν μπορώ να τους εξηγώ την τρικυμία που περνάει από το μυαλό μου, κάθε τρεις και λίγο. Κι αν το έκανα δηλαδή, δύσκολα θα μπορούσαν να ακολουθήσουν. Είτε επειδή έχουν μάθει να μιλάνε περισσότερο – παρά να ακούνε – είτε επειδή, δεν έχουμε τα ίδια βιώματα, ούτε τις ίδιες επιδιώξεις.

Έχετε παρατηρήσει ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων ενδιαφέρεται μόνο για τον βροντερό ήχο της δικής της φωνής – γραπτά και προφορικά, λίγο διαφέρει – και ποτέ δεν μπαίνει στον κόπο να ασχοληθεί με το τί λένε οι άλλοι; Εκείνο το ατέρμονο “Αυτό που λες συνέβη και σε μένα / σε ένα φίλο μου” ακολουθούμενο από ιστορίες των 15-30 λεπτών. Και αυτό το βαφτίζουν διάλογο.

Ακόμα και όσες φορές έκανα την προσπάθεια να ανοίξω το στόμα μου και να θέσω κάτι προς συζήτηση, καταλήξαμε να σχολιάζουμε (πλην της υποφαινόμενης) τί φοράνε οι διπλανοί και ποιος έχει πάει πού διακοπές.

Όταν κλείνω τα μάτια και βυθίζομαι στα ταξίδια που διηγείται η διπλανή μου (μία γαλλόφωνη από το Βέλγιο) στην Αφρική, με ενοχλεί το σχόλιο για το στενό μαγιώ της που αφήνει το στήθος έξω. Η γυναίκα είναι οκτακοσίων ετών, καλά κάνει και το φοράει και λογαριασμό δεν χρωστάει να δώσει σε κανέναν. Έχει κάνει μια ζωή που, εσείς που την σχολιάζετε, δεν θα δείτε ούτε στα πιο άγρια όνειρά σας. Μαγκιά της και μπράβο της λοιπόν.

ΟΚ. Δεν θα πιέσω άλλο. Εφόσον αυτό είναι το επίπεδο που θέλετε στις διακοπές σας, εγώ θα φέρνω το λαπτοπάκι μου μαζί. Απλό.

Το δυστυχές είναι πως αυτό είναι το επίπεδο που διαπιστώνω και πέραν των διακοπών. Όχι σε μία μόνο παρέα, αλλά γενικότερα, σε άσχετες παρέες με τις οποίες έτυχε να συνυπάρξω (γνωστοί γνωστών κ.ο.κ.). Πράγμα που, με κάνει να επιχαίρω για τους φίλους που έχω επιλέξει να διατηρήσω: τουλάχιστον, έχουν – άπαντες – κάτι σοβαρότερο να τους απασχολεί, από τις ζωές των άλλων.

Γκρινιάζω, συνειδητά, στο παρόν κείμενο. Μα δεν έγραψα μόνο αυτό: έχει προηγηθεί ένας χείμαρρος από άλλα κείμενα. Είναι η ώρα μου, με το λαπτοπάκι μου, στην ηρεμία του μεσημεριού. Την ώρα που απλώνουν τις πετσέτες στα μπαλκόνια και ετοιμάζονται να ξαπλώσουν λίγο.

Δεν θέλω αποτοξίνωση. Ναι, εγώ είμαι που λιώνω τα πληκτρολόγια και τους κάνω να σταυροκοπιούνται στα καταστήματα με είδη υπολογιστών. Μπορεί να έχω εθιστεί σε αυτό τον τρόπο έκφρασης και / ή επικοινωνίας, όμως είναι χίλιες φορές προτιμότερος από τις προσφερόμενες εναλλακτικές. Και κατάτι βολικότερος από το χαρτί και μολύβι.

[Εάν κάποτε χρειαστεί, θα επιστρέψω εκεί. Με χαρακτηριστική άνεση, εννοείται.]

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s