500 και κάτι ψιλά

Kάποιες ατάκες τις ακούω και συνειδητοποιώ ότι πρέπει οπωσδήποτε να τις « Οξυ-δώσω » [το αγαπημένο μου λογοπαίγνιο, εσχάτως].

Μία εξ αυτών αφορά ένα ταξίδι. Ή την άψυχη παρέα στο ταξίδι. Που, ξεκίνησε να δημιουργείται σε ένα καφέ, σε ένα κεντρικό και πολυάσχολο δρόμο, σε μία κουβέντα, σε μία παρέα, σε ένα χαλαρωτικό μεσημέρι, σε ένα ποτήρι με αλκοόλ. Υλοποιήθηκε σε μία ταράτσα. Από εκεί, μέσα σε έναν καταιγισμό μετακινήσεων, κάπου 15′ λεπτά αργότερα βρισκόταν στην ουρά των εισιτηρίων.

Κάπως έτσι πήρε το δρόμο.

[Η αφήγηση μου δημιουργεί ψυχοσωματική αντίδραση. Επαναφέρει τη μνήμη. Κάνω μερικά λεπτά να ηρεμήσω.]

Οι ορμόνες έχουν ένα πολύ χαρακτηριστικό γνώρισμα: διεγείρουν την οσμή και δι’ αυτής, τον εγκέφαλο. Προκαλούν νευρικές συνάψεις, έντονες βιοχημικές αντιδράσεις στο μικροσκοπικό σωματικό μας « εργαστήριο » και τελικά, εξελίσσονται σε σωματικές λειτουργίες που ενδεχομένως δεν μπορούμε να ελέγξουμε πλήρως.

Από το απλό χαμόγελο μέχρι … πιο πολύπλοκα πράγματα. Πείθομαι πρώτα εγκεφαλικά ότι ο/η απέναντι είναι ευχάριστος και μετά χαλαρώνω και χαμογελώ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Συνήθως, παραγωγή κι άλλων ορμονών. Έτσι κάπως μπορεί π.χ. το πίσω κάθισμα σε ένα ταξί να πλημμυρίσει με ορμόνες και τα 15′ λεπτά δρόμου να μοιάζουν με ώρες.

Ας τα έχει εξηγήσει όλα η επιστήμη, εμείς πάμε και υποκύπτουμε. Η απομυθοποίηση δεν μας πτοεί. Τουναντίον, κάνει πιο συνειδητή – και λιγότερο ενοχική – τη διαδικασία.

Εναλλακτικά, θα μπορούσαμε να κυκλοφορούμε με ολόσωμα καλύμματα, βασανιστικά στερητικά των αισθήσεων. Ξέρετε: εκείνα τα φρικτά, πλαστικά πράγματα που μοιάζουν με σακούλες σκουπιδιών.

Να μην κινδυνεύουμε να αγγίξουμε τίποτα και κανέναν.

Να μην κινδυνεύουμε να μας αγγίξει τίποτα και κανείς.

H άθλια μακαριότητα της – κυριολεκτικής και, ακόμα χειρότερα, μεταφορικής – αποστείρωσης. Η εισχώρηση της νεοφώτιστης [εμπορευματοποιημένης, άρα αποδεκτής συστημικά] πολιτικής ορθότητας στην καθημερινότητα.

Ευτυχώς – αν προτιμάτε και για την αισθητική –  επιλέγουμε συνειδητά [συλλογικά] ή ασυνείδητα [ατομικά] να υποκύπτουμε, ακόμα, στις φυσικές διεργασίες. Τις τιμάμε, εν γνώσει μας, κάθε φορά που σκύβουμε να μυρίσουμε την επιδερμίδα του άλλου, κλείνουμε τα μάτια και αφήνουμε να ντοπαριστεί το είναι μας.

Το « ταξίδι » για το οποίο άρχισα να γράφω, ολοκληρώθηκε με την άφιξη σε ένα διαμέρισμα. Εκεί έληξε, όπως θα μπορούσε να είχε συμβεί πολύ νωρίτερα. Δεν είναι η συνήθης διαδρομή σε ανάλογες περιπτώσεις. Πολλά τα χιλιόμετρα. Γι’ αυτό και με ενέπνευσε να γράψω.

Θα κλείσω με μία ψιλοχοντροάσχετη υπενθύμιση: ο Σεπτέμβριος ενδείκνυται για πολύ ευχάριστα ταξίδια. Λείπουν και οι εκνευριστικοί διακοπεύοντες-εκδρομείς του Αυγούστου. « Ταμάμ! » όπως λένε στη Θεσσαλονίκη. ;)

[Όλα σχετικά είναι και οι εικόνες και οι μουσικές ακόμα περισσότερο …]

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s