στίγματα

Είναι κάποια τραγούδια που τα έχουμε δέσει με σημαντικές στιγμές της ζωής μας και κάθε φορά που τα ακούμε, επανέρχεται ο ίδιος πόνος. Όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Εγνώρισα κάποια φορά σ’ ένα καράβι ξένο
έναν πολύ παράξενον Εγγλέζο θερμαστή
όπου δε μίλαγε ποτέ κι ούτε ποτέ είχε φίλους
και μόνο πάντα εκάπνιζε μια πίπα σκαλιστή.

Όλοι έλεγαν μια θλιβερή πως είχε ιστορία
κι όσοι είχανε στο στόκολο με δαύτον εργαστεί
έλεγαν ότι κάποτες, απ’ το λαιμό ως τα νύχια,
είχε σε κάποιο μακρινό τόπο στιγματιστεί.

Είχε στα μπράτσα του σταυρούς, σπαθιά ζωγραφισμένα,
μια μπαλαρίνα στην κοιλιά, που εχόρευε γυμνή
κι απά στο μέρος της καρδιάς στιγματισμένην είχε
με στίγματα ανεξάλειπτα μιαν άγρια καλλονή…

Κι έλεγαν ότι τη γυναίκα αυτή είχε αγαπήσει
μ’ άγριαν αγάπη, ακράτητη, βαθιά κι αληθινή·
κι αυτή πως τον απάτησε με κάποιο ναύτη Αράπη
γιατί ήτανε μια αναίσθητη γυναίκα και κοινή.

Τότε προσπάθησεν αυτός να διώξει από το νου του
την ξωτική που αγάπησε, τόσο βαθιά, ομορφιά
κι από κοντά του εξάλειψεν ό,τι δικό της είχε,
έμεινεν όμως στης καρδιάς τη θέση η ζωγραφιά.

Πολλές φορές στα σκοτεινά τον είδανε τα βράδια
με βότανα το στήθος του να τρίβει, οι θερμαστές…
Του κάκου· γνώριζεν αυτός – καθώς το ξέρουμ’ όλοι –
ότι του Αννάμ τα στίγματα δε βγαίνουνε ποτέ !!!

Κάποια βραδιά ως περνούσαμε από το Bay of Bisky,
μ’ ένα μικρό τον βρήκανε στα στήθια του σπαθί.
Ο πλοίαρχος είπε: « θέλησε το στίγμα του να σβήσει »
και διάταξε στη θάλασσα την κρύα να κηδευθεί.

[Νίκος Καββαδίας – Βασ. Παπακων/νου]

1997, ένα ολόκληρο απόγευμα, στο repeat, καίγοντας σπίρτα πάνω στον πάγκο της κουζίνας, μέχρι να καεί και να πονέσει το δάχτυλο. Εκατοντάδες σπίρτα, σε ένα από εκείνα τα μεγάλα πακέτα, τα « οικογενειακά ». Όλα μεγάλα ήταν εκεί.

Νύχτωσε, δεν έβλεπα πια την τύφλα μου, εκτός από το σπίρτο. Ούτε και πριν έβλεπα δηλαδή. Δεν μπορώ να δω με τόσο βουρκωμένο βλέμμα.

Ήρθε η Η. και ρώτησε τι είχε συμβεί. Της είπα. Μετά δε θυμάμαι καθόλου τι έγινε. Μείναμε σπίτι; Βγήκαμε για φαγητό; Πήγα στο δωμάτιό μου μόνη μου; Δεν ξέρω. Το έχω απωθήσει. Το μόνο σίγουρο είναι πως πήραμε άλλα σπίρτα, γιατί εκείνα είχαν τελειώσει. Υποθέτω πως η Η. δεν το θυμάται πια. Ίσως τη ρωτήσω. Μπορεί να είχε τρομάξει από το μάτι μου που γυάλιζε εκείνη τη μέρα και να το θυμάται.

Άλλαξαν όλα. Κυρίως οι άνθρωποι. Ειπώθηκαν πράγματα που δεν έπρεπε, έγιναν πράγματα που σίγουρα δεν έπρεπε … και τίποτα δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Les commentaires sont désactivés.