δρόμος

Η συζήτηση γύρω μου, προκαλούσε μαζικές αυτοκτονίες εγκεφαλικών κυττάρων: ένας στρατονόμος κι ένας αδειούχος φαντάρος – ποδοσφαιριστής στη Δ’ εθνική, ρωτούσαν έναν ΜΑΤατζή για τους ποδοσφαιρικούς αγώνες στους οποίους είχε λάβει μέρος, με την υπηρεσία του.

“Δείρατε κανέναν;” ρωτούσε ο ποδοσφαιριστής, και σχεδόν του τρέχανε τα σάλια από το ενδεχόμενο να απαντήσει θετικά ο “συνάδελφος” ένστολος.

“Μπα, με τις μολότοφ να πέφτουν βροχή, δεν προλαβαίνεις” είπε ο ΜΑΤατζής με παράπονο. Νοητική σημείωση της espoir, μία θετική χρήση των μολότοφ. Ασχέτως εάν αφορά καμμένους οπαδούς ποδοσφαιρικών ομάδων και δη, το είδος που πάει στα γήπεδα για να εκτονωθεί.

Αργότερα, ανέλυαν τη σημειολογική διαφορά του ενός δικέφαλου από τον άλλο, μέχρι που πιάσανε το θέμα των παικτών και των δυνατοτήτων τους. Συγκρίσεις αλλοδαπών ονομάτων και παράταξης ομάδας.

Δεν άντεχα άλλο κάψιμο. Ήθελα να φωνάξω κάτι σε “γαμώ τον πατέρα σας που δεν ήξερε να χρησιμοποιεί προφυλακτικά!”.

Με παρηγορούσε μόνο η σκέψη πως φορούσα το τζην και τα αθλητικά της διαδήλωσης. Αυτά που ακόμα είχαν πάνω τους χημικά από την τελευταία “αναμέτρηση” με τα ΜΑΤ. Ευχόμουνα να τους μυρίζει το δακρυγόνο.

***

“Και τώρα;”

“Δεν ξέρω.”

“Φιλενάδα, δεν σε ακούω καλά.”

“Τί ήθελες να κάνω; Να χαίρομαι;”

“Νομίζω πως είσαι χειρότερα από τότε που […] και τότε που […]”

Δεν απάντησα. Δεν τα βάζω σε ζυγαριά, δεν έχω ιδέα. Μπορεί και να είμαι, μπορεί και όχι. Είναι διαφορετικό το καθένα. Πάντως ξέρει, έχει το αισθητήριο για να πιάνει αυτές τις αλλαγές και να εκφέρει άποψη. Για να το λέει, μάλλον έχει δίκιο. Θα δείξει.

Την έπεσα σε ένα πακέτο μπισκότα με γέμιση σοκολάτας κι ένα σοκολατούχο γάλα. Σερατονίνη ενδοφλέβια, αν γινόταν, θα έπαιρνα. Νύσταζα και τα μάτια μου καίγανε.

***

“Κάτι που μοιάζει με αφιέρωση” γράφει η πρώτη σελίδα. Μετα-αφιέρωση. Το είδος που μόνο εγώ θα μπορούσα να καταλάβω τί σημαίνει. Cryptic. Κι άσε να ψάχνουν τί ήθελε να πει ο ποιητής.

***

“Έτσι αξύριστος πας στη μονάδα;”

“Όχι, κι εμείς σαν το στρατό είμαστε.”

“Αλλά δεν κάνετε στρατό.”

“Κάνουμε μόνο 15 μέρες.”

Η κουβέντα πήγε στις τρίχες: πώς ξυρίζονται και κάθε πότε. Πόσο κρατάει εάν είναι κόντρα και πόσο αγριεύουν οι τρίχες. Μπορούσα άνετα να πάρω μέρος [“Στη γραμμή του μπικίνι, τί χρησιμοποιείτε;”] αλλά το απέφυγα.

Δεν είχα καμία όρεξη, ούτε καν να αστειευτώ μαζί τους. Ειδικά όταν ο ποδοσφαιριστής άρχισε να ρωτάει για κρατουμένους που έχουν δραπετεύσει και ειδικότερα αλλοδαπούς. Ήταν σίγουρος πως τα ΕΚΑΜ εκτέλεσαν εν ψυχρώ τον Ρώσο που είχε δραπετεύσει σε μία μεταγωγή από Γιάννενα προς Λάρισα, πριν μερικά χρόνια. Πρόσθεσε ότι κακώς τους κρατάμε “όλους αυτούς” [τους αλλοδαπούς] και ότι θα έπρεπε να τους εκτελούμε, με συνοπτικές διαδικασίες.

Άλλωστε, είπε, ποιος θα τους αναζητήσει; “Θα ερχότανε η μάνα του Ρώσου να τον ψάξει; Σιγά!”

Τον στραβοκοίταξα, αλλά δεν πτοήθηκε.

Το μικρό στρατόκαβλο φασιστρόνι που διψάει για αίμα, είχε αφηνιάσει. Ένοιωθε να έχει την απόφαση για το ποιος ζει και ποιος πεθαίνει. Εμείς αξίζουμε να ζούμε – μάλλον ο περιούσιος λαός του Θεού, ή κάτι τέτοιο – και οι άλλοι, όχι.

Ελπίζω το μικρό δίποδο ξερατό να σπάσει το γόνατό του σύντομα και να περάσει την υπόλοιπη ζωή του αναπολώντας τις μέρες που ήθελε να κάνει καριέρα. Επειδή, εάν αυτός θεωρεί ότι του αξίζει να έχει τη δύναμη να αποφασίζει ποιος ζει και ποιος πεθαίνει, εγώ θεωρώ ότι μου αξίζει να έχω την απόφαση ποιος σακατεύει το γόνατό του και ποιος όχι.

***

“Κουράγιο! Ρώτα τους εάν τάσσονται υπέρ της Φροϋδικής ή της Λακανικής προσέγγισης του ενδιάθετου.”

Δεν τις αντέχω τις μαλακισμένες συζητήσεις των ψυχολόγων. Όταν ακούω για τον Λακάν παθαίνω αναφυλαξία. Συγνώμη κιόλας, αλλά προτιμώ χίλιες φορές μία συζήτηση για τα τηλεφωνικά κέντρα του ΟΤΕ.

“Εγώ υπέρ ποιας εκ των δύο τάσσομαι;”

“Υπέρ της χαοτικής.”

Μα τί ερώτηση! Elementary dear Watson!

***

Κατάφερα να κοιμηθώ. Με διαλείμματα βέβαια. Όταν ξύπνησα είχαν φύγει.

“Ωραία, εφιάλτης ήταν. Δεν υπάρχουν τόσοι 22-23χρονοι μαλάκες. Αποκλείεται.”

Η πίστη μου στη νέα γενιά είχε αρχίσει να ξανακλονίζεται. Από την άλλη, αν ήταν όλοι έτσι, μπορεί και να μην κατανάλωνα τόσα πολλά χαρτομάντηλα. Ούτε και θα χαμογελούσα τόσο. Αναλογικά πάνε αυτά.

Δε γαμιέται, το προτιμώ έτσι.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s