τσιχλόφουσκες

Δεν θα μπορούσε να ειπωθεί πιο αφαιρετικά.

[Τιμή και δόξα στον ανώνυμο φιλόσοφο.]

Ζούμε σε ένα οικονομικό σύστημα που έχει πεπερασμένο όριο, πέρα από το οποίο – με δεδομένο ότι δεν είμαστε έτοιμοι να αποικήσουμε άλλους πλανήτες – αρχίζει η ακολουθία [γεγονότων / διαδικασιών] αυτοκαταστροφής.

Διότι, πόσους Αφρικανούς και Ασιάτες να εκμεταλλευτείς μέχρι θανάτου για να στηρίξεις την ευημερία των πολιτισμένων Δυτικών; Κάποτε θα καβαλήσουν κι αυτοί το καλάμι και θα αρχίσουν να ζητάνε να πιιουν το κακάο που μαζεύουν, να φορέσουν τα ρούχα που ράβουν και να ακούσουν μουσική από τα i-pad που παράγουν.

To θέμα είναι πως, όσο ο καπιταλισμός πνέει τα λοίσθια, μας έχει φλομώσει με όλων των ειδών τις « λύσεις » για όλων των ειδών τα υποτειθέμενα ή υπαρκτά προβλήματα. Εν είδει αντιπερισπασμού (πρώτον) και κατευνασμού των συνειδήσεων (δεύτερον) των πολιτών.

Θέλετε ένα απλό και καθημερινό παράδειγμα για το τελευταίο;

Είσαι ένας καπιταλιστής με πολλά καράβια (μεγαλο-εφοπλιστής) ενώ παράλληλα διαθέτεις πλείστες άλλες επιχειρήσεις, μεταξύ των οποίων τηλεοπτικό σταθμό, ραδιοφωνικό σταθμό και εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας. Και ενώ ρυπαίνεις το περιβάλλον ασύστολα με όλα αυτά τα μέσα – και κυριολεκτικά και μεταφορικά – διοργανώνεις μία Κυριακάτικη εκδρομή για τη δενδροφύτευση της Πάρνηθας.

[Κι αν αναρωτιέστε πώς ρυπαίνει ένας τηλεοπτικός σταθμός, αναλογιστείτε τις κεραίες του, τις διαφημίσεις του, την κίνηση εκατοντάδων εργαζομένων κλπ. Για να μην πω για τις πλαστικές συσκευασίες κάθε εφημερίδας και τα μελάνια … γιατί κινδυνεύω – δικαίως – να ακούσω κανέναν εξάψαλμο.]

Ξαφνικά, σαν να έχεις βαπτιστεί στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, γίνεσαι μέγας ευεργέτης του « οικολογικού κινήματος ». Για την ακρίβεια του NIMBY οικολογικού κινήματος. Not in my back yard. Αρκεί να πας να πετάξεις τα σκουπίδια σου παρακάτω, να μολύνεις άλλη περιοχή ή άλλη χώρα.

Θα συνεχίσω να υπερκαταναλώνω και να αλλάζω αντικείμενα με πιο καινούρια αντικείμενα που δεν χρειάζομαι, μολλύνοντας τον πλανήτη, το ίδιο υποκριτικά με τον εφοπλιστή του παραδείγματος. Να έχω πολλά σπίτια, πολλά αυτοκίνητα, ακριβά ρούχα και κοσμήματα. Γι’ αυτό άλλωστε και δείχνω μια κατανόηση για την πάρτη του: επειδή κατά βάθος, επιθυμώ να γίνω ίδιος με εκείνον και να έχω τη δυνατότητα μεγαλύτερης κατανάλωσης αγαθών.

Ακόμα χειρότερα: αγανακτώ εναντίον ενός έθνους, η ελίτ του οποίου καταληστεύει τους εθνικούς μου πόρους – δια της υποχρεωτικής αγοράς εξοπλισμών, με τη φοβέρα των γειτόνων – ενώ στην πραγματικότητα, τους έχω μετατρέψει σε ινδάλματα τα οποία θα ήθελα πολύ να μιμηθώ, στον τρόπο ζωής τους. Ίσως το κάνω ήδη, με τα δύο κινητά μου και τη βόλτα ως το περίπτερο με το αμάξι, και δεν το συνειδητοποιώ.

Όσο έχουμε αυτό τον τρόπο σκέψης, το μόνο που θα κάνουμε για να βελτιώσουμε την κατάσταση θα είναι « κινήματα » τύπου « Ατενίστας ». Τίποτα το ριζοσπαστικό, τίποτα το σημαντικό, τίποτα που να θίγει τη βασική αρχή του συστήματος: την κατανάλωση.

Διότι, εάν θίξουμε τη ρίζα του κακού – την δημιουργία στον πολίτη της ανάγκης να μετατραπεί σε πελάτη – τότε θα καταρρεύσει όλος ο μηχανισμός. Θα καταρρεύσει το σύστημα.

Κι έτσι, μπορεί να ηρεμεί η συνείδηση του πολίτη [παύλα « πελάτη »] μαζεύοντας σκουπιδάκια σε κάποια παραλία, ή να φυτεύει πεύκα. Μπορεί να διαμαρτύρεται για τους κλέφτες πολιτικούς – αναλώσιμοι είναι κι αυτοί, στον καπιταλισμό, παράγονται πολλοί πανέτοιμοι να πάρουν τη θέση των προηγούμενων μόλις απαξιωθούν [δια της μη επανεκλογής τους].

Η δύναμη της ανατροπής περιέχεται στις απλές και καθημερινές μας συνήθειες: όταν πάψουμε να καταναλώνουμε, όταν πάψουμε να υποκύπτουμε σε επίπλαστες ανάγκες, θα έχουμε πετύχει κάτι. Ως τότε, όλα τα άλλα, είναι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.

Προφανώς και δεν είναι τυχαίο το βίαιο κυνηγητό που έγινε χθες στο Σύνταγμα σε μία χούφτα μέλη του κινήματος « Δεν πληρώνω » από τα ΜΑΤ. Αυτό είναι που, φοβίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο την εξουσία: η άρνηση των πολιτών να γίνουν πελάτες. Η δύναμη της μάζας στα θεμέλια του συστήματος.

[Και δεν εννοώ την πολιτική εξουσία: αυτή είναι απλά το φερέφωνο της οικονομικής εξουσίας, αντί να είναι ο εκφραστής της βούλησης των ψηφοφόρων.]

Λόγια προερχόμενα από μία « φρικτή ρεφορμίστρια » που, αντί να πετάξει όλα τα περιττά αντικείμενα, αρκείται στο να μετριάζει / μειώνει το ρυθμό της κατανάλωσής τους. Συνειδητά όμως: την παλεύω έως εκεί που πάνε οι προσωπικές αντοχές μου. Δεν ισχυρίζομαι πως είμαι « επαναστάτρια ».

Εάν κάποτε καταφέρω να ζω « με μόνο 100 αντικείμενα », όπως μου πρότεινε ένας καλός φίλος, τότε θα το έχω πετύχει. Κι επειδή το ένα εξ αυτών θα είναι ο υπολογιστής μου, πρέπει να αποφασίσω για τα υπόλοιπα 99.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s