Νταρθ Βέιντερ

Κάποιος [σε κάποιο social media που, απαξιώ να αναφέρω] ρώτησε ποιος είναι ο Darth Vader.

Kαλά, σκέφτηκα, υπάρχει κόσμος που δεν γνωρίζει τον Darth? Το θεώρησα αδιανόητο. Μετά θυμήθηκα πως υπάρχει κόσμος που δεν γνωρίζει τον Ζολά, οπότε τί να λέμε;

Θυμάμαι την κίνηση με τη μάσκα: βαθιά « εισπνοή », από εκείνες τις πολύ θορυβώδεις. Πάντα με κουκούλα όμως για να έχει νόημα. Με φωτόσπαθο ή χωρίς, κατά προτίμηση όμως με κάπα.

Είναι – καλώς ή κακώς, αποτελεί θέμα άλλης συζήτησης – από τα σύμβολα του δυτικού πολιτισμού. Εμβληματική μορφή.

Ο κινηματογράφος, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες Τέχνες, έχει την ιδιότητα να πλάθει τέτοιες πολύ εύκολα. Και όχι μόνο: να δημιουργεί κώδικες επικοινωνίας. Σύμβολα, κοινά αντιληπτά από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού.

Τα οποία « δανείζει » με τη σειρά του στη διαφήμιση. Και εκεί περιπλέκονται τα πράγματα … περνάνε σε άλλο επίπεδο. Η συλλογική μας συνείδηση συνδέει και συσχετίζει τα σύμβολα με τα προϊόντα – ή τα brand names τους, όπως δικαίως θα με διόρθωνε η Naomi Klein – ώστε να μας τα καταστήσει τουλάχιστον οικεία και αποδεκτά. Κατά προτίμηση και επιθυμητά, ή « απαραίτητα ».

Είμαι χαρούμενη που ξέρω τον Darth? Χαίρομαι που μπορώ να γελάσω με την ειρωνία του παραπάνω σκίτσου; Θα ένοιωθα « κοινωνικά ανάπηρη » εάν δεν γνώριζα αυτόν τον κώδικα επικοινωνίας;

Θα μπορούσα να μιλήσω με τους γύρω μου εάν δεν ήξερα π.χ. τους Simpsons?

Την τηλεόραση την έχω σχεδόν καταργήσει, εδώ και χρόνια. Εσχάτως, την ανοίγω μόνο ως θόρυβο (background noise) σε πολύ συγκεκριμένες τηλεφωνικές κλήσεις.

Τους επόμενους Darth, Homer κλπ, όποιοι κι αν είναι αυτοί, θα πρέπει να μου τους μάθει το διαδίκτυο, ίσως και οι εφημερίδες. Για τον κινηματογράφο δεν λέω πολλά, γιατί έχω από το Μάρτιο να πάω. Ακόμα και κάποιες ταινίες ή σειρές που μου δώσανε να δω … δυσκολεύομαι να τις ξεκινήσω, πόσο μάλλον να τις δω ολόκληρες.

Πώς λοιπόν θα φτάσει σε μένα το μήνυμα, οι νέοι κώδικες και κατ’ επέκταση, η διαφήμιση;

Είμαι το άτομο που είχε ρωτήσει τί είναι το #ntm (??) στο twitter: next top model … Αλλά είπαμε: όταν δεν ανοίγεις τηλεόραση, αναμενόμενα είναι αυτά.

Ανθίσταμαι συνειδητά σε όλη τη μανία των μεγάλων ομίλων επιχειρήσεων (corporations) στη διάδοση των εταιρικών brand names τα οποία ελέγχουν / διαθέτουν. Και το συνειδητά, δεν είναι μόνο στα λόγια: ποτέ δεν φοράω ρούχο με εμφανές brand name / sign.

[ΟΚ, με κάτι ελάχιστες εξαιρέσεις: όποιος βρει αθλητικές φόρμες και υποδήματα χωρίς τέτοιο, παρακαλώ να με ενημερώσει.]

Δεν είναι κάτι που κάνω τώρα, ως όψιμη ρεφορμίστρια: ποτέ δεν φορούσα, παιδιώθεν. Ήταν από τις « επαναστάσεις » της εφηβίας μου, μαζί με την άρνηση να πίνω αυτό το μαύρο ζουμί με το ανθρακικό.

Επειδή ζούμε στην εποχή της ηλεκτρονικής πληροφοριοθάλασσας, βρήκα 2 φωτογραφίες του Νταρθ και τις παρέθεσα στο άτομο που είχε ρωτήσει.

Την επόμενη φορά, οι πιθανότητες λένε ότι εγώ θα είμαι η ερωτώσα. Αλλά δεν με πειράζει. Καθόλου.

Υ.Γ. Δείτε αυτό εδώ, αξίζει! :)

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s