« για μας κελαηδούν τα πουλιά » via: η πρηνής θέση του σκοπευτή

Όταν αποφασίζει να γράψει, τα σπάει. Το μόνο credit που μπορώ να πάρω γι’ αυτό είναι πως του την είπα λίγο, να σταματήσει να τεμπελιάζει και να ασχοληθεί με την Πρηνή Θέση του Σκοπευτή.

Απλά διαβάστε και θα καταλάβετε:

Για άλλη μια φορά τα τελευταία τρία χρόνια βλέπω να περνάμε το στάδιο « ο κόσμος κοιμάται » – « τίποτα δεν κινείται » – « όλοι είναι βολεμένοι ». Εντάξει λοιπόν. Ορίστε μια ελάχιστη συμβολή ενάντια στην συνθήκη της μιζέριας αυτής.

Πότε θα μάθουνε επιτέλους οι διδάκτορες του μαρξισμού λενινισμού ότι η γνώση του διαλεχτικού υλισμού δεν έχει φερέγγυα προβολή προς το μέλλον; Ποτέ, γιατί πως διάολο θα σχεδιάσουνε την στρατηγική του κόμματος (η οποία άλλωστε πάντα επιβεβαιώνεται…).

Οπότε ξεκολλήστε και αν δεν ξεκολλήσετε πάρτε και κάνα μάθημα από την μικρή και πρόσφατη ιστορία μας. Θυμηθείτε την κατάσταση πριν το Δεκέμβρη του ’08 που τότε μόλις είχε ξεκινήσει η κρίση (και που γνώμη μου είναι ότι η εξέγερση του Δεκέμβρη την πήγε ένα χρόνο μετά). Θυμηθείτε την κατάσταση την άνοιξη του ’10 όταν πρωτοπήραν τα μέτρα. Θυμηθείτε το Μάη που μόλις πέρασε και το κλίμα πάλι που επικρατούσε τότε.

Ε, λοιπόν, για μια καλή: δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα για αυτή τη χώρα ότι τίποτα δεν κουνιέται και τίποτα δε γίνεται. Ειδικά για τα τελευταία τρία χρόνια αυτή η δήλωση είναι ανάλογο της εθελοτυφλίας. Και μιας και φυσικά αδυνατώ να δεχτώ ότι κάποιος δε βλέπει αυτό που συμβαίνει μπροστά του και θέλει να λέει ότι είναι επαναστατης, μαρξιστής ή ότι σκατά λέει βγάζω άλλο συμπέρασμα: η δήλωση τίποτα δεν κουνιέται είναι οχύρωση στο πολιτικό γκέτο και στην πολιτική ταυτότητα. Είναι μάντρωμα.

Εντάξει υπάρχει απογοήτευση. Λογικό είναι… Με την αριστερά να προπαγανδίζει το τέλος του καπιταλισμού, την έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα και να μην θέτει ούτε μία προοπτική για μετά τη φάση του Συντάγματος, τι θα δημιουργούνταν στον κόσμο; Φυσικά απογοήτευση, που είναι και αυτό που θέλει και η αριστερά.

Απλούστατα επειδή οι αριστεροί αφού σύρθηκαν στην φάση των πλατειών ο μαναδικός τρόπος να κεφαλαιοποιήσουν την εμπλοκή τους ηταν αυτός: χάνουμε τη μάχη για το μεσοπρόθεσμο, απογοητεύεται ο κόσμος, προτείνουμε την συνέχιση του αγώνα μέσα από το κόμμα-οργάνωση. Δεν σκέφτονται έτσι οι αριστεροί; Δεν είναι έντιμοι οι αριστεροί; Το τελευταίο έντιμο στέλεχος της αριστεράς ήταν κλητήρας στις δίκες της Μόσχας.

Και για να το θέσω και ανάποδα, ακόμα και αν δεν πρόκειται για πολιτικαντισμό της αριστεράς: έχεις έναν αγώνα. Σε κάθε αγώνα, σε κάθε μάχη όσες και να είναι οι πιθανότητες να νικήσεις πάντα υπάρχει και η πιθανότητα της ήττας. Οφείλεις να έχεις πρόταση, σχέδιο, πλάνο και για την γαμημένη περίπτωση της ήττας. Από τον Ιούνη το λεγα και το ξανάλεγα: πρέπει να δούμε και το μετά.

Η αριστερά -σχεδόν καμία αριστερή οργάνωση δηλαδή- δεν τροφοδότησε κάποιο σχέδιο, κάποια πρόταση, κάτι οτιδήποτε για το μετά. Βέβαια, να πούμε εδώ ότι το μόνο μετά που βγαίνει και που έβγαινε είναι ένα: κοινωνική στάση πληρωμών με αποκεντρωμένες δράσεις σε γειτονιές. Σιγά λοιπόν, μην σου βγει η αριστερά να πει κάτι τέτοιο όταν φαντασιώνεται ότι θα πάρει στις εκλογές 3% και θα μπει στη βουλή…

Είτε πρόκειται λοιπόν για αισχρούς πολιτικάντηδες είτε για ηλίθιους πολιτικάντηδες το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Και είναι η πηγή από όπου εκβάλλουν οι πλέον αντιδραστικές απόψεις πάνω στην κοινωνική κίνηση όπου, ότι δεν χωράει στο κόμμα το πλεμάμε εκτός αν είναι πολυ μαζικό οπότε και σερνόμαστε πό πίσω για να το υποσκάψουμε και να κεφαλαιοποιήσουμε τον κόσμο… Με τέτοια αριστερά τύφλα να έχει η Όλγα Τρέμη.

Ίσως θα έπρεπε να κάνω και μια αναφορά στον χώρο αλλά δε νομίζω να έχει και πολύ νοήμα. Άλλωστε έχουμε και τη δίκη του Ε.Α. του οποίου οι αλληλέγγυοι ξαφνικά θυμήθηκαν τα κινήματα που τόσα χρόνια έγραφαν εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

Πέρσυ τέτοιο καιρό είχα ξεκινήσει να γράφω μία σειρά άρθρων (η οποία δυστυχώς δεν τέλειωσε ποτέ) με τον τίτλο « Μετά την ήττα είναι γιώτα… » θέλοντας να δείξω ακριβώς αυτό: αγώνες υπάρχουν, κινήσεις γίνονται, αντιδράσεις και αντιστάσεις υπάρχουν παντού. Το να ισχυρίζεται κανείς το αντίθετο όχι μόνο δεν είναι σωστό, αλλά αντιθέτως απορρέει από τα πιο αισχρά κομματικά του συμφέροντα. Τελεσίδικα. Παλαιότερα θα έμπαινα στην διαδικασία να θεωρήσω αυτή την τάση ως αδυναμία να δει κάποιος τις αντιστάσεις και τους αγώνες, πλέον αφενός δεν υπάρχει αυτή η πολυτέλεια αφετέρου εκτιμώ ότι πλέον είναι ξεκάθαρη επιλογή.

Άλλωστε, η κοινωνική και ιστορική κίνηση δεν κρεμόταν ποτέ από τα αρχίδια κανενός μεγάλου θεωρητικού.

Επιτέλους, μία σοβαρή κριτική στην Αριστερά. Διότι από εκείνες των « μεγαλοδημοσιογράφων » [οι οποίοι δίνουν και παίρνουν γραμμή απευθείας από τα « κόμματα εξουσίας » κι εκείνα με τη σειρά τους, σε ανοιχτή γραμμή, από τις τράπεζες και την ΕΕ] έχουμε χορτάσει.

Έχουμε σχέδιο για τη διαχείριση της ήττας;

Έχουμε σχέδιο για την επόμενη μέρα;

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

2 responses to “« για μας κελαηδούν τα πουλιά » via: η πρηνής θέση του σκοπευτή

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s