σχόλιο

Αφαιρετική εκδοχή:

Καταφέραμε και γίναμε ο ομφαλός του κόσμου.

Αναλυτική εκδοχή:

Oι εξελίξεις στην Ελλάδα με τις κυβισθήσεις υπουργών και βουλευτών είναι ταχύτατες, μεγάλης ωμότητας – για όποιον ζούσε στην αθώα ροζ τσιχλόφουσκά του – και έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον του δυτικού, τουλάχιστον, κόσμου. Δηλώσεις επί δηλώσεων και από τον τελευταίο κλητήρα στην Ιπποκράτους, να μεταδίδονται στον ραδιοτηλεοπτικό αέρα, με διαρκείς ζεύξεις.

Όταν το ευρώ και τελικά η παγκόσμια οικονομία ταλανίζονται [δεν θα πω κοντεύουν να γκρεμιστούν, γιατί δεν πιστεύω ότι είναι *τόσο* απλό] από τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ, κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Κάτι έχει σχεδιαστεί στραβά … βρισκόμαστε πάνω σε έναν πύργο της Πίζα(ς) λίγο πριν αυτός πάρει κλίση.

Είναι η ώρα για χάπια και αλκοόλ, για τους οικονομολόγους και τους πολιτικούς της Δύσης. Διότι φανταστείτε το δράμα, να ξεμπερδέψεις με την Ελλάδα, και να εμφανιστούν και σε άλλες χώρες παρόμοια φαινόμενα … να πάρει σειρά η Ιταλία π.χ. … που βάζουν και κουμπούρια στο παιχνίδι, άμα λάχει.

Απορώ, ειλικρινά, με τα ελληνικά και αλλοδαπά ΜΜΕ που ανέφεραν την ομοφωνία του Υπουργικού Συμβουλίου υπέρ δημοψηφίσματος [το βράδυ της Τρίτης, με τον Βενιζέλο πολύ « βολικά » νοσηλευόμενο] για να φτάσουμε στο ξημέρωμα της Πέμπτης και να ακούσουμε από τους μισούς υπουργούς ότι το δημοψήφισμα θα φέρει την καταστροφή.

Είτε δεν τόλμησαν να εκφέρουν διαφωνία στο Υπουργικό [γιατί;;;;] ή τα ΜΜΕ αναμασάνε ό,τι τους δώσουν γραμμένο στο επίσημο δελτίο Τύπου [καμία έκπληξη] … ή πέσανε πολλές και μαζεμένες σφαλιάρες έξωθεν. Ή και όλα μαζί, κι ακόμα περισσότερα που δεν τα βάζει ο νους μου. Το οποίο είναι και το πιθανότερο, τώρα που το σκέφτομαι.

Φαίνεται κωμικοτραγικό το ότι μιλάμε τώρα για δημοψήφισμα, δύο ολόκληρα χρόνια μετά την προσφυγή του ΓΑΠ στο ΔΝΤ (πριν ενημερώσει τους έλληνες) και σχεδόν ενάμισο χρόνο από το πρώτο « Μνημόνιο ».

Ακόμα κι αν γίνει τελικά – που δεν το βλέπω να γίνεται, πάμε ολοταχώς για « οικουμενική » κυβέρνηση λήψης έκτακτων μέτρων – αυτό το ρημαδοδημοψήφισμα, τί ακριβώς θα κληθούμε πλέον να ψηφίσουμε; Θα είναι σαν να μας ρωτάνε « αποφασίσαμε ότι θα πεθάνετε δι’ οικονομικού στραγγαλισμού, επιλέξτε εάν προτιμάτε να είναι αργός ή γρήγορος ο θάνατος ».

Κι επειδή στο σχολείο μαθαίναμε να εξυμνούμε το « ελευθερία ή θάνατος » – ασχέτως εάν αυτό έχει μετατραπεί σε « ασφάλεια uber alles »! – … το προγνωστικό είναι πως θα ψηφίσουμε μαζικά υπέρ του γρήγορου θανάτου. Ενώ εάν είχαμε ψηφίσει σε ένα δημοψήφισμα προ μνημονίου, θα είχαν ψηφίσει – τουλάχιστον οι δ.υ. και οι συνταξιούχοι – υπέρ του και δεν θα άνοιγε ρουθούνι.

[Δεν διεκδικώ κανένα αλάθητο, πέφτω αρκετές φορές έξω στις προγνώσεις μου, ειδικά σε εκείνες που αφορούν σε εκλογές.]

Εάν καταλαβαίνω καλά, την ίδια πρόγνωση κάνουν και οι Ευρωπαίοι, σχετικά με το πιθανό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, και αυτό τους ανησυχεί πολύ. Θυμίζω το προηγούμενο της Ιρλανδίας, τον Ιούνιο του 2008.

Η άμεση δημοκρατία, κάνει κακό στην ΕΕ. Η εξουσία πρέπει να δίνεται στο λαό, στους πολίτες, στους πελάτες** « με μέτρο » και πολύ ελεγχόμενα. Αρκεί που έχει την καθημερινή επιλογή των αγορών που θα κάνει: το χρώμα των ρούχων, τη μάρκα του απορρυπαντικού και την γεύση του καφέ.

[**Έχω ξαναεξηγήσει ότι στην ΕΕ δεν υπάρχουν πολίτες αλλά πελάτες. Μόνο. Κάθε κανονιστική της πράξη, αυτό δηλώνει και όποιος αρνείται να το δει, είναι απλά τυφλός.]

Μένει βέβαια το πρόβλημα των μη-πελατών, αίτινες αυξάνονται με γοργό ρυθμό, διότι πόσο καιρό πια να τους δίνεις επίδομα ανεργίας και πόσα προγράμματα μαθητείας (stages) να συντηρήσεις;;

Εκεί τα βρίσκει ψιλοσκούρα η ΕΕ και δεν έχει έτοιμες λύσεις. Μπορεί στην Αφρική και στην Άπω Ανατολή να έχουν πολύ ψηλότερα ποσοστά « μη-πελατών » που δεν εξεγείρονται [ακόμα!] αλλά οι Ευρωπαίοι δεν είναι έτσι.

Για να μην πω το κλασικό « εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε ».

Αυτό, τους ψιλοφοβίζει.

Θυμίζω την αναταραχή στο Παρίσι από τους μετανάστες [κυρίως της β’ γενιάς αν θυμάμαι καλά] που έβλεπαν ότι δεν έχουν να ελπίζουν σε κάποιο μέλλον. Ακριβώς το ίδιο συνέβη στην Αγγλία τη χρονιά που πέρασε, μόνο που δεν ήταν περιορισμένο σε μετανάστες και δεν ήταν περιορισμένο σε μία πόλη.

Όπερ σημαίνει ότι η σπίθα της αμφισβήτησης και της βίαιης αντίδρασης μεταδίδεται. Μπορεί να φαίνεται ότι σβήσανε κάπου τη φωτιά, αλλά ξέρουν ότι η θράκα υπάρχει και η ανεργία την τρέφει.

Γι’ αυτό και ετοιμάζονται γρήγορα πολυάριθμοι και ενισχυμένοι με νέα όπλα στρατοί άμυνας: όχι εναντίον των « εξωτερικών » εχθρών αλλά των εξεγερμένων λαών. Όχι υπαγόμενοι στην στρατιωτική ηγεσία, αλλά στην πολιτική: αστυνομίες παντός είδους. « Μονάδες Αποκατάστασης Τάξης » όπως κι αν τις έχουν βαφτίσει.

Καθεστηκυίας τάξης.

Αυτό που συμβαίνει στις ΗΠΑ από τον Σεπτέμβριο με το κίνημα Occupy Wall Street και το 99% είναι λίγο διαφορετικό, αλλά εκεί είναι και οι συνθήκες πολύ διαφορετικές. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, και δεν δηλώνω ειδικός, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για το ίδιο φαινόμενο αλλά για κάτι που εξελίσσεται παράλληλα.

[http://omniatv.com/blog/oakland-65-.html  εδώ μπορείτε να δείτε μία πλήρη αναφορά στη γενική απεργία του Oakland.]

Ίσως έχει το ίδιο « φυτίλι » με τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη: την διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση και τα σκληρά επακόλουθά της στην τσέπη των πολιτών.

Μην ξεχνάμε όμως ότι εκεί πάντα υπήρχε η τάξη των αστέγων, ότι οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και ο συνδικαλισμός θεωρούνται ταμπού [από εποχής Ρέηγκαν και δώθε], ότι η ιατρική περίθαλψη θεωρείται προνόμιο [όχι δικαίωμα!] και άλλα τέτοια ωραία.

Είναι τέτοια η διαστρέβλωση των εννοιών στις ΗΠΑ, που όταν ο Ομπάμα προσπάθησε να περάσει πρόγραμμα περίθαλψης των απόρων [στο πλαίσιο της διάσωσης του συστήματος, όχι επειδή τον πήρε κανένας πόνος] τον κατηγόρησαν ότι « σοσιαλίζει ».

Αυτά έρχονται και προς την Ευρώπη. Μαζί με την « τεχνογνωσία καταστολής » των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Καλό είναι να ξέρουμε τί έρχεται. Να είμαστε έτοιμοι, έστω ψυχολογικά, για όλα αυτά που μας περιμένουν.

Όσο για την Ελλάδα, είναι δύσκολο να προβλέψουμε τί έρχεται. Όχι επειδή υπάρχουν πολλές επιλογές και ελπίδα βελτίωσης … όχι, δεν τρέφω τέτοιες αυταπάτες.

Η βασικότερη παράμετρος ως προς τα μελλούμενα, είναι ότι διαθέτουμε αριβίστες πολιτικούς [από τους πρωταγωνιστές έως τον τελευταίο κομπάρσο σε αυτό το θίασο] που προτάσσουν πάντα το δικό τους συμφέρον πάνω από όλα.

Εάν αύριο θεωρήσουν καλύτερο για την προσωπική πολιτική καριέρα τους να ηγηθούν μίας επανάστασης, θα το πράξουν. Και το πλήθος θα τους πιστέψει και θα τους ακολουθήσει, επειδή πάντα θέλει να πιστέψει σε κάποιον ηγέτη « σωτήρα » και να εναποθέσει την τύχη του στα χέρια του.

[Και πάνω στα τρακτέρ ανέβαιναν κάποτε μερικοί δεξιοί, πρώην υπουργοί, επειδή εκτιμούσαν ότι αυτό θα απογείωνε στιγμαία την πολιτική τους καριέρα. Εδώ θα κωλώσουν;]

Ξέρω, τα βλέπω μαύρα.

Δεν είναι θέμα κυνισμού. Είναι θέμα εμπειρίας.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s