αυτοβιο-γραφικόν

Όταν ήμουν 12, έλαβα ένα πολύτιμο δώρο: μία σελίδα από βιβλίο, κιτρινισμένη, ηλικίας αρκετών δεκαετιών.

Μην με παρεξηγήσετε: είμαι ενάντια στις βεβηλώσεις των βιβλίων. Αλλά δεν τα θεωρώ και « ιερές αγελάδες ». Δεν πιστεύω ότι πρέπει να είναι λευκά και άσπιλλα στο πέρασμα του χρόνου. Να μην είναι « αποστειρωμένα » από τους ανθρώπους.

Προτιμώ να βρίσκω μέσα αφιερώσεις, ονόματα, σημειώσεις, καρδούλες, φυλαγμένα χαρτάκια ή φωτογραφίες από τα παλιά. Να έχουν ζωή δηλαδή και να βεβαιώνουν κάτι από τη ζωή εκείνων που τα διάβασαν. Να μου θυμίζουν – όταν τα ξανανοίγω – κάτι από το παρελθόν μου.

Η σελίδα από την οποία ξεκίνησε τούτη η ανάρτηση, είχε πάνω ένα ποίημα του Καβάφη: το πολύ γνωστό σε όλους – ελπίζω – « η Πόλις ».

Τόσο η προέλευσή της, όσο και η χειρονομία, ήταν αρκετά για να την φυλάξω ως κάτι ιδιαιτέρως πολύτιμο. Ήταν πάντα μέσα στο πορτοφόλι μου, όπου κι αν πήγαινα. Μέχρι που, μια νύχτα, μου το κλέψανε. Συμβαίνουν αυτά.

Τη σελίδα με το ποίημα, πολλά χρόνια αργότερα την αντικατέστησε κάποιος, στον οποίο είχα διηγηθεί την ιστορία. Φυσικά, όσο κι αν εκτίμησα τη χειρονομία – ωραίος τρόπος να εντυπωσιάσεις γκόμενα, δε λέω! – δεν ήταν το ίδιο. Και μόνο το ψυχρό Α4 της εκτύπωσης, χαλούσε την εικόνα.

Το ίδιο το ποίημα, το είχα αποστηθίσει και το αντέγραφα από μνήμης, πάνω σε θρανία, τοίχους, βιβλία και τετράδια. Παντού, όπου έβρισκα πρόθυμη επιφάνεια δηλαδή.

Το ζούσα. Ήταν αυτό που έπρεπε να κάνω: να φύγω. Και πράγματι, είτε λόγω συμπτώσεων, είτε λόγω της νομοτέλειας της ζωής, έφυγα. Όχι μόνο από την πόλη, αλλά και από τη ζωή της πόλης. Άλλωστε, το πρόβλημα δεν έγκειται ποτέ στα άψυχα. Αυτά, είναι το μέσο. Το θέμα είναι τί κάνεις μαζί τους και πώς οι άνθρωποι συμπεριφέρονται.

Για λόγους που δεν είναι της παρούσης, έχω αρχίσει ξανά να δέχομαι δόσεις από τη συγκεκριμένη ζωή. Μικρές δόσεις, αλλά επαρκούν για να μου θυμίσουν πώς είναι. Και την αποστροφή που, πάντα μου προκαλούσε, μεταξύ άλλων, η ανάμιξη στη ζωή των άλλων. Με την κακή έννοια. Τη χειρότερη του είδους: επαρχιακό φθόνο και μιζέρια, κατά 99%.

Αναγούλα.

Μου θύμισε το ποίημα. Εκείνο, στο πορτοφόλι.

Απ’ αυτό έπρεπε να φύγω. Τροχάδην. Το είδος « ρίχνω μαύρη πέτρα πίσω μου » κλπ.

Το συζήτησα με κάποιους ανθρώπους. Συνηγορούν επειδή διαθέτουν ίδια άποψη για το « φαινόμενο ». Δεν είναι ιδέα μου. Είναι η θλιβερή πραγματικότητα. Ως παιδί δεν μπορούσα να την περιγράψω, αλλά τη βίωνα και μπορούσα να την αναγνωρίσω στην « Πόλη », του Καβάφη. Μπορούσα να καταλάβω τί ακριβώς βίωνε, όντας διαφορετικός.

Ή εντάσσεσαι και αφομοιώνεσαι ή υποφέρεις τις συνέπειες.

Δεν είμαι έτσι εγώ. Δεν το αντέχω αυτό. Δεν θα με καταντήσουν έτσι. Οι δικές μου ρυτίδες – (ότ)αν αποκτήσω – θα είναι χαμογελαστές.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

2 responses to “αυτοβιο-γραφικόν

  • cognord

    Έζησα περίπου δύο χρόνια στην επαρχία της Ελλάδας. Δεν μετάνιωσα για την επιλογή ποτέ, αλλά ξέρω ότι δεν θα μπορούσα να το ξανακάνω. Πέρα από άλλα, η ζωή στην επαρχία εμπεριέχει έναν οριζόντιο κοινωνικό έλεγχο ο οποίος είναι ανυπόφορος. Δείγματα αυτού βρίσκει κανείς και στην Αθήνα (ειδικά στα εξάρχεια, θα έλεγα), αλλά η Αθήνα -η μοναδική πόλη στην Ελλάδα, με την έννοια του αστικού- εξακολουθεί να προσφέρει αυτό που είναι ο ορισμός της πόλης: την δυνατότητα να συνυπάρχεις με γνωστούς και αγνώστους. Δεν ξέρω αν αυτό που σου έγραψα είναι τελείως σχετικό με αυτό που έγραψες εσύ, αλλά αυτές οι σκέψεις μου ήρθαν όταν διάβασα το κείμενο σου. Και επειδή είναι πρωί με έναν ωραίο ήλιο, και επειδή ετοιμάζομαι να ξεκινήσω μια ωραία βόλτα και να χαθώ λίγο σε αυτήν την πόλη, μου ήρθε να σου γράψω αυτό το μικρό παραλήρημα…

    • espοir - надежда - Hoffnung - speranza

      Τα δύο χρόνια είναι « διακοπές ». Μια χαρά! :) Αρκεί να ξέρεις ότι θα φύγεις.

      Πολύ σχετικό είναι. Δεν με ενοχλεί γενικά και αόριστα η επαρχία. Ίσα ίσα που μου αρέσει. Με ενοχλεί το συγκεκριμένο, νοσηρό περιβάλλον, το οποίο δεν έχω συναντήσει – 40 χρόνια φουρνάρισσα – πουθενά αλλού σε τέτοια ένταση.

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s