αυτοαναφορικόν και παράξενον

Έχω αρκετές παραξενιές. Μεγαλύτερες και μικρότερες. Τουλάχιστον, αναγνωρίζω και παραδέχομαι την ύπαρξή τους. Έστω, προκαταβολικά για όσες είναι ασυναίσθητες.

Πριν μερικές μέρες κάποιος ρώτησε « Να σου φτιάξω καφέ; »

Κρατούσε μία κούπα στα χέρια του.

« Ναι, αλλά όχι σε αυτή την κούπα! »

Απόρησε.

Δεν ξέρω τί σκέφτηκε, δεν μου το είπε. Ίσως κάτι σε « μα είναι καθαρή η κούπα » ή « τί είδους παράξενη [ΟΚ, μπορείτε να κάνετε χρήση και άλλων χαρακτηρισμών] γυναίκα είναι αυτη; »

Ό,τι κι αν πέρασε από το μυαλό του, δεν μου το είπε. Ήταν αρκετά ευγενικός ώστε να το αποφύγει.

Εξήγησα ότι προτιμώ τις τάδε κούπες [που υπήρχαν στο ντουλάπι]. Αισθητικά, λόγω χρώματος κυρίως και σχήματος [δευτερευόντως]. Ξέρω πως δεν είναι λογικό, είναι όμως μία από τις « παραξενιές » μου.

Δεν θα επέστρεφα ποτέ κάτι, επειδή δεν μου άρεσε η κούπα. Ούτε και θα έφερνα σε δύσκολη θέση κάποιον που με φιλοξενεί. Προτιμώ να καταπιεστώ, αποφεύγοντας να κοιτάζω την κούπα. Όταν όμως έχω επιλογή, τότε ναι, εκφράζομαι.

Έχω άποψη για την αισθητική της κούπας του καφέ μου και δεν ντρέπομαι να το παραδεχτώ. Δεν θεωρώ ότι είναι κακό το να έχεις άποψη για τα μικροαντικείμενα που συνθέτουν την καθημερινότητά σου.

Αντιθέτως, θεωρώ ότι από κάποια ηλικία και μετά, εάν δεν έχεις αποκρυσταλλώσει γνώμη, ίσως πρέπει να ανησυχείς.

Θυμάμαι ότι είχα άποψη για την αισθητική – ενημερωμένη ή μη, αυτό είναι άλλο θέμα – από την ηλικία των 4. Το θυμάμαι επειδή είχα φάει ένα « βρωμόξυλο » από τη μάνα μου: προσπαθούσε να με ντύσει και διαφωνούσα έντονα με τα « σοσονάκια » που ήθελε να φορέσω. Δεν μου άρεσε η εικόνα μου με αυτά. Τελικά κέρδισε – λόγω μυικής δύναμης – αλλά εμφανίστηκα στο πλήθος κλαμμένη και με κόκκινα μούτρα.

[Kαι όχι, δεν είναι τόσο σπάνιο: μία γνωστή μου ανέφερε – με προβληματισμό – κάτι αντίστοιχο με την κόρη της, η οποία είναι μαθήτρια νηπιαγωγείου.]

Βεβαίως, αυτό που μπορεί να είναι σημαντικό για μένα – το σχήμα και το χρώμα μίας κούπας – για άλλον είναι ασήμαντο, ενώ μπορεί να ενδιαφέρεται π.χ. … μεγάλη παύση … σκέψ, σκέψ εντατίκ [(c) Provatos] … τί είναι αυτό που εγώ θεωρώ παντελώς ασήμαντο & δεν έχω άποψη; … για το χρώμα της τέντας στο μπαλκόνι του; Ακόμα και γι’ αυτό έχω.

ΟΚ, πάντως, αντιλαμβάνεστε τί θέλω να πω. Ελπίζω.

Οι μικροπαραξενιές αυτές δυσκολεύουν τους οικείους μου να μου πάρουν δώρα, ειδικά κοσμήματα και ρούχα, αλλά ακόμα και αντικείμενα για το σπίτι. Και πετσέτες για την κουζίνα να μου πάρεις, αν δεν έχουν την υφή και το μήκος που θεωρώ κατάλληλο … θα καταλήξουν στο βάθος του συρταριού και θα πιάνουν χώρο.

Όσοι το έχουν αντιληφθεί, « καθαρίζουν » με βιβλία: είναι πάντα ευπρόσδεκτα και γλιτώνω τη φασαρία να πάω να αλλάξω το δώρο για να διαλέξω κάτι άλλο.

« Πήρα καινούρια τσάντα. »

« Ήθελα να σου πάρω εγώ. »

Πλατύ χαμόγελο, ολοπρόσωπο, ως τα αφτιά. Έχει άγνοια κινδύνου. Τί γλυκό!

« Δεν πειράζει. Η σκέψη μετράει. Είναι σαν να μου την πήρες. »

Και δεν θα χρειαστεί καν να την αλλάξω.

Αφού ξέρω πόσο παράξενη είμαι. Ξέρω πως δεν φταίνε οι άλλοι. Αναγνωρίζω τις καλές τους προθέσεις. Αλλά, εφόσον διαθέτω αυτή την πολυτέλεια, προτιμώ να διαμορφώνω την καθημερινότητά μου με τρόπο που να με ικανοποιεί στο μέγιστο βαθμό.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

4 responses to “αυτοαναφορικόν και παράξενον

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s