ζαλάδα

Δεν πίνω μόνη. Ποτέ.

Θεωρώ ότι μια γυναίκα που πίνει μόνη είναι μάλλον θλιβερό θέαμα. Εντάξει, μπορεί κανείς να με κατηγορήσει για ιδιότυπο σεξισμό, αλλά στην προκειμένη περίπτωση, ναι, υπάρχει διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Όχι πως οι άνδρες που τα πίνουν συχνά μόνοι τους δεν είναι λίγο θλιβεροί … απλά στις γυναίκες αυτό είναι σαφώς εντονότερο.

Έχοντας κάνει αυτή τη μεγάλη εισαγωγή … ας μπω και στο θέμα.

Το τριήμερο Παρασκευή / Σάββατο / Κυριακή, έγινε στη Νομική Αθηνών μία Πανελλαδική εκδήλωση (?) / συνέλευση (??) σχετικά με … χμμμ … κάτσε να δεις πώς το έλεγε η αφίσσα … με την άμεση δημοκρατία (χμ, ναι, καλά!) και το κίνημα (??) των πολιτών που πρέπει να δικτυωθεί σε όλη την Ελλάδα.

Γιατί τόσα ερωτηματικά; Μα, επειδή ούτε οι συμμετέχοντες ήταν απόλυτα σίγουροι για όλα αυτά. Πώς να είμαι εγώ ως απλή θεατής;

Δεν το παρακολούθησα όλο, αλλά μιας και είχα την πολυτέλεια του live streaming μέσω του Omnia TV, θεώρησα ότι ήταν πολύ καλή ευκαιρία να το αφήσω ανοιχτό να παίζει δυνατά, όσο έκανα άλλες δουλειές, το Σάββατο.

Επιστρέφοντας στον « πρόλογο » να τονίσω ότι δεν είμαι πρωτάρα σε συνελεύσεις. Τουναντίον, είχα την τύχη να είμαι από εκείνα τα πιτσιρίκια που ο πατέρας τους το έπαιρνε μαζί σε πορείες [ναι, τότε που ο κόσμος κατέβαινε στο δρόμο], σε συνελεύσεις συνδικαλιστικών οργάνων … μέχρι και στην αφισοκόληση.

Συνεπώς, χώρια από τη δική μου ξεχωριστή συμμετοχή [η οποία ομολογουμένως υστερεί συγκριτικά] έχω ζήσει από παιδική ηλικία τις διαδικασίες, έχω ασχοληθεί με καταστατικά και συλλόγους και μπορώ να εξηγήσω το γιατί και το πώς σε κάθε περίπτωση.

Μετά από μερικές ώρες ακρόασης – δεν ήμουνα και κολλημένη στην οθόνη, το ομολογώ – άρχισα να αισθάνομαι λίγο περίεργα. Για την ακρίβεια, έπιασα τον εαυτό μου να ζητάει αλκοόλ. Αν είχα τίποτα άλλα βίτσια μπορεί να αναζητούσα και ενέσεις, δεν ξέρω.

Ήξερα ότι θα τους πάρει μερικές ώρες να συντονιστούν. Ήξερα ότι πάντα θα βρεθεί ένας μαλακάκος που θα πάρει το λόγο και θα ξεχαστεί λέγοντας « συνάδελφοι / σύντροφοι, σας παρακαλώ μη σπαταλάμε το χρόνο … » αφιερώνοντας άλλη μισή ώρα για να το « αναπτύξει ». Ήξερα ότι κάποιος θα κατεβάσει μία ακατάληπτη πρόταση με τσιτάτα από τη μισή βιβλιογραφία του Μαρξ κ.ο.κ.

Είναι οι κλασικές [στατιστικά] παρουσίες όλων των συνελεύσεων ή συγκεντρώσεων του είδους.

Αλλά αυτός ο αχταρμάς του να μην ξέρει κανείς

α) ως τί παρίσταται

β) σε τί όργανο

γ) με ποια ημερήσια διάταξη

δ) ποιες είναι οι προτάσεις προς ψήφιση

ε) ποιος θα υλοποιήσει όσα λέγονται

… δεν μου έχει ξανατύχει.

Και το λέω αυτό διαθέτοντας « ένσημα » σε αντίστοιχες συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ (επί Αλαβάνου), με παρούσες κάμποσες από τις συνιστώσες.

Οι ενστάσεις επί της διαδικασίας ήταν πολλές και παρά τη συμμετοχή ορισμένων εμφανώς εμπειρότερων ατόμων, η μπάλα χάθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Δεν αμφισβητώ τις καλύτερες των προθέσεων όλων των συμμετεχόντων. Άλλωστε, για ποιο λόγο να κινήσει κανείς από τη Λακωνία, την Κέρκυρα, το Βόλο και άλλες περιοχές για να περάσει 3 μέρες κλεισμένος στη Νομική Αθηνών;

Αμφισβητώ όμως τη συγκρότησή τους. Αμφισβητώ το εάν ξέρουν πού πήγαν και τί πήγαν να κάνουν εκεί. Αμφισβητώ ότι είχαν προετοιμαστεί κατάλληλα. Αμφισβητώ ότι αντιλαμβάνονται τη βαρύτητα των όσων λένε ή ψηφίζουν.

Δεν θέλω να αναφερθώ σε συγκεκριμένες εισηγήσεις, αλλά, για να καταλάβετε, δεν μπορώ να ξεχάσω το γεγονός ότι κάποιος πρότεινε να γίνεται ταυτοποίηση των μελών του « κινήματος » (??), ενώ άλλος επέμενε σε συμμετοχή με πραγματικό ονοματεπώνυμο κλπ.

Είδα κάποιους με παρόμοιες αγωνίες – με μένα – να παίρνουν το λόγο προσπαθώντας να πουν ορισμένα από τα αυτονόητα. Θα τους περιέγραφα ως απογοητευμένους, κι ας μην το έχουν καταλάβει ακόμα. Ξέρω πως αυτή η απογοήτευση φθείρει την αποφασιστικότητα και το φρόνημα.

Σίγουρα είναι ελπιδοφόρο ότι κάποιοι διαθέτουν το χρόνο και την ενέργειά τους προσπαθώντας να αφυπνίσουν και να οργανώσουν την κοινωνία. Διαφωνώ ριζικά σε κάτι: η κοινωνία δεν θέλει να αφυπνιστεί, κοιμάται χαρούμενα, όπως κοιμόταν την επταετία ’67-’74.

Κι αν δεν της κόβεις το ρεύμα και μπορεί να δει τηλεόραση, εκεί να δεις ύπνους που ρίχνει!

Αν διαψευστώ και γίνει « επανάσταση » δεν θα είναι βίαιη. Δεν είμαστε εμείς Αιγύπτιοι που έχουν το σθένος να καταλαμβάνουν την πλατεία Ταχρίρ απέναντι στο στρατό, ακόμα και με νεκρούς. Το πολύ πολύ να μπουν οι Οικολόγοι Πράσινοι στη Βουλή και να βγει τρίτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ. Αυτή θα είναι η μοναδική επανάσταση που « ψήνεται ».

Δεν φημίζομαι ως αισιόδοξη, ως προς την πολιτική μου τοποθέτηση. Το χειρότερο είναι πως δεν βλέπω το λόγο να αναστήσω με το ζόρι μια κοινωνία η οποία επαναστατεί μόνο όταν ξεβολεύεται.

Προτιμούσα τα κινήματα και τις δράσεις που υπήρχαν εν καιρώ ευδαιμονίας και χόρτασης. Αυτά που είχαν συσταθεί από τους ανήσυχους πολίτες, όχι π.χ. επειδή κόψανε σε κάποιον τη ΔΕΗ, αλλά επειδή θεωρούσαν ότι το ρεύμα [και αντίστοιχα η Παιδεία, η Υγεία, η Κοινωνική Πρόνοια, το νερό, η Τέχνη, η στήριξη των ανέργων, ο λαϊκός αθλητισμός, το γρήγορο διαδίκτυο, οι παιδικοί σταθμοί, οι θερινές διακοπές, η θέρμανση το χειμώνα, ο κλιματισμός το καλοκαίρι κ.ο.κ.] είναι κοινωνικό αγαθό και θα έπρεπε να παρέχεται από το Κράτος σε όλους.

Θυμάμαι, πριν από λίγα χρόνια, σε μία γενική συνέλευση συλλόγου, κάποιον εμπειρότερο να λέει « Να χαίρεστε που είμαστε μόνο εμείς εδώ, σημαίνει ότι τα πράγματα δεν είναι άσχημα εκεί έξω. Όταν αρχίσουν οι συνάδελφοι να μαζεύονται, θα έχουν σφίξει οι καταστάσεις ». Σκέφτομαι πόσο δίκιο είχε, τους τελευταίους μήνες, καθώς έχουν πυκνώσει όλων των ειδών οι δράσεις.

Εύχομαι να βγει κάτι καλό και χρήσιμο από το τριήμερο στη Νομική. Δεν θα κρατήσω την ανάσα μου όμως, μέχρι να συμβεί αυτό.

Σε αντιδιαστολή με όλη αυτή την ατέρμονη κουβέντα που δεν βγάζει πουθενά, θα φέρω τους Γιατρούς του Κόσμου, με αφορμή την πετυχημένη και συγκινητική [σύμφωνα με τις μαρτυρίες όσων ήταν παρόντες] συλλογή τροφίμων που έγινε το Σάββατο στο Radio Bubble. Λόγω αποτελεσματικότητας.

Είχαν ένα σκοπό και μία ατζέντα: ιατρική βοήθεια σε μετανάστες. Βρέθηκαν ξαφνικά να παρέχουν α) την ίδια βοήθεια σε έλληνες και β) τρόφιμα. Χωρίς να χρειαστούν 453 εισηγήσεις και ψηφίσματα για να γίνει το αυτονόητο. Επειδή είναι συγκροτημένοι.

Τους σέβομαι απεριόριστα, επειδή δεν ξεκίνησαν χθες, αλλά τότε που όλοι ζούσαμε στη ροζ φούσκα της ευημερίας, για να προσφέρουν λίγη από την ευημερία μας σε εκείνους που δεν την είχαν, ούτε τότε.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

6 responses to “ζαλάδα

  • Theorema

    Πίνω καμιά φορά μόνη, μετά από πρώην απέλπιδες και νυν καρποφορούσες προσπάθειες ειδικού επί ζητημάτων ψυχολογίας, συμπεριφοράς και έκφρασης, και σε διαβεβαιώ: παρόλα τα ταμπού και τις προκαταλήψεις, όταν θέλεις να πιείς ένα ποτό, απλώς πας και το πίνεις.
    Τόσο απλά.
    Οπως κάνεις τα πάντα στη ζωή σου.

  • gatouleas

    Η μόνη «γοητεία» που έχει ένας μοναχικός (άνδρας ή γυναίκα) που τα πίνει μόνος του, είναι η στοχοπροσήλωση του «να τα πιει».
    Ναι.. πράγματι.. έχει μια δύναμη.. μια μαγκιά.. ένα εγωισμό αυτή η κίνηση.
    Έχει γοητεία ένα άτομο που διεκδικεί τα «θέλω» του, γράφοντας στα παπάρια (ή στις ωοθήκες) του/της τις κοινωνικές συμβάσεις και το πρέπον «φαίνεσθε».
    Αλλά, όπως είχα πει και σε μια πρώην μου που μου είχε εκμυστηρευτεί πόσο τη γοήτευσα που καθόμουν μόνος μου στο μπαρ, ένας σώφρων άνθρωπος πρέπει να τρέχει μακριά από μας… Δεν είναι «μαγκιά».. κάποιο θέμα έχουμε.. κάποιο ζόρι τραβάμε.. και μάλιστα είναι τόσο «χοντρό» που το πετάμε και στα μούτρα του άλλου χωρίς αιδώ.
    Η κάθε στιγμή έχει τις δικές της προτεραιότητες.. Άλλες είναι να απολαύσουμε μια συντροφιά, άλλες ένα σωστό μαλτ ουίσκι.
    Ένας μπλογκερ που τον φώναζαν «Μπουκόφσκι» οι συμμαθητές του στο Λύκειο..

    • espοir - надежда - Hoffnung - speranza

      Δεν με απασχολεί το φαίνεσθαι, ούτε η κοινωνική σύμβαση. Για τις πραγματικές αιτίες όμως, ανησυχώ κάπως.

      Δύο από τα πιο γερά ποτήρια που έχω γνωρίσει *καλά* στη ζωή μου – δε θα τους έλεγα Μπουκόφσκι διότι αμφότεροι καταφέρνουν να ελέγχουν τη ζωή τους σε μεγάλο βαθμό – ήταν και από τους πλέον οξυδερκείς και γοητευτικούς ανθρώπους που έχω συναντήσει. Αμφότεροι ξέρουν ότι έχουν « θέμα » και σε στιγμές διαύγειας αντιλαμβάνονται ότι κάτι πρέπει να κάνουν γι’ αυτό.

      Βεβαίως, έχω γνωρίσει και αρκετούς που ήταν απλά θλιβεροί πότες με συκώτι για τα μπάζα.

      • gatouleas

        μπαααα… τελικά αυτές οι συζητήσεις δεν έχουν νόημα αν δεν γίνονται εκτός εργασίας… και με ένα ποτηράκι στο χέρι.. ;)

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s