φωτογραφική μνήμη

Πριν τις ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, υπήρχαν οι κλασικές αναλογικές. Αυτές με το φιλμ. Που έπρεπε να διαλέξεις μεταξύ έγχρωμου και ασπρόμαυρου. Και ίσως επέλεγες 24άρι αντί για 36άρι, ενώ έπρεπε να σκεφτείς την ποιότητα πριν αγοράσεις και πόσο καιρό θα το αποθήκευες για να μην χαλάσει.

Πολλά χρόνια νωρίτερα, ήταν πολύ ακριβό να αγοράσεις φωτογραφική μηχανή, είχαν κάτι γελοία εξωτερικά φλας που έπρεπε να αγοράζεις μαζί με τα ρολλά του φιλμ, ενώ χρειαζόσουν την διαμεσολάβηση ειδικού για να εμφανίσεις τις φωτογραφίες σου.

[Εάν διέθετες σκοτεινό θάλαμο και κατείχες την τέχνη της εμφάνισης, ανήκες σε μία μειοψηφία.]

Σχετικά ωραία στιγμή ήταν οι Polaroid. Κόστιζαν λίγο περισσότερο, αλλά η απόλαυση της άμεσης εμφάνισης ήταν απερίγραπτη. Θυμάμαι οικογενειακό τραπέζι με τον κόσμο να τραβάει και να χαίρονται σαν τα μικρά παιδιά, επειδή έβλεπαν τις πόζες που είχαν πάρει 2′ λεπτά νωρίτερα.

Θυμάμαι σαν τώρα την πρώτη ψηφιακή μηχανή που έπιασα στα χέρια μου. Δεν μου ανήκε, αλλά είχα την άδεια να τη χρησιμοποιώ. Κόστιζε 200 περίπου δολάρια [ή μήπως 280?] και στη μνήμη της χωρούσαν 12 φωτογραφίες « υψηλής ανάλυσης » ή 18 πιο μέτριας.

Ήταν η πρώτη φορά που είχα την πολυτέλεια να τραβάω ό,τι βλακεία ήθελα, χωρίς να έχω τύψεις για αυτά που θα « εμφανίσω ». Ήταν απελευθερωτικό. Ενώ είχα περάσει τα φοιτητικά μου χρόνια με μετρημένες και πολύ κακές φωτογραφίες – τις οποίες προτιμώ να κρύβω – ξαφνικά βρέθηκα στη θέση να τραβάω ανθισμένες ζαρντινιέρες, μπωλάκια, οχήματα, ζωγραφισμένα κτήρια, κακόγουστους κινηματογράφους, βάζα, ράφια καταστημάτων, τροφές … οτιδήποτε μου τραβούσε την προσοχή και φαινόταν να αξίζει ένα κλικ, απαθανατιζόταν.

Καθώς πέρασαν τα χρόνια και οι κάμερες αυτές μίκρυναν, έγιναν φτηνότερες και βελτιώθηκαν, είναι πια στο κινητό μας. Δεν χρειάζεται καν να θυμόμαστε να τις πάρουμε μαζί, επειδή τις έχουμε πάντα μαζί. Δεν μας απασχολεί αν έχουμε το καλώδιο για να φορτώσουμε τις φωτογραφίες σε κάποιον υπολογιστή, επειδή μπορούμε να τις στείλουμε με email στον εαυτό μας, να τις επεξεργαστούμε στο κινητό, να τις στείλουμε σε φίλους με πολλούς διαφορετικούς τρόπους (bluetooth, infrared, email, tweetpic, blog, flickr, tumblr …) και όλα αυτά δεν κοστίζουν σχεδόν τίποτα.

[Δεν είναι τυχαίο ότι η Eastman Kodak έκανε αίτηση για υπαγωγή στον πτωχευτικό κώδικα των ΗΠΑ. Δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στην ψηφιακή εποχή, όπως οι ανταγωνιστές της στην Ιαπωνία.]

Μπορούμε ακόμα και να τις ανεβάσουμε στο google δίνοντας συντεταγμένες, επιτρέποντας σε άγνωστους χρήστες να τις δουν μέσω του google-maps, εστιάζοντας στο σημείο όπου τραβήχτηκαν.

Η εμπειρία της φωτογράφισης έχει αλλάξει ριζικά, και όλα αυτά μέσα στα τελευταία 15 χρόνια. Τόσο ριζικά που με κάνει να απορώ, τί μπορεί να φέρουν τα επόμενα 15 χρόνια.

Έως τότε, έχω εφαρμόσει μία καινούρια τακτική: τη φωτογράφιση καθώς περπατάω. Η παραπάνω φωτογραφία είναι από μία βόλτα στη Θεσσαλονίκη, στην οδό Τσιμισκή. Ανακάλυψα ότι μου αρέσει πολύ να κρατάω αναμνήσεις.

Ξέρω πως είναι λίγο θολή. Τραβήχτηκε κυριολεκτικά – και εσκεμμένα – εν κινήσει. Έχω βγάλει εκατοντάδες τέτοιες, από διάφορους περιπάτους. Οι περισσότερες είναι κακές και άχρηστες, αλλά δεν έχει σημασία: δεν είμαι επαγγελματίας, ούτε ερασιτέχνης. Προορίζονται για ιδιωτική χρήση και απόλαυση.

Επειδή « σκληροί δίσκοι υπάρχουν » ™ και έχω σκοπό να τους γεμίσω.

Ορισμένες από αυτές θα τις ανεβάσω στο tumblr μου [ecpoir.tumblr.com].

Υ.Γ. Μπορεί να τις χρησιμοποιήσει όποιος θέλει, για μη-κερδοσκοπικό λόγο.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

5 responses to “φωτογραφική μνήμη

  • Ακρίδα

    Με πήγες πολλά χρόνια πίσω, όταν είχα έναν σκοτεινό θάλαμο για να εμφανίζω τις ασπρόμαυρες φώτος που έβγαζα με μια Nikon FM85 (την έχω ακόμα, με όλα της τα εξαρτήματα).
    Η φωτογραφία είναι πολλά. Από την απαθανάτιση της στιγμής, για να την αιχμαλωτίσεις στο διηνεκές, μέχρι την ταύτιση με το « αντικείμενο », που τελικά μπορεί να γίνει « υποκείμενο », μετατρέποντας αυτόν που κρατά την κάμερα σε λάτρη και τις φωτογραφίες του σε σπονδές.
    Κοιτώντας τη φώτο στην Τσιμισκή (αναγνώρισα τον δρόμο, πριν διαβάσω τη συνέχεια), ένιωσα τα πόδια μου να βαδίζουν στο πεζοδρόμιο, μες στον χειμώνα, ύπνωση και χαύνωση και, συγχρόνως, προσμονή, να δω πάλι τα δένδρα πράσινα, να ρουφήξω την υγρή αναπνοή της πόλης.
    Οι φωτογραφίες είναι τα ημερολόγιά μας, που άφοβα μπορούμε να μοιραστούμε, αφού μόνον εμείς γνωρίζουμε τις αλήθειες τους.

  • ο κανένας (@etceteria)

    απο ενα σωρο ταξιδια την εποχη της αναλογικης φωτογραφιας δεν εχω σχεδον καμια φωτο. αυτη η καθυστερηση απο ληψη μεχρι εμφανιση χαλαγε ολο τον αυθορμητισμο πραγματι, και καταργουσε και σε τεχνικο επιπεδο ενα στοιχειωδες feedback loop για να ξερεις τι παιρνεις!

    αυτο που με τρομαζει παντως ειναι σε 15 χρονια απο τωρα να αλλαξουν λιγοτερο απο οσο νομιζουμε τα πραγματα. αν για καποιο λογο η τεχνολογικη εξελιξη stalls και αρχισουμε και μπαινουμε σε περιοχη diminishing returns, τι θα μεινει ως θετικο πλεον απο την εποχή μας;

  • ο κανένας (@etceteria)

    πολύ αισιοδοξο αυτο το νομοτελειακα:) δεν ειμαι τοσο σιγουρος ομως, ο ρυθμος της προοδου που εχουμε δει (τουλαχιστον στα καταναλωτικα αγαθα) σχεδον αποκλειστικά εχει εξαρτηθει απο τον περιφημο νομο του Μoore.
    Αν και οταν χτυπησουμε φράγμα εκει, και δεν εχει γινει καποιο αλλο μεγαλο breakthrough σε αυτον ή καποιο αλλο τομεα της επιστημης, αυτοι οι ρυθμοί θα αποτελούν παρελθόν.

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s