PSI ή « αμαρτίες γονέων »

Χθες, ο « Μάλλον Ακίνδυνος » [a.k.a. Galaxyarchis] έγραψε τα παρακάτω στο twitter:

Έχετε πάρει χαμπάρι πιστεύω ότι το PSI δεν είναι τίποτε περισσότερο, παρά η μετατόπιση του προβλήματος (διογκωμένου) στα παιδιά σας; Ε;

Στα @@ σας όμως. (α) Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει σε 30 χρόνια και (β) Τα παιδιά μας ούτως ή άλλως, για το πεζοδρόμιο τα προορίζουμε.

Όχι απλά έχει δίκιο αλλά θίγει – κατά την ταπεινή μου άποψη – την καρδιά του προβλήματος. Και απαντά άμεσα στο « γιατί ο κόσμος δεν κατεβαίνει στο δρόμο » να αντιδράσει απέναντι σε όσα συμβαίνουν. Ποιος κόσμος; Αυτός που έχει αναγάγει την Τζούλια σε ίνδαλμα των παιδιών του;

Με δεδομένη την υπογεννητικότητα, μπορούμε σχετικά εύκολα να συμφωνήσουμε ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι στις ηλικίες 36-80 (και πάνω). Αν μάλιστα εξαιρέσουμε τα παιδιά [ηλικίες 0-15] οι νέοι άνθρωποι [ηλικίες 16-35] είναι μία μειοψηφία.

Τις περισσότερες φορές, είναι μία εξαρτημένη μειοψηφία μαθητών, φοιτητών, φαντάρων και ανέργων, που βασίζεται στην οικογένειά της για στέγη, τροφή … ακόμα και για τα τσιγάρα της.

Αυτοί είναι που περιμένουμε να αντιδράσουν, διότι οι υπόλοιποι δεν πρόκειται. Οι περισσότεροι εκ των υπολοίπων, το 2ο10 που υπογράψαμε το αρχικό μνημόνιο, είχαν ήδη καταφέρει να στήσουν μία καριέρα [με την ευρεία έννοια, είτε στο δημόσιο, είτε στον ιδιωτικό τομέα], ή να συνταξιοδοτηθούν.

Οι γενιές αυτές είναι οι ίδιες που κατακρίνουν διαρκώς και με κάθε αφορμή τις νεότερες [όπως είμαι σίγουρη ότι είχαν δεχθεί και οι ίδιοι τις αρνητικές κρίσεις των παλαιότερων, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα] και τις οποίες πολύ συχνά ακούμε να λένε δηκτικά « Μια κατοχή σας χρειάζεται, για να μάθετε, παλιόπαιδα! »

[Όχι κυριολεκτική ως κατάληψη από ξένο στρατό, αλλά μεταφορική, ως παράδειγμα της πείνας και των κακουχιών.]

Μόνο που, όταν ήρθε η ώρα να επιλέξουν μεταξύ των δύσκολων συνθηκών της « κατοχής » και του Μνημονίου, επέλεξαν το δεύτερο. Για να ακριβολογούμε, προτίμησαν μία κυριολεκτική κατοχή από ξένες τράπεζες και ξένες κυβερνήσεις που υποδεικνύουν πλέον την πορεία της Ελλάδας – χωρίς συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων από τους έλληνες – για να γλιτώσουν οι ίδιοι τη μεταφορική « κατοχή ». Για να μην χάσουν τη σιγουριά της σύνταξης, ή του μισθού.

Οι ίδιοι έχουν στρέψει τα παιδιά τους σε μία « οριζόντια » καριέρα τύπου Τζούλιας και όλων των « ημιδιάσημων » συναδελφισσών της. Δεν είναι τόσο ότι ανοίγεις τα πόδια, όσο το γεγονός πως κάνεις μια έκπτωση στα ιδανικά σου και όλα γίνονται ευκολότερα. Με το « σπαθί » σου. Αρκεί να παίζεις καλά το παιχνίδι και να είσαι συνεργάσιμη. Ή συνεργάσιμος, δεν κάνουν διακρίσεις.

Οι « συντηρητικοί » νεοέλληνες έχουν απενοχοποιήσει και αποδεχθεί την καριέρα της πουτανίτσας, μέσα από όλα τα μεσημεριανάδικα. Και της κυριολεκτικής πουτανίτσας [που παραπέμπει στο σεξ με ανταλλάγματα] και της μεταφορικής, αυτής δηλαδή που ξεπουλάει κάθε άλλο ιδανικό, προκειμένου να πετύχει.

Σήμερα, με το PSI, οι ίδιοι πολίτες επιλέγουν με την ίδια ευκολία τη μετάθεση του προβλήματος στις επόμενες γενιές. Σπρώχνουν τα δάνεια και αυτό που θα συμβεί όταν δεν καταφέρουμε να τα αποπληρώσουμε σε βάθος 30ετίας, για να μην στερηθούν τους μισθούς και τις συντάξεις τους. Υποθηκεύουν χωρίς δισταγμό το μέλλον των παιδιών και των εγγονών τους, προκειμένου να μη βιώσουν οι ίδιοι μία χρεωκοπία τύπου Αργεντινής.

Και το κάνουν ακόμα πιο ξεδιάντροπα, επειδή είναι πλέον συνειδητή απόφαση: ξέρουν καλά τί έγινε στην Αργεντινή, το είδανε από τη θαλπωρή του καναπέ τους, το 2001. Το βλέπουν και σήμερα, που η Αργεντινή έχει ανακάμψει: υπάρχουν δεκάδες ντοκυμαντέρ, εκατοντάδες άρθρα στον Τύπο, χιλιάδες αναφορές σε πολιτικο-οικονομικές συζητήσεις.

ΞΕΡΟΥΝ ότι αν επιλέξουμε τη χρεωκοπία σήμερα, σε 10 χρόνια θα έχουμε επανέλθει δριμύτεροι, με μία ενισχυμένη οικονομία και μία αναγεννημένη κοινωνία. Με αξίες και όνειρα, από εκείνα που δικαιούται και μπορεί να κάνει όποιος έχει αγγίξει τον πάτο του βαρελιού και γνωρίζει πως άφησε τα δυσκολότερα πίσω του.

Αλλά δεν έχουν το σθένος να βάλουν πλάτη και να προσπαθήσουν. Δεν έχουν την όρεξη να παλέψουν. Ας λύσουν το πρόβλημα οι επόμενες γενιές. Ας καταλάβουν πώς υποθηκεύτηκε η ζωή τους και ας συμβιβαστούν με αυτό.

Γι’ αυτό και δεν βρίσκω καθόλου κακό το γεγονός ότι οι περισσότεροι νέοι που έχουν τη δυνατότητα φεύγουν εκτός χώρας. Καλά κάνουν. Όταν τους θυματοποιούν οι ένοχοι [δια της ψήφου τους και όχι μόνο] για τη σημερινή κατάσταση … για ποιο λόγο να μείνουν εδώ και να φορτωθούν με όσα θα ακολουθήσουν;

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

2 responses to “PSI ή « αμαρτίες γονέων »

  • katabran

    οι ηγέτες μας μάλλον θα θριαμβολογήσουν άλλη μια φορά για μια δήθεν σημαντική « συμφωνία »
    εμείς, όσοι « μένουμε ελλάδα », θα προβληματιστούμε…
    ίσως αναρωτηθούμε « γιατί τους ανεχόμαστε ακόμα; »…

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s